غرق در افسون سفر

در برخی از فیلم‌های تاریخ سینما نمونه‌های زیادی از نقش سفر در باروری روح انسان نیز وجود دارد. در یکی از نمونه‌های مشخص و دوست‌داشتنی این تاثیر را می‌توان در پاریس تگزاس دید. جایی که ویم وندرس تناقض یک شیدایی نادر و عمیق را با دنیای وحشی کنونی به نمایش می‌گذارد و مسافر عاشق را سرخورده از وصال، پریشان‌تر از پیش در میان کویر خشک رها می‌کند.

پرسه‌های ابتدایی قهرمان فیلم در ناکجاآبادی کویری، شیدایی او در رسیدن و آشفتگی و پریشانی که با وصال به معشوقش بیشتر می‌شود تنها چاره‌ای که می‌تواند داشته باشد دل به دریا زدن و راهی شدن به سفر است. راهی شدن و سفر کردن برای قهرمان فیلم وندرس چاره‌ای است که می‌تواند کمی‌ او را آرام کند. همان‌طور که در ابتدا بود. ساکت و تنها و خستگی‌ناپذیر و البته با پای پیاده در دل کویری موهوم بی‌توجه به جاده مستقیم به پیش می‌رود.

2 عنصر مهم و وابسته به یکدیگر که در سینمای وندرس شخصیت دارند جاده و سفر هستند. فیلم‌های وندرس را می‌توان روایت‌های تصویری از جاده و سفر نامید. روایت شخصیت‌هایی که همواره در حال سفر و حرکت در جاده‌ها هستند و در مسیر جاده به شناخت خویشتن می‌رسند. مسیر سرنوشت بسیاری از شخصیت‌ها از جاده می‌گذرد. از غرب به شرق و در عبور از مرزهای اروپا و از پاریس تا تگزاس، شخصیت‌ها و قهرمانان وندرس سلاطین جاده‌ها هستند.

پاریس تگزاس فیلمی‌ شاعرانه و زیباست و بیانگر عشق وندرس به چشم‌اندازهای طبیعی سرزمین آمریکا و نوستالژی او نسبت به فیلم‌های کلاسیک وسترن و جاده‌ای است. فیلمی ‌که درک وندرس آلمانی و شناخت او را از آمریکا نشان می‌دهد.

دیدن چندباره پاریس تگزاس تجربه غرقه‌شدن در افسون سفر غریبی است که وندرس برای قهرمانش تراویس تدارک دیده است.