پُستخانه

اسامی خارجی و به قول مسوولان: مورددار و نامفهوم، می‌شن «بدون نام». 3-کپی پیست نوشته‌های دیگران، ممنوع! 4-یا وبلاگ خودت، یا صفحة بروبچ. 5-کوتاه بنویسید؛ امکان چاپش بیشتره. 6-پارتی‌مارتی نه‌ریییییم‌هاااا، مگه واسه نوشته‌های طنز و بانمک. 7-پارتی نداری؟ آاااخی گووووگگولی‌مگول! پَ یه‌چی بِنیس چفت و بستش درست باشه، به درد دیگرانم بخوره، آخرشم نگیم: «حالا منظور؟»! خودم هوات رو دارم! 8-تا رسیدن نامه‌ها یا ایمیلهاتون، یه یکی دو ماهی (نااااقاااابل!) صبر کنین. بچّه‌م رو گاااازه و چم‌دونم نامه‌م نوبره و اینام چیییی؟... نددارییییمممم جوووونم!

زین پس که شناسة پاسخگو در یاهو را ترک گفته، به جیمیل پناه برده‌ایم، کبوتران خیالتان را [بَه‌بَه!]، افزون بر چاپار [اَه‌اَه!]، فقط به «شناسة» pasukhgoo در جیمیل ایمیل کنید (یادتونم باشه تو ایمیلاتون، پارسی رو پاس بدارین چون اگه پاسش بدین به پینگیلیش و فارگیلیسیییی، کُلامون می‌ره تو هم، چار روز دیگه که زمستونه، هی باس بشینیم کلاف کُلاها رو از هم وا کنیم! آخرشم سرمون می‌مونه بی‌کلاه!)

سایه‌بانی از عشق: [...]دوست داشت زیر پتویش برود و تا لنگ ظهر بخوابد ولی چه باید می‌کرد؟ اگر بلند نمی‌شد صددرصد مادر مهربانش این‌بار با دمپائی حسابش را می‌رسید! آخ که چقدر بلند شدن برای رفتن به مدرسه سخت است. آن هم درست در موقعی که خواب، حکم طلا را برای آدم دارد.

فرناز امینیان، 17 ساله: از میون مزه‌ها از مزة شور خیلی بدم می‌یاد چون منو یاد دلتنگیها و بی‌کسی‌هام میندازه؛ یاد اشکهائی که از چشمة اشکم رو لبام می‌چکید و کسی نبود که اشکام رو قبل از این‌که سرازیر بشه از گوشة چشمم پاک کنه.

سلمان، 25 ساله از بابل: [...]فقط خواستم یه تشکر درست و حسابی کنم از راهنمائی‌ای که خیلی خیلی به کارم اومد