این سرانه به چه کار زندانی می‌آید؟

سلول‌های زنــدان گاه خلوتگــاه خوبی برای خالکوبی است آن هم با سوزن‌های آلوده. زندانیان اگر مریض شوند باید همان جا مداوا شوند.

عفونت‌ها هم همان‌جا باید درمان شوند همان جا که ویروس‌ها و باکتری‌ها از همه جــا سرک می‌کشند.

عده‌ای می‌گویند خرج کردن برای زندانیان پول هدردادن است، بعضی‌ها فکر می‌کنند اگر زندانیان همان‌جا پشت دیوارهای پوشیده با سیم خاردار بمانند و پول زیادی صرفشان نشود به نفع جامعه است همان‌هایــی که هنگام تقسیم بودجه‌ها پول کمی به زندان‌ها می‌دهند و برای بهداشت و درمان زندانیان مبالغ کمی در نظر می‌گیرند.

سال 84 سرانه بهداشت و درمان زندانیان 104 تومان بود، حالا شش سال از آن موقع گذشته؛ ولــی سرانه‌ها تغییر چشمگیری نداشته و به حداکثر 250تومان در سال 90 رسیده.

در خوشبینانه‌ترین حالت با 250 تومان می‌شود دو قالب صــابون خرید یا مثلا یک خمیردندان شاید هم یک مسواک بی‌کیفیت؛ ولــی خدماتی که باید در زندان‌هــا ارائه شود تا این فضاهای پرازدحام و دربسته به بمب ویروس و باکتری و انواع بیماری‌های واگیردار تبدیل نشوند، باید خیلی بیشتر از اینها باشد.

این‌که نیمی از زندانیان به جرم مواد مخدر به زندان افتاده‌اند و این‌که دست‌کم نیمی از این تعداد مبتلا یا مشکوک به هپاتیت و ایدز هستند خودش حساسیت بهداشت و درمان در زندان‌ها را گوشزد می‌کند پس اگر هدف این است که تلنبار آدم‌های پرمشکل درون زندان به ضرر مردم تمام نشود باید در اختصاص بودجه‌هــای بهداشتی و درمانی به زندان‌ها دست و دلبازی بیشتری به خرج داد.

مریم خباز - گروه جامعه