رفیق‌کشی در خیابان

فکر می‌کردی یک روز با دستبند و پابند برای محاکمه در دادگاه حاضر شوی؟

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم چنین سرنوشتی داشته ‌باشم. بچه شر و دعوایی نبودم که انتظار چنین روزی را داشته ‌باشم. خدا می‌داند که تلاش می‌کردم زندگی‌ام را بسازم و خیلی از این وضعیت ناراحت هستم.

نه این‌طور نیست. مجبور شدم درگیر شوم. اگر این کار را نمی‌کردم کشته می‌شدم.

بله، من او را بخوبی می‌شناختم و البته مدتی هم با هم دوست بودیم اما بعد از مدتی دچار اختلاف شدیم و با هم دعوا کردیم.

مرتب با هم مشکل داشتیم. چند بار هم دعوا کردیم و بعد پدرم گفت که دیگر دوست ندارد من با او دوست باشم.

نه، این‌طور نبود. شاهرخ مرتب با من دعوا می‌کرد و به من گیر می‌داد که چرا پشت سرم حرف زدی. می‌خواست با من دعوا کند.

من نمی‌خواستم دعوا کنم و کاری کردم که با شاهرخ روبه‌رو نشوم. اما او مرتب مرا دنبال می‌کرد و اصرار داشت که من را بزند.

من کار می‌کردم و مجبور بودم ساعاتی از روز را بیرون باشم، البته همیشه شوهرخواهرم با من بود و کمتر پیش می‌آمد تنها باشم. بیشتر روز را هم با او بودم و شبها به خانه برمی‌گشتم. همین کارکردن من باعث شده‌ بود تا شاهرخ کمتر من را ببیند. حتی من شماره‌تلفنم را تغییر داده ‌بودم. شماره تلفن همراهی که دستم بود را به مادرم دادم و شماره مادرم را گرفتم. با این کار شاهرخ دیگر نمی‌توانست من را پیدا کند. با دوستان مشترکمان هم رفت‌و آمد نمی‌کردم.

دیگر باید چه می‌کردم که از شاهرخ دور بمانم. او بود که من را تعقیب می‌کرد و هرجا می‌رفت و هرکاری می‌کرد تا من را ببیند.

او پسری بود که کلا دعواکردن را دوست داشت و خیلی اهل دعوا بود. به همین خاطر هم دنبال من می‌آمد و می‌خواست من را بزند.

او شب حادثه پدرم را زد.

می‌گفت چرا پشت سر من حرف زدی.

ـ من دوست ندارم در مورد آن صحبت کنم. دلم نمی‌خواهد انگیزه قتل را بگویم. دردی از من دوا نمی‌کند فقط اولیای‌دم را بیشتر ناراحت می‌کند و من نمی‌خواهم آنها بیشتر از این ناراحت شوند.

آن شب بعد از کار، شوهرخواهرم را به خانه رساندم. خواهرم جلوی در آمد و به من گفت برو پدرومادرت را هم بیاور شام خانه ما دور هم باشیم. من هم قبول کردم. به سمت خانه حرکت کردم، ماشین داشتم و می‌دانستم اگر مشکلی پیش بیاید می‌توانم فرارکنم. در راه یکدفعه شاهرخ سر راهم سبز شد. به من گفت چرا پشت سرم حرف زدی و گفت که باید پیاده شوی و جواب بدهی. او می‌خواست با من درگیر شود، اما من درهای ماشین را قفل کردم و بعد هم گاز دادم و رفتم. خانه که رسیدم دیدم مادرم آشفته ‌است.

نه. همان‌طور که گفتم من خط تلفن همراهم را با مادرم عوض کرده بودم. وقتی وارد خانه شدم، دیدم مادرم آشفته ‌است و پدرم عصبانی. گفتم چه شده گفت چند ساعتی است که یک نفر مرتب به گوشی مادرت زنگ می‌زند و قطع می‌کند. من در آن لحظه اصلا به شاهرخ شک نکردم و فکر می‌کردم مادرم مزاحم دارد، اما وقتی گوشی زنگ زد، گوشی را گرفتم که پشت خط شاهرخ بود.

شاهرخ به من گفت که تو مرد نیستی و اگر مرد بودی می‌ماندی و با من دعوا می‌کردی. مشخص می‌شد چه کسی مقصر است. من گوشی را قطع کردم. پدرم به من گفت که دیگر تمامش کنم و مهم نیست. به خانه خواهرت برویم او منتظر ماست. من هم ماشین را روشن کردم و رفتیم. در خانه خواهرم هم این تلفن‌ها ادامه داشت و پدرم خیلی کلافه شد. بعد از شام گفت که به خانه برمی‌گردد و دیگر نمی‌تواند این وضعیت را تحمل کند. پدرم رفت و نیم‌ساعت بعد تماس گرفت و گفت که او را زده‌اند.

وقتی شنیدم پدرم کتک خورده بلافاصله با شوهرخواهرم به سمت خانه حرکت کردیم و وقتی رسیدیم دیدم که شاهرخ و دوستانش جلوی در خانه ما ایستاده‌اند و منتظر هستند. وقتی من را دیدند به سمت من حمله کردند.

در آن لحظه اصلا به فکرم نرسید. فرصتش هم نبود. آنها چند نفر بودند و من و دامادمان فقط 2 نفر بودیم شوهرخواهرم که به سمت پدرم رفت تا او را کمک کند من هم گرفتار شدم.

من فقط یک ضربه زدم و نه بیشتر. درگیری ما چند دقیقه بیشتر طول نکشید شاهرخ و دوستانش به من حمله کردند من هم چاقویی داشتم آن را از جیبم بیرون آوردم و وقتی شاهرخ به سمتم آمد چاقو را به بدنش زدم. البته قصدم اصلا کشتن شاهرخ نبود من می‌خواستم کاری کنم که از من دور شود و به دعوا ادامه ندهد.

بوسلیه کارم بود. من در کارگاه همیشه چاقو نیاز داشتم و آن را در جیبم می‌گذاشتم. وقتی شاهرخ به من حمله کرد یاد آن چاقو افتادم و از جیبم بیرون آوردم.

دوستانش بودند، آنها شاهرخ را بردند. من هم فکر می‌کردم یک زخم سطحی است و بعد درمان می‌شود. بلافاصله به خانه رفتم تا ببینم برای پدرم چه اتفاقی افتاده‌است.

شب وقتی پدرم به خانه برگشته ‌بود آن‌طور که می‌گوید شاهرخ و دوستانش کمین کرده‌ بودند. جلو می‌روند و سراغ من را از پدرم می‌گیرند. وقتی پدرم می‌گوید که من همراهش نیستم و نمی‌گوید که من کجا هستم به پدرم حمله می‌کنند و پدرم را می‌زنند. یک ضربه چاقو به دستش زده بودند و چند ضربه مشت و لگد هم به شکمش. بعد از آن درگیری که من با شاهرخ داشتم هنوز پدرم نتوانسته بود روی پای خودش بایستد و من و شوهرخواهرم، پدرم را به بیمارستان رساندیم.

او سعی داشت ما را جدا کند و می‌خواست من را بگیرد تا با شاهرخ دعوا نکنم. اما اتفاقی که نباید بیفتد، افتاد.

فردای شب حادثه بود که به کارگاه آمدند و من را بازداشت کردند. اول فکر می‌کردم شاهرخ از من شکایت کرده‌است چون او را زخمی کردم، اما وقتی به کلانتری رفتم متوجه شدم که چه اتفاقی افتاده‌است و بعد هم که در بازداشت ماندم.

نمی‌دانم آنها خیلی بر خواسته‌شان تاکید دارند. نمی‌دانم بتوانم رضایت آنها را بگیرم یا نه. اما درخواست دارم وقتی می‌خواهند حکم قصاص را اجرا کنند به نقش پسرشان هم فکر کنند. او مرتب دنبال من می‌آمد و سعی می‌کرد با من دعوا کند. من چند بار از دست او فرار کردم، اما دیگر نمی‌شد. او کاری کرد که دیگر نتوانستم از درگیری فرار کنم.

تنها باری که توانستم آنها را ببینم در دادگاه بود. بعد از محاکمه به دست و پایشان افتادم و درخواست کردم که من را ببخشند و از قصاص صرف‌نظر کنند. نمی‌دانم چقدر آنها این خواسته من را قبول کنند و کمکم کنند تا دوباره به زندگی برگردم، اما به هر حال من و خانواده‌ام تلاش خودمان را می‌کنیم. پدرو مادرم آنقدر جلوی خانه آنها می‌روند و التماس می‌کنند تا دلشان به رحم بیاید، من هنوز خیلی جوان هستم و می‌خواهم زندگی کنم. امیدوارم بتوانم آنها را راضی کنم تا این کابوس تمام شود.

مرجان لقایی