کدام خدمات درمانی کدام گردشگری سلامت!

مثلا عنوان می‌شود که در حال حاضر سهم سالانه ایران از گردشگری سلامت حدود 50 هزار نفر با 10 میلیون دلار درآمد اقتصادی است که با داشتن همه امکانات می‌توانیم سالانه 300‌تا 400 هزار بیمار را از کشورهای خارجی جذب کنیم یا این‌که جذب هر گردشگر سلامت می‌تواند برای 9 نفر ایجاد اشتغال کند و 4 برابر توریست معمولی برای کشور درآمدزا باشد.

همه این اعداد و ارقام‌ها درست است و شکی نیست که رونق گردشگری سلامت برای نظام سلامت ما سود زیادی خواهد داشت اما بهتر است در پرداختن به این موضوع کمی هم واقع‌بین باشیم.

50 هزار گردشگر سلامت، آمار درستی است اما لازم است قبل از عنوان کردنش به این موضوع دقت داشته باشیم که اغلب این گردشگران ایرانیان مقیم اروپا یا آمریکا هستند که به خاطر نداشتن بیمه و هزینه‌های بالای درمانی در آن کشورها به ایران مراجعه می‌کنند و این اشتباه است که همه این 50هزار نفر را گردشگر سلامت به آن معنایی که تداعی‌کننده تعریف درست این ماجراست، معرفی کنیم.

هر چند ایرانیان مقیم خارج با انجام پروسه‌های درمانی در داخل، ارز خارجی وارد کشور می‌کنند اما به آنها گردشگر سلامت با تعریف جهانی آن، نمی‌توان گفت.

از طرفی بارها عنوان شده که پایین بودن تعرفه‌های درمانی در کشور ما دلیلی برای جذب گردشگر خارجی است و مثلا گفته می‌شود که تعرفه جراحی قلب در سایر کشورها 40 هزار‌دلار و در ایران 8 تا10 هزار دلار یعنی چیزی معادل یک‌چهارم دنیاست، غافل از این‌که رضایت بیماران و کیفیت خدمات در بیمارستان‌های کشور در چه سطحی قرار دارد.

بسیاری از بیمارستان‌های دولتی کشور چه از لحاظ ظاهری و چه کیفیت خدمات در سطحی نیستند که بتوانند گردشگر خارجی جذب کنند، در خصوص بیمارستان‌های خصوصی هم شاید در ظاهر همه چیز بهتر به نظر برسد اما در بسیاری از آنها هنوز مباحث ساده و جهانی شده‌ای نظیر احترام به شأن بیمار یا نبود رابطه عالی بین بیمار و پزشک دچار مشکل است.

بحث بدهی بیمارستان‌های دولتی و ورشکستگی بیمارستان‌های خصوصی هم از سوی مسوولان وزارت بهداشت بارها عنوان شده است. با این تفاسیر بهتر است در خصوص گردشگری سلامت اول از همه به بهبود زیرساخت‌های نظام سلامت در ارائه خدمات درمانی به هموطنان خودمان برسیم و بعد به فکر گردشگری سلامت باشیم.