شوق پرواز

کسانی که کنسول دارند بخصوص پلی‌استیشن 3 خیلی وقت بود که دلشان یک «ایس کومبت» درست و حسابی می‌خواست؛ ولی چون مدت‌هاست که این سری از رادار بازی‌کننده‌ها خارج شده از طرفی بازی رقیب یعنی «هاوکس»، 2 شماره تقریبا موفق بیرون داده است،‌ این دلتنگی داشت به فراموشی تبدیل می‌شد تا این که «نامکو باندای» در آگوست 2010 اولین پیش نمایش را از نسخه جدید آن با نام «افق حمله» به بازی‌کننده‌ها نشان داد. طرفداران این سری که کمی عطش‌شان با بازی کردن 2 عنوان کوچک روی کنسول دستی سونی خوابیده بود، بی‌صبرانه منتظر عرضه این عنوان روی کنسول‌های HD‌شان بودند تا این که بالاخره بازی منتشر شد. اولین ایراد بازی، داستانش است که با این که جیم دی فِلیس (Jim DeFelice) یکی از بهترین نویسنده‌های نیویورک تایمز، آن را نوشته است، با این حال بی‌داستان‌ترین بازی هوایی‌ای است که تا به حال دیده‌اید!

برای اولین‌بار در کنسول‌های HD بر فراز آسمان شهرهای مختلف و صحراهای نمک‌آلود مثل میامی، دبی، شرق آفریقا، خاورمیانه و روسیه که بسیار هم خوب طراحی شده‌اند، پرواز خواهید کرد. تنوع و سادگی حرف اول را در افق حمله می‌زند. ماموریت‌ها یک بار تشریح می‌شوند. تنوع هواپیماها خیلی خوب است و شما به دوجین جت دسترسی دارید. کنترل بیشتر آرکید شده و با یک بازی سریع مواجهید. البته این به معنای آن نیست که هیچ چیز واقعی نباشد. ولی از حالت شبیه‌ساز فاصله گرفته است و این کار را خیلی راحت می‌کند، حتی اگر تا به حال هیچ بازی‌ای در این سبک بازی ندیده باشید. به جای نبردهای سنگین با هواپیماهای زیاد و داستان عجیب و غریب و تکراری، افق حمله بیشتر روی روند بازی‌ جدیدش تمرکز کرده و آن چیزی نیست جز حمله هلی‌کوپترهای آپاچی که داگ فایت نام دارد. داگ فایت تغییر خوبی در ریتم بازی داده است. مراحل بمب افکنی به طرز قابل توجهی به بازی ندای وظیفه شبیه هستند و اتفاقا خوب هم از آب در آمده‌اند. اگر تاپ‌گان را بازی کرده باشید، حتما متوجه خواهید شد که روند بازی افق حمله چقدر به آن شبیه شده و اینجاست که طرفداران این سری ممکن است ناراضی بشوند، چون ایس کومبت به چیز دیگری شبیه شده است که البته فاقد لذت نیست. برای کسانی که طرفدار بازی نیستند، به طور حتم این تغییرات اهمیتی ندارد. آنها فقط از این دنباله لذت خواهند برد. از دیدن شهرهای واقعی، از انفجارهای مهیب و روند بازی جدید. تیراندازی ریلی هم بسیار لذت‌بخش است، وقتی که از پالایشگاه‌ها رد می‌شوید یا از دره‌ها عبور می‌کنید. البته بعضی مراحل خیلی طولانی و تکراری هستند. مثل چند شماره اخیر این سری از بازی‌ها، بخش چند نفره بسیار جذاب است و براحتی می‌تواند عنوان را از یک شکست سنگین نجات دهد. مراحلی که باید در همکاری تیمی به پایان برسانید، خیلی لذت بخش است و بخش آنلاین هم که دارای حالت‌های گوناگون است، خیلی خوب طراحی شده‌ است؛ از تیم دث‌مچ‌های استاندارد تا از بین بردن پایگاه‌های حریف. سازوکار انتخاب بازی‌کننده برای هر دست از بازی‌های آنلاین هم طوری طراحی شده که اگر بازی‌کننده‌ای وسط بازی خواست خارج شود و لذت بازی را به بقیه تلخ کند، نتواند به هدف شوم خود دست پیدا کند! هر راند بازی تا انتها ادامه پیدا می‌کند حتی اگر فقط یک نفر در نقشه مانده باشد و آن یک نفر است که همه امتیازها را از آن خود خواهد کرد.

نتیجه این که اگر طرفدار پر و پا قرص این سری نیستید و برای ایس کومبت 2، کنسول پلی‌استیشن نخریدید، از بازی لذت خواهید برد و با این که واقعا مثل بازی‌های گذشته روی این عنوان کار نشده است، ولی می‌تواند باعث شود تا بازی‌کننده‌های جدید به این سری علاقه‌مند بشوند. ولی اگر طرفدار این بازی هستید و هر 11 عنوان قبلی آن را بازی کرده‌اید، پیشنهاد می‌کنم یک نقد ویدئویی از این بازی را ببینید و از آن عبور کنید چون دلسردتان خواهد کرد. ولی اگر بخواهیم نگاهی کلی به بازی داشته باشیم، بازی بدی نیست و می‌تواند لحظات خوبی را برای همه
به ارمغان بیاورد.