بیمه رانندگان تاکسی در‌اغما

گلایه‌شان از این است که چرا باید همواره دغدغه روزهای پیری و ازکار افتادگی‌شان را داشته باشند؟ چرا باید خود و خانواده‌شان از پشتوانه محکمی که در روزهای مبادا حمایت‌شان کند، محروم باشند. چرا هر بار که از گرانی کرایه‌ها، به دنبال مسافر دربستی گشتن، گم شدن تاکسی‌ها در روزهای بارانی و ... سخن به میان می‌آید سازمان‌های متولی به حمایت از مسافران برای رانندگان تاکسی خط و نشان می‌کشند اما گوش شنوایی برای شنیدن مشکلات و دغدغه‌های قشر راننده تاکسی وجود ندارد؟

این بار گلایه رانندگان تاکسی از کوتاهی سازمان‌های متولی در برآورده‌کردن خواسته چند ساله آنها برای بیمه‌شدن است. بیش از 35 هزار راننده تاکسی بالای 50 سال در حالی پشت فرمان تاکسی‌های شهرمان می‌نشینند که از تسهیلات بیمه‌ای برخوردار نیستند و شورای عالی بیمه تامین اجتماعی نیز حاضر به حل مشکل این قشر نیست.

البته شنیده‌ها حاکی از این است که این مشکل تنها دغدغه رانندگان تاکسی تهرانی نیست و در دیگر شهرها نیز رانندگان تاکسی کم و بیش با چنین مشکلی دست و پنجه نرم می‌کنند، بدون این که تاکنون همتی برای حل این دغدغه از سوی سازمان‌های متولی وجود داشته باشد.

نیمه دوم سال 84 بود که مسوولان سازمان تاکسیرانی تصمیم گرفتند موضوع بیمه رانندگان تاکسی که تا آن روز تقریبا خیلی‌هایشان فاقد بیمه بودند را تحت پوشش بیمه قرار دهند، اما حالا با گذشت حدود 7 سال از آن روزها صدها هزار نفر از رانندگان تاکسی همچنان در حسرت بهره‌مندی از تسهیلات بیمه‌ای برای دوران پیری و از کارافتادگی‌شان مانده‌اند و این طور که به نظر می‌رسد سازمان‌های مسوول از جمله تاکسیرانی و بیمه تامین اجتماعی با گذشت این سال‌ها هنوز در این مورد به توافق نظر منطقی نرسیده‌اند تا یک بار برای همیشه به دغدغه‌ 35 هزار راننده تاکسی بدون بیمه پایان دهند، آن هم فقط در تهران که شاید با احتساب بسیاری از رانندگان تاکسی که در دیگر شهرها همین مشکل را داشته باشند، جمعیت قابل‌توجهی را شامل شود که همین امر ضرورت توجه ویژه به دغدغه‌هایی از این دست رانندگان وسایل نقلیه عمومی و خانواده‌هایشان را بخوبی آشکار می‌سازد.

بیش از 35 هزار راننده تاکسی بالای 50 سال در حالی پشت فرمان تاکسی‌ها می‌نشینند که از تسهیلات بیمه‌ای برخوردار نیستند و بیمه تامین اجتماعی به عنوان بزرگ‌ترین صندوق بیمه‌ای کشور نیز تاکنون زیر بار پذیرفتن مسوولیت بیمه‌کردن آنها نرفته است.

رانندگان بالای 50 سال که تعدادشان هم کم نیست، به دلیل مخالفت شورای عالی بیمه تامین اجتماعی نمی‌توانند از بیمه بازنشستگی بهره‌مند شوند و در نتیجه در سن و سالی که باید با آرامش خیال و به دور از هر گونه دغدغه تامین معاش، دوران بازنشستگی خود را سپری کنند یا حداقل در کارهای سبک مشغول باشند، از سر ناچاری مجبورند ساعت‌ها بی‌وقفه پشت فرمان بنشینند و در خیابان‌های پر از دود و سروصدای شهرمان با مسافران‌ سروکله بزنند. این همان گلایه و دغدغه‌ای است که نه‌تنها رانندگان تاکسی بدون بیمه بلکه مسوولان سازمان تاکسیرانی نیز از سازمان‌های بیمه اجتماعی کشور دارند.

