باید کاری کرد

داشتن برنامه‌های کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت اجرایی و عملیاتی با توجه به اقلیم، نیروهای محلی و نوع کاربری مکان گردشگری، تنها راهی است که می‌تواند یک جاذبه گردشگری را از فراموش شدن و بتدریج از خاطره‌ها محو شدن نجات دهد.

خیلی از ما تنها به اعتبار این‌که آن جنگل، آبشار، بنا، آن... بسیار زیباست و گردشگران بسیاری برای دیدنش به منطقه ما می‌آیند، دست روی دست می‌گذاریم و دل‌خوش از این‌که نام شهر یا روستای محل تولد یا سکونت‌مان بر سر زبان‌هاست، در باد غروری کاذب، روزگار می‌گذرانیم. غافل از این‌که همسایه‌های ما برای نگهداری آن‌چه دارند، چگونه می‌کوشند و برای ایجاد آنچه ندارند، چه برنامه‌ها دارند.

جاذبه‌های گردشگری اگر تاریخی باشند، باید برای حفظ و مرمت و بازسازی شان برنامه داشته باشیم. اگر طبیعی باشند باید تلاش کنیم تا از گزند حوادث مختلف طبیعی و غیر آن مصون بمانند و محیط‌شان چنان فرح‌بخش باشد که هر گردشگری مبلّغ آن منطقه در شهر، خانواده و فامیلش شود.

به نظر می‌رسد یکی از وظایف سازمان‌های مردمی و غیر دولتی، طراحی همین برنامه‌ها و کمک در اجرای آنها باشد. به یقین فرهنگ‌سازی برای حفظ و نگهداری جاذبه‌های گردشگری منطقه هم یکی از دغدغه‌های مردم بومی است و سازمان‌های مردمی می‌توانند در قالب تشکل‌های دانش‌آموزی، زنان و... در این مورد کمک بسزایی بکنند.‌ به هر حال اگر مردم نتوانند در برنامه‌ریزی‌ها دخالت کنند، حداقل باید از مسوولان محلی بخواهند که برنامه‌هایی برای حفظ جاذبه‌های گردشگری منطقه‌شان داشته باشند. این حق مردم است که در مورد این‌گونه امکانات محلی دغدغه داشته باشند.

از سوی دیگر با توجه به امکانات منطقه باید در ایجاد فضاهای جنبی، به صورتی‌که اصالت و شان فرهنگی آثار تاریخی و جاذبه‌های طبیعی را تحت‌الشعاع قرار ندهد، برنامه‌ریزی کرد.

گردشگری امروز، بدون داشتن زمینه، فضاهای لازم برای گردشگران و امکانات حداقلی، بی‌معناست. شاید گروهی کوهنورد در یک صعود کوتاه، چیزی از امکانات بین راهی طلب نکنند؛ این جزئی از فرهنگ کوهنوردی است، اما گردشگرانی که به یک منطقه ییلاقی یا قشلاقی می‌روند یا برای دیدن یک جاذبه گردشگری راهی کوتاه یا طولانی را طی می‌کنند، بدون هیچ تعارفی نیازمند وجود حداقل امکانات در آن محل هستند.

اگر چشم بر این واقعیت‌ها ببندیم، خواسته یا ناخواسته، به دست خود آن‌چه را که می‌تواند منبع درآمد محلی یا منطقه‌ای ما باشد، به نیستی می‌کشانیم.

به یقین فردا دیر است؛ از همین امروز باید کاری کرد.