سازمان زیباسازی می کوشد با همکاری دیگر بخشها و واحدهای مستقر در شهرداری ، سیمای شهر را بهبود بخشد. حقیقت این است که سیمای شهر، به واقع با آنچه از خاطره سالهای دهه 60 به یاد می آید، بسیار متفاوت است.
تلاش شهرداری ها برای ارتقای کیفیت فضاهای شهری ، بی تردید چشمگیر بوده است. مهندس گلشنی می گوید: «ما با هر چیزی که باعث زشتی شود، مبارزه می کنیم و با تمام بخشهایی که می توانند برای زیباترکردن شهر با ما همکاری کنند مرتبط هستیم.
ترکیب سازمان ، ترکیبی است از مهندسان معماری ، شهرسازی ، طراحان شهری و متخصصان رشته های نقاشی و مجسمه سازی.»
او همچنین خبر از اجرای طرح به سازی نماهای معابر در یک مقطع زمانی سه ماهه می دهد که بزودی در مناطق 22 گانه شهر تهران اجرا خواهد شد: «در این طرح به شستشوی نماها، پاکسازی و حذف زواید، شستشوی سایبان ها و تعویض آنها، مرمت و شستشوی تابلوها و در و کرکره های واحدهای صنفی پرداخته خواهد شد.»
این طرح با هدف الگوسازی در سطح شهر، در 10 محور و در تمام مناطق اجرا می شود و می تواند به یکباره تاثیر چشمگیری در ظاهر و زیبایی شهر داشته باشد».
با این حال ، هم مردم و هم مسوولان تاکید می کنند که زیبایی شهر نیاز به مشارکت دوجانبه مردم و شهرداری ها دارد: «همه چیز را نمی شود از شهرداری ها توقع داشت.
این همه کرکره های کثیف و زوایدی که در ایوان خانه ها وجود دارد و به زیبایی ظاهری آنها لطمه می زند، پنجره های حمام و دستشویی که به سمت خیابان و کوچه باز می شوند و اجناسی که در حریم پیاده روها فروخته می شوند، با کمی مشارکت و دقت می توانند از این حالت ناخوشایند خارج شوند».
ماده 92 قانون شهرداری ها می گوید: «اتصال هر گونه پوستر و برچسب تخلف است و جریمه دارد». ماده 110 این قانون نیز تاکید می کند که درباره بناهای نیمه کاره یا نازیبا، مالک موظف است در صدد تکمیل و اصلاح برآید و در غیر این صورت شهرداری با دریافت 10 درصد هزینه اضافه ، خود این امر را به عهده خواهد گرفت.
برخی مواد دیگر این قانون نیز بر وظایف شهروندان نسبت به زیباسازی شهر تاکید می کنند. با این حال بیشتر مسوولیت همچنان از شهرداری ها توقع می رود: «شهرداری توقع دارد که نمای ساختمان را عوض کنیم یا مثلا جای کولر و مسیر کانال ها را تغییر دهیم ؛ اما چطور می شود در ساختمانی قدیمی که سیستم تهویه از ابتدا برای آن پیش بینی نشده است ، چنین توقعاتی را برآورد؛».
در مقابل ، مدیر امور مناطق سازمان زیباسازی می گوید: «اگر مردم در این زمینه ها مشارکت کنند تا حد زیادی در هزینه ها صرفه جویی می شود. در حال حاضر شهرداری این هزینه ها را از محل عوارض تامین می کند. اگر مردم مشارکت کنند، این هزینه ها می توانند در محل دیگری که مورد نیاز است ، صرف شوند».
این نکته را هم نباید از نظر دور داشت که در برخی موارد، ضعف درباره طراحی فضاهای شهری و مبلمان شهری به چشم می خورد، به گونه ای که این ضعفها باعث می شوند آنچه قرار بود به زیبایی شهر کمک کند، بیشتر باعث ناخوشایند شدن فضاها شود.
به عنوان مثال فقدان و کمبود علایم و تشتت موجود در آنها نیز مساله دیگری است که باعث آشفتگی در فضاها می شود.
تابلوی رستوران ها، توالت های عمومی ، مساجد و... در هر نقطه از شهر، شکل متفاوتی دارند و حتی در برخی مناطق اصلا وجود ندارند. در صورتی که وجود آنها به شکل منظم و هماهنگ ، علاوه بر این که مفید فایده است ، می تواند در ایجاد زیبایی بصری نیز نقش داشته باشد.
از یاد نبریم که تمام آنچه گفته شد، به شکلهای دیگر و با اندازه های متفاوت درباره دیگر شهرهای بزرگ و کوچک کشور صادق است. گرچه میزان آلودگی های صوتی و هوا در هیچکدام آنها به قدر تهران نیست ، اما ناهماهنگی و بی نظمی در طراحی فضاهای شهری و شکل ساختمان ها و واحدهای صنفی ، گاه به شکل ناهنجارتری در آنها دیده می شود.
می توان گفت که به علت فقدان امکانات و حتی عدم وجود واحد زیباسازی در بسیاری از مناطق کشور، ناهماهنگی موجود در فضاها، روز به روز شدیدتر و حادتر می شود و به گونه ای است که به نظر می رسد الگوسازی شهر تهران و ارائه طرحها و شیوه های پیشنهادی برای آنها جزو ضرورت های شهرداری ها در این مناطق است.