یک دریا انگیزه برای شکست استقلال

سال 83؛ درست 19 سالم بود که به این تیم‌آمدم.

بخوبی، به تیم‌ مازندرانی شموشک نوشهر از زدن گل خیلی خوشحال بودم، اما وقتی شادی‌ام تمام شد تازه یادم افتاد به یک تیم از استان محل تولدم (قائمشهر در مازندران)‌ گل زده‌ام.

متاسفانه ما بدشانسی آوردیم. به خدا در مدتی که مصدوم بودم و نمی‌توانستم بازی کنم روزی هزار بار برشانس بد خودم لعنت می‌فرستادم که... که چرا باید مصدوم می‌شدم. خیلی دوست داشتم در آن شرایط به تیمم کمک می‌کردم، اما نمی‌شد.

برای آن عده واقعا متاسفم و فقط به خدا واگذارشان می‌کنم.

متاسفانه طلسم بدشانسی دست از سرمان بر نمی‌دارد. ما خوب بازی می‌کنیم، گل می‌خوریم. بد بازی می‌کنیم گل می‌خوریم. نمی‌خواهیم گل بخوریم، گل می‌خوریم. تلاش می‌کنیم، داور مرتکب اشتباه می‌شود. داور اشتباه نکند یک بلای دیگر نازل می‌شود! اصلا مشخص نیست، چرا این‌طوری شده است.

ناامید نیستم، کلافه شده‌ام. من حرفه‌‌ای هستم، قبول؛ اما از آن دست بازیکنانی نیستم که نسبت به نتایج تیمشان بی‌تفاوت باشند چون یک پرسپولیسی دو آتشه هستم و دلم نمی‌خواهد وقتی به جدول نگاه می‌کنم تیم مورد علاقه‌ام را پایین‌تر از رده اول و دوم ببینیم. از این که چرا شرایط به این شکل پیش می‌رود کلافه هستم.

روحیه‌ام برای بازی با استقلال و تمام مسابقات خوب است، چون مطمئن هستم.

فکر نمی‌کنم، مطمئن هستم. ما در این بازی و با کسب هر سه امتیاز آن، هم به بدشانسی‌هایمان پایان می‌دهیم و هم دل هواداران تیم را شاد خواهیم کرد.

همین چیزهاست که دلم را می‌سوزاند. آنها در بدترین روزها هم از پرسپولیس حمایت کرده‌اند و واقعا ثابت کرده‌اند طرفداری آنها به خاطر رتبه پرسپولیس در جدول نیست. البته دلیل عدم استقبال طرفداران استقلال از تیمشان را نمی‌دانم و فقط درباره تیم خودم حرف می‌زنم.

بخش پرسپولیسی‌ها که حتم دارم پر می‌شود، اما قسمت استقلالی‌ها را مطمئن نیست.

خیر. چون آنها پرسپولیسی نیستند تا با معنی حمایت به شکل واقعی آشنا باشند. ما با حمایت هوادارانمان طلسم چند شکست اخیر را می‌شکنیم.

صددرصد. ما یک قراری با هم گذاشته‌ایم و آن نباختن به استقلال و شکست دادن این تیم است.

چون به نظر می‌رسد. آنها بیش از اندازه به خودشان مغرور شده‌اند.

نه. این بهترین فرصت ماست تا استقلال را شکست بدهیم و اگر موفق به این کار شویم. 3 هدف را زده‌ایم.

هرگز آن بازی را فراموش نمی‌کنم. آن روز هم یک روز دیگر مثل حالا بود. مصطفی دنیزلی سرمربی پرسپولیس بود و من هم در ترکیب تیم حاضر شدم. آن گلی که آن روز به مهدی رحمتی زدم را هرگز فراموش نخواهم کرد.

چراکه نه، قطعا این اتفاق رخ می‌دهد. ما حالا بار دیگر مصطفی دنیزلی را داریم و یکی مثل خود من سرشار از انگیزه در خدمت اوست.

نمی‌دانم! اما اگر بازی کنم از هر فرصتی برای نزدیک شدن به دروازه مهدی رحمتی و زدن ضربه کاری غافل نمی‌شوم.

شاید بتوان گفت تمام مسائل ماه‌های گذشته اعم از مصدومیتم، باخت‌ها، رفتن استیلی، شکست در شهرآورد رفت و جام حذفی و همه و همه روی هم جمع شده است.

برعکس! من بازیکن آرامی هستم و خودتان خوب مرا می‌شناسید. کمتر درون زمین عصبانی می‌شوم و بیشتر روی توپ تمرکز می‌کنم تا یار حریف. به علاوه از هیچ فرصتی برای زدن گل یا دادن پاس گل برای شکست استقلال دریغ نخواهم کرد.

نگران نیستم. فقط امیدوارم داوری بازی مشکل ایجاد نکند، فقط همین.

الان چند هفته‌ای هست که ما گل آفساید می‌خوریم و داوران هم برایمان پنالتی‌هایی را نمی‌گیرند. امیدوارم این بار آن اشتباهات تکرار نشود.

نه! آنها چهار بار طی دو فصل گذشته و جاری ما را شکست داده‌اند و اگر به کری خواندن باشد آنها باید برای ما بخوانند اما ما حرفمان را درون میدان می‌زنیم.

همه چیز بستگی به داور دارد. اگر داور مسابقه مرتکب اشتباه فاحش نشود، هیچ خطری برگزاری مسابقه را تهدید نمی‌کند، اما اگر داور چنین مشکلی به وجود بیاورد، آن وقت ممکن است تیمی که در حقش ظلم شده اعتراض کند.

یعنی فشار روحی روانی زیادی روی هر دو تیم است و آنها دنبال بردن چند باره هستند و ما هم می‌خواهیم این بار شکستشان دهیم.

زیاد، مطمئن هستم که این‌بار دیگر نوبت ماست.

دنیزلی هم یکی از دلایل همین احساس است. او دلش برد می‌خواهد و ...

نمی‌دانم، در مورد مربیان حرفی ندارم.

فکر کنم ما یک بر صفر برنده شویم.

من یا یک بازیکن دیگر تفاوتی نمی‌‌کند، دوست دارم برنده شویم.

در واقع به فکر خودم هستم. چون هنوز هم خودم را یک هوادار این تیم می‌دانم و می‌دانم آنها چه احساسی از شکست‌های اخیر پرسپولیس دارند.

نمی‌دانم چه اتفاقی در پایان رخ می‌دهد. نمی‌دانم چرا همش نگران بحث داوری هستم. شاید یک حس ششم باشد که باعث این نگرانی شده، اما باید آن را از خودم دور کنم.

نه ‌! ما اگر می‌خواهیم برنده باشیم باید خودمان دستمان را به زانو گرفته و استقلال را شکست دهیم، حتم دارم همین اتفاق هم می‌افتد. این استقلال دیگر نمی‌تواند شکستمان دهد. حتی با اشتباهات داوری.

اگر گل بزنم قطعا این کار را خواهم کرد. اگر هم گل نزنم و برنده شویم باز هم این کار را خواهم کرد. البته اگر شرایطش مهیا باشد. چون دوست ندارم وقتی تیم رقیب در غم شکست فرورفته نمک روی زخمشان بپاشم و این قبیل رفتارها را نمی‌پسندم، اما اگر شرایط باشد آخر بازی هم پشتک می‌زنم.

خودشان را برای یک برد شیرین و استارت پرسپولیس برای لیگ قهرمانان آسیا آماده کنند.