«سُرخو» شما را خوش خلق می‌کند

سرخو منبع غنی ویتامین B12،B6 و املاحی چون فسفر و پتاسیم است و با کاهش سطح هموسیستئین از خطر پارگی دیواره عروق خونی می‌کاهد. مهم‌ترین اسید چرب این ماهی از نوع امگا‌‌ـ‌3 بوده و با کاهش کلسترول از رسوب چربی درشرایین و تشکیل لخته خون جلوگیری و با تنظیم عملکرد ماهیچه‌های قلب، خطر حملات قلبی و مرگ را کاهش و از ابتلا به سرطان پانکراس، پروستات و دستگاه گوارش می‌کاهد. مصرف 100 گرم این ماهی حدود 60 درصد نیاز روزانه بدن به پروتئین را تامین کرده و مهم‌ترین اسیدآمینه آن تریپتوفان است. تریپتوفان پیش ساز سروتونین (هورمون شادی‌بخش) بوده و سبب بهبود خلق می‌شود. سلنیوم این ماهی نیز چشمگیر بوده و تا 80 درصد نیاز روزانه بدن را به این ماده معدنی تامین می‌کند. سلنیوم نوعی آنتی‌اکسیدان قوی است که با کاهش سطح سموم بدن باعث تقویت سیستم ایمنی و افزایش باروری می‌شود. مصرف این ماهی با نظر پزشک مربوطه برای مبتلایان به بیماری قند توصیه می‌شود، چرا که اسید چرب امگا‌‌ـ‌3 و اسید‌های آمینه ضروری و ویتامین‌های گروه B آن به تعادل و تثبیت قند خون کمک می‌کنند.

سرخو حاوی ماده‌ای به نام پورین است. پورین قابل تبدیل به اسید‌اوریک بوده و تجمع آن در بدن منجر به افزایش اسیداوریک خون می‌شود، بنابراین افراد مبتلا به نقرس و کسانی که از مشکلات کلیوی رنج می‌برند از مصرف زیاد این ماهی بخصوص پوست سرخ‌شده آن که بسیار لذیذ و خوشمزه است اجتناب کنند. در سرخوی کبابی یا پخته شده میزان تریپتوفان، سلنیوم و ویتامین B12 در سطح عالی و میزان فسفر، پتاسیم، ویتامین B6 و امگا‌‌ـ‌3 در سطح خوبی قرار دارد.

ماهی‌هایی چون سرخو که از دریای جنوب صید و به نقاط مختلف کشور حمل می‌شود، باید منجمد شده باشد؛ مگر آن که حمل و نقل آن توسط هواپیما و برحسب تاریخ روز روی بسته‌بندی آن نوشته شده باشد؛ بنابراین سرخو را به صورت منجمد از مراکز معتبر شیلات یا در بسته‌بندی‌های بهداشتی که دارای تاریخ مصرف و مجوز بهداشت هستند، خریداری کنید. مردمک چشم ماهی منجمد سالم باید دارای یک نقطه سفیدرنگ باشد و در سطح پوست آن سوختگی حاصل از انجماد و زردشدگی دیده نشود. زرد بودن پوست یا گوشت ماهی حاصل اکسیداسیون و تجزیه و تخریب چربی‌های ماهی است که اغلب در اثر نگهداری نامطلوب در سردخانه ایجاد می‌شود.

فاخره بهبهانی / جام‌جم