نقش دوربین در بازیها
احتمالا تاحالا این اصطلاحات دهن پرکن اکشن اول شخص ، نفش آفرینی چند نفره سوم شخص یا راهبرد همزمان هم ارتفاع را شنیده یا بارها با آنها برخورده اید.
می خواهیم راجع به این اسامی عجیب و غریب صحبت کنیم
همان طور که می دانید این اسامی به نامهای مختلف ژانر های گوناگون بازیهای رایانه ای مربوط هستند. بخش اول به سبک بازی و قسمت دوم به نوع روایت بازی یا به قول خودمان زاویه دوربین مربوط می شود.
نتیجه اخلاقی که می توان فعلا گرفت این است که زاویه دوربین در بازیها بسیار مهم است ، به طوری که در تعریف ژانر بازی ، نوع دوربین را هم ذکر می کنند.
یک بازی خوب ، جدا از یک موتور گرافیکی قدرتمند، باید زاویه دوربین مناسبی هم داشته باشد. اگر شما نتوانید درست و حسابی شخصیت خود را ببینید و او را کنترل کنید گرافیک بالا چه فایده ای دارد؛
بازیهای رایانه ای به طور کلی از 5 نوع زاویه دوربین ، بازی را روایت می کنند.
اول شخص: اسمش هم رویش هست. یعنی شما خودتان به عنوان اول شخص از دید قهرمان داستان ، بازی را دنبال می کنید.
کاملا مانند رمان ها که بعضی وقتها یک راوی دارند که داستان را روایت می کند. در این گونه بازیها، زاویه دوربین دست خودتان است و معمولا هر وقت هر کجا را که خودتان بخواهید می توانید نگاه کنید.
در بیشتر بازیهای این سبک هنگام روایت قسمتهای مهم داستان ، دوربین از دید سوم شخص بازی را نشان می دهد، چون ممکن است بازی کننده سر به هوا هنگام افتادن اتفاق مهم اصلا حواسش به آن طرف نباشد.
سوم شخص : متاسفانه زاویه دوربینی به نام دوم شخص نداریم ، یعنی بازی مثلا از دید دشمنی که دارید با آن مبارزه می کنید روایت شود یا هر چیزی که تعریفش می شود. پس بناچار سراغ سوم شخص می رویم.
بازیهای سوم شخص خودشان 3 دسته هستند که یکیشان خیلی سوم شخص تر از دیگری است. الان می فهمید منظورم چیست. نوع اول ، دید بالای شانه یا Overshoulder نامیده می شود.
به این معنی که دوربین همیشه یک جورایی بالای شانه قهرمان داستان (البته یک کم عقب تر) قرار دارد و در هر لحظه شما می توانید پشت او را ببینید.
نمونه معروفش هم سری بازیهای معروف مهاجم مقبره (Tomb Raider) خودمان است که بهترین سیستم بالای شانه میان بازیهای رایانه ای را تا به حال ارائه کرده است.
این سیستم به علت محدودیت هایی که ایجاد می کند خیلی مشکل آفرین است. بجز همین بازیهای مهاجم مقبره ، در بازیهای دیگر چندان دوربین های بالای شانه موفقی ندیده ایم.
نوع دوم این است که شما می توانید دوربین را به طور دلخواه حرکت دهید و از هر زاویه ای که دوست دارید قهرمان خود را تماشا کنید. مثال جدید و خوبش بازی اسپلینتر سل (Splinter Cell) است که بی تعارف یکی از بهترین سیستم های دوربین را دارد.
این نوع به خاطر راحت تر بودن میان بازیسازها رواج بیشتر دارد؛ ولی ارزش هنری آن به اندازه دو نوع دیگری نیست.
بعضی بازیها هم مانند Beyond Good Evil با ترکیب نوع اول و دوم نوع روایی بسیار موفقی را ایجاد کرده اند. نوع سوم که سوم شخص تر است ، روایت بازی از دید دوربین های ثابت در هر منطقه است ، مانند بازیهای رزیدنت اویل یا سایبریا.
یعنی دوربین و جهت دید آن ثابت است و شما از روبه روی آن رد می شوید و کاملا مانند این است که یک نفر دیگری دارد شما را نگاه می کند.
بعضی از بازیها با استفاده از دوربین های ثابت که کمی در جای خود می چرخند و می توانند شما را تا چند متری دنبال کنند سبک بسیار جدید و خوبی از این نوع روایت بازی را به وجود آورده اند.
بازی بسیار موفق متال گیر یا Legacy of Kain: Defiance نمونه خوبی از این نوع دوربین هستند.
این زوایای دوربین به علت این که محدودیت میدان دید برای شما ایجاد می کنند و در مواقعی نمی گذارند جلویتان را ببینید، عامل خوبی برای به وجود آوردن حس تعلیق در بازیهای ترسناکی مانند رزیدنت اویل هستند.
هم ارتفاع: این نوع زاویه دوربین مخصوص بازیهای استراتژی است که شما باید در هر حال بتوانید همه جای نقشه را ببینید و به این علت که همه جای نقشه را از ارتفاع خاصی می بینید و پرسپکتیو در آن معنا ندارد، به آن هم ارتفاع یا ایزومتریک گفته می شود، مانند بازیهای CC یا خانواده سیم.
تخت: آن قدیم ندیم ها که هنوز بازیها سه بعدی نشده بودند این نوع زوایه دوربین رواج داشت. در نوع تخت انگار شما منطقه را به صورت یک برش مقطعی می دیدید و قهرمان شما روی یک خط دو بعدی راه می رفت.
یعنی فقط می توانست به چپ و راست و بالا و پایین حرکت کند. نسل این بازیها تقریبا ور افتاده است و کسی سراغ آنها را نمی گیرد، ولی گاهی بازی کردن این بازیها بسیار جالب است.
متنی: راستش این به زاویه دوربین چندان ربطی ندارد، ولی چون می خواستیم با این مقاله همه سبک بازیها را پوشش دهیم مجبور شدیم آن را اضافه کنیم.
این نوع بازیها اصلا دوربین ندارند که بخواهد زاویه داشته باشد بلکه یک صفحه متن جلوی شماست که باید همه چیز را در آن تایپ کنید.
به جای دوربین ، یک پاراگراف نمایش داده می شود که منظره را برایتان تعریف می کند. خب این هم یک جور سوم شخص است ، ولی طرف فقط همه چیز را برای شما تعریف می کند.
سید طه رسولی 
گفت و گو
