ارادت‌نامه‌ای برای آقای وزیر

آنچه از فحوای این نامه برمی آید، اعلام ارادت مدیران روابط عمومی نظام آموزش به شخص وزیر است. اگرچه قدردانی از زحمتکشان نظام امری بسیار پسندیده است، اما این اقدام مدیران روابط عمومی از چند جهت قابل نقد است.

نخست این که معلوم نیست چرا باید این ارادت‌نامه در قالب طومار و بنر تبلیغی در معرض دید عموم قرار گیرد؟ دوم این که اگر جمعی از معلمان یا تشکل‌های فرهنگیان چنین طوماری امضا می‌کردند قابل خدشه نبود، اما این اقدام روابط عمومی‌ها نشان می‌دهد که مدیران این مجموعه از مسوولیت خود بی‌خبرند. روابط عمومی همان‌طور که از نامش برمی‌آید، نه تحت اختیار مدیران سازمان که نماینده افکار عمومی در وزارتخانه است. جایگاه مدیر روابط عمومی با سایر مدیران متفاوت است، چون او پل ارتباطی و انتقال حرف دل معلمان و دانش‌آموزان به وزیر است که می‌تواند مهم‌ترین اهرم انتقادی در سازمان باشد.

سوم این که روابط عمومی‌های نظام آموزش در چند سال اخیر با ارسال حجم انبوهی از پیامک‌ها با هزینه وزارتخانه کوشیده‌اند تا بر موقعیت و شان وزیر اضافه کنند و با آوردن القاب اغراق‌آمیز ونقل قول‌های غیرخبری و تبلیغاتی از وی، کمر به خدمت یکسویه وزیر ببندند. باز باید تاکید کرد قدردانی از متولیان نظام آموزش که قطعا وزیر آموزش و پرورش یکی از آنان است، قابل نکوهش نیست، اما جایگاه سازمانی روابط عمومی‌ها اقتضا می‌کند از رفتارهایی که بیشتر جنبه ضدتبلیغ دارد و اثرش عکس خواهد بود بپرهیزند.