‌طی روزهای اخیر از گوشه و کنار اخباری به گوش می‌رسد که چندان خوشایند نیست ‌. تماس‌های مکرری از سوی تعداد زیادی از رانندگان تاکسی یا خانواده‌هایشان با روزنامه گرفته شده که عنوان کرده‌اند، سازمان تاکسیرانی از این دسته از رانندگان تاکسی بالای 80 سال خواسته است تا پایان سال تاکسی خود را فروخته یا به سازمان تاکسیرانی تحویل دهند چرا که دیگر مجوز کار روی تاکسی را نخواهند داشت.

این یک واقعیت است که وقتی پای درددل آن دسته از رانندگان وسایل نقلیه عمومی و از جمله اتوبوس و تاکسی می‌نشینیم، آنها صادقانه اعتراف می‌کنند که خودشان هم از وضعیت موجود راضی نیستند و آنچه وادارشان کرده در سن پیری و ازکارافتادگی همچنان از اولین ساعات صبح تا پاسی از شب خیابان‌های پرترافیک شهر را بالا و پایین کنند، فقط دغدغه تامین معاش و نیاز اقتصادی است. این همان نگرانی است که نداشتن هرگونه پشتوانه بیمه‌ای که بتواند آنها را در شرایط خاصی مانند وقوع حادثه، بیماری، پیری و ازکارافتادگی حمایت کند، دامن می‌زند. اما صرف نظر از این واقعیت تلخ و نگرانی‌هایی که هزاران راننده تاکسی و خانواده‌شان از این بابت دارند، رانندگی در سنین بالا و بخصوص رانندگی وسیله نقلیه عمومی همچون اتوبوس و تاکسی از آن جهت که عملکرد راننده تاثیر مستقیم بر امنیت جانی مسافرانش دارد، نکته بسیار پراهمیتی است که نمی‌توان از آن غافل شد.

خطراتی که رانندگی در سنین بالا به جهت افزایش احتمال وقوع حوادث رانندگی ناشی از پایین آمدن توان و قدرت عکس‌العمل بموقع در شرایط خاص به همراه دارد، موضوعی است که نه‌تنها مسوولان پلیس راهور بلکه بسیاری از کارشناسان ترافیک و تصادفات نیز به آن اذعان دارند.

ضرورت تعیین سقف سنی در رانندگی بخصوص برای رانندگان وسایل نقلیه عمومی در حالی از سوی دستگاه‌های متولی تاکنون چندان جدی گرفته نشده است که مشاور ترافیکی کمیسیون اجتماعی مجلس در گفت‌وگو با «جام‌جم» از آن به عنوان یک خلأ قانونی در آیین‌نامه راهنمایی و رانندگی نام برده و می‌گوید: مانند بسیاری از مشاغلی که دوره بازنشستگی دارند، رانندگی نیز در برخی دوره‌های سنی به دلیل تحلیل‌رفتن توان جسمی فرد با خطرات جدی همراه است.

سرهنگ علیرضا اسماعیلی با بیان این‌که وقتی بررسی‌ها از تفاوت 2 جنس زن و مرد در رانندگی حکایت دارد، بنابراین قطعا رانندگی در سنین مختلف نیز ویژگی‌های خاص خود را خواهد داشت، توضیح می‌دهد: رانندگی در سن بالا با اما و اگرهای فراوانی همراه است؛ زیرا افزایش تدریجی سن، تضعیف عمومی عضلات بدن، خشک شدن و سفت شدن مفاصل، ضعف بینایی و شنوایی، کاهش سرعت عکس‌‌العمل را در شرایط لحظه‌ای به دنبال خواهد داشت و همه این موارد رانندگی در سنین بالا را برای راننده و دیگران بالقوه خطرساز می‌کند.

هر چند مدیرعامل سازمان تاکسیرانی از حمایت و پیگیری شورای شهر تهران از موضوع بیمه‌شدن رانندگان تاکسی خبر می‌دهد، اما برخی از اعضای شورای شهر طی روزهای اخیر به‌صراحت اعلام کرده‌اند که تا موافقت مسوولان تامین اجتماعی نباشد، کاری از دست هیچ‌کس ساخته نیست، این‌طور که نایب رئیس شورای شهر تهران می‌گوید قانون تامین اجتماعی اجازه بیمه شدن رانندگان بالای 50 سال را نمی‌دهد وگرنه مدیریت شهری مشکلی در این بخش ندارد.

حسن بیادی در گفت‌وگو با پانا در خصوص چرایی بیمه‌نشدن رانندگان تاکسی بالای 50 سال که با چندسال فعالیت در تاکسیرانی هنوز هم دغدغه بیمه‌شان را دارند، توضیح می‌دهد: شورای شهر مشکلی در این زمینه ندارد و اگر قانون تامین اجتماعی شرایط این کار را فراهم کند ، قطعا این رانندگان نیز بیمه می‌شوند.

وی این را هم می‌گوید که بیمه‌شدن رانندگان یا هر صنف دیگری براساس قانون است و طبق قانون هر فردی می‌تواند بیمه شود و در واقع برای تامین اجتماعی سازمان تاکسیرانی، بخش خصوصی و غیرخصوصی فرقی نمی‌کند اما سن بالای 50 سال از سوی سازمان تامین اجتماعی برای بیمه‌کردن و بیمه شدن مورد تایید نیست.

به گفته بیادی، اگر شرایط بیمه شدن این دسته از رانندگان تاکسی که تعدادشان کم هم نیست از سوی سازمان تامین اجتماعی فراهم شود، قطعا شورای شهر، مدیریت شهری را مجبور خواهد کرد که رانندگان تاکسی را بیمه کند. هر چند تاکنون بارها و بارها از گلایه‌های مسافران از رانندگان تاکسی و چالش‌های همیشگی بین تاکسی‌داران و مسافران بر سر نرخ کرایه تاکسی‌ها و تخلفات برخی از رانندگان تاکسی در مطالبه کرایه اضافی و به دنبال مسافر دربستی گشتن یا تردد خالی در شهر در حالی که مسافران در گوشه خیابان برای تاکسی که آنها را به مقصد برساند، منتظرند ، بارها و بارها گفته و نوشته‌ایم، اما این بار برای این که یکطرفه به قاضی نرفته باشیم و رانندگان تاکسی هم ما را متهم نکنند به این که خبرنگاران همیشه و در هر حال تنها مدافع حقوق مسافران هستیم، می‌خواهیم مسوولان سازمان بیمه‌گر تامین اجتماعی، اعضای شورای شهر و مسوولان سازمان تاکسیرانی را خطاب قرار دهیم که از برآورده‌کردن خواسته این قشر برای برخورداری از تسهیلات بیمه‌ای غافل نشوند، چرا که طبیعی است تا زمانی که این قشر دغدغه تورم، عدم حمایت‌های سازمانی در ارائه تسهیلات حمایتی از خانواده‌هایشان یا واگذاری لوازم یدکی و... ‌ ـ که سال‌هاست شنیدن آن برای مسافران از دهان رانندگان تاکسی موضوعی عادی شده است ـ را دارند، قطعا این موضوع بهانه‌ای خواهد شد برای این که آگاهانه یا ناآگاهانه برای سرویس‌دهی مطلوب به مسافران خود و نحوه برخورد با آنها آنچنان که باید دلسوزانه رفتار نکرده و در این زمینه کوتاهی کنند.

به نظر می‌رسد ضروری است مسوولان شورای‌عالی بیمه تامین اجتماعی و سازمان تاکسیرانی به جای پاک‌کردن صورت مساله و بی‌تفاوت گذشتن از کنار این دغدغه بحق رانندگان تاکسی و خانواده آنها یک بار برای همیشه برای حل این مشکل چاره‌اندیشی کنند و در این میان شورای شهر تهران از یکسو و وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در راس سازمان‌های بیمه‌گر اجتماعی در به سرانجام رسیدن و حل و فصل مطلوب این مشکل که حال مدت‌هاست به دغدغه قشر رانندگان تاکسی و خانواده‌‌شان تبدیل شده، نقش موثری خواهند داشت.