حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
حمایت از بیماران
بیماری همواره مشکلات خود را به همراه دارد اما گاهی برخی بیماریها تاثیری بیش از حد عادی بر زندگی فرد میگذارد، تا جایی که او قادر به ادامه زندگی عادی نیست و برای ادامه حیات اجتماعی خود نیاز به کمک دیگران دارد. به عنوان مثال 3 تا 5 درصد جمعیت ایران را بیماران سرطانی تشکیل میدهند و تنها یک دوره شیمیدرمانی هزینهای حدود 3 تا 20 میلیون تومان بر دوش بیمار تحمیل میکند. 4 میلیون بیمار دیابتی در کشور وجود دارند که بیش از 10 درصد هزینههای بهداشتی و درمانی کشور را به خود اختصاص دادهاند.
بیشتر بیماران دیابتی که دچار عوارض بیماری شدهاند، از پرداخت هزینههای سنگین درمان ناتوانند. درصد نارساییهای کلیه ناشی از عوارض دیابت است که اینها خود به آمار بیماران دیالیزی اضافه میشوند. براساس آمار، نزدیک به 20 هزار بیمار تالاسمی، 6 هزار بیمار هموفیلی، 12 هزار بیمار دیالیزی و 10 هزار بیمار با کلیه پیوندی در کشور زندگی میکنند.البته به این جمع باید بیماران مبتلا به ام اس را نیز اضافه کرد. اینجاست که بحث حمایت از بیماران مطرح میشود. حمایت یک نیاز حیاتی و چندبعدی است و باید پیوسته به مددجویان و نیازمندان ارائه شود.
بیماران و خانوادههایشان عدم درک حمایت را از سوی کارکنان ارائه دهنده مراقبتهای بهداشتی ـ درمانی میدانند. در اغلب موارد اولویت کارهای حمایتی از دیدگاه مددجویان حمایتهای روحی ـ روانی است. اما معمولا پرستاران و پزشکان حمایت جسمی را در اولویت اول قرار میدهند و تمام اقدامهای بالینی خود را با حمایت یکسان میدانند. در حالی که در مقایسه با مفهوم مراقبت، حمایت بسیار عمیقتر و گستردهتر است. این نوع حمایت توانمندی لازم را در زمینههای مختلف جسمی، روحی ـ روانی و اجتماعی برای بیمار و خانواده او به همراه میآورد. بیماران سرطانی، پیوندی و سایر مبتلایان به بیماریهای مزمن و خانوادههایشان در کشور از نداشتن شبکه حمایتی از سوی کادردرمانی گلهمند هستند هر چند این مساله خود ضرورت توجه، بازنگری و بازآموزی نوینی را ایجاب مینماید اما این تنها قسمتی از حمایت محسوب میشود.
بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن یا ناتوانکننده به دلیل شرایط جسمانی و نیز روحی، به حمایت مادی و معنوی فراوانی نیاز دارند. مردم خیر و نهادهایی در کشور حمایت از این بیماران را به عهده گرفتهاند. اغلب نهادهای مردمی فعال در این زمینه با انگیزه ساماندهی حرکت مشارکت جویانه اجتماعی و جبران کمبودهای بخش بهداشت و درمان فعالیت خود را آغاز کردهاند. این نهادها معمولا در قالب یک تشکل غیردولتی و نهاد اجتماعی شکل میگیرند تا مشکلات گروه خاصی از بیماران را حل کنند. هر چند نهادهایی اینچنینی در کاهش مشکلات بیماران تلاش دارند، اما این وظیفه دولت است که مسائل و مشکلات بیماران را به شکل نهادینهای ساماندهی کند تا بیماران احتیاج نداشته باشند نهاد یا مرکزی مشکلات آنان را دنبال کند. این خلایی است که در نظام بهداشت درمانی کشور بسیار خودنمایی میکند.
گفت و گو
