پُستخانه

پیمان مجیدی معین: یه جاده زیر پامه که تا کنار تو می‌ره. انگار که داره فاصله‌مون رو اندازه می‌گیره. به تعداد خطهای سفید وسط جاده، بین من و تو امروز فاصله افتاده. جاده خجالتزده از این‌که شده بستر جدائیمون، سرخی صورت جاده، غروب آسمون.

بهاره عاطفی، 21 ساله از اهواز: شک نکن بی‌تو در این فاصله‌ها هم شادم. آسمانم آبی‌ست. همه روزم پر ز خوشبختی و نور. گل امید در دلم ریشه دوانده تا ثور. و بدان حسم را. من کنار تو با تو، در نبودت بی‌تو، شاد شادم. تا کرانه تا ستاره، تا شروع باران بهاره[...].

نیلوفر: اندکی فکر، اندکی احساس، اندکی از من، اندکی از تو، می‌شود دریائی از ما. فقط یادت باشد از همه چیز بگذار. بگذار دریا شدن را درک کنیم، نه مردابی فراوان[را...].

حامد جاویدنیا، 22 ساله از برازجان: 2 تا سوال داشتم. اول این‌که من یه بار عکس خواهرزاده‌م رو فرستادم که تو صفحة اول چاپ بشه ولی نشد. می‌دونم به شما مربوط نمی‌شه ولی به غیر شما کسی [رو] نداشتم ازش کمک بگیرم. آدرس بدین که عکس بفرستم. دوم این‌که من به شعر و این‌که مطالب رومانتیک بگم علاقه دارم. یعنی ذهنم پر هست از این چیزا ولی نمی‌تونم به زبون بیارمشون. دوس دارم مکتوبشون کنم. اگه می‌شه کتابی یا منبعی بهم معرفی کنید تا بتونم به علاقه‌م بپردازم[...].

ساغر، 15 ساله: [...]آن‌گاه که چینی تنهایی همگان ترک‌ترک شده، و آن‌گاه که برق چشم از سیاه سیاه‌تر می‌شود، و آن‌گاه که مرگ فریادی سراسر سکوت می‌کشد... اول داستان من آغاز می‌شود: داستانی از جنس ترک لحظه‌های تهی...!

کامران از بناب: دلم هوای آدمای قدیم رو کرده که تا باهات حرف می‌زدن، بوی صداقت و مردونگی می‌داد، نه بوهای الآن که از بس عجیب و غریبن، آدم نمی‌تونه تفاوتشون رو حس کنه و تا اعتماد می‌کنم از خیلی‌هاشون رو دست می‌خورم.

تنهای تنها: [...]با التماسهایی که کردم، مادرم از تصمیمش صرفنظر کرد. من علت تمام گریه‌هام رو، کمبود نمره‌های درس‌هام می‌گفتم. من شاگرد متوسط رو به خوبی بودم، ولی با این همه مشکلات نمی‌تونستم دل به درس بدم[...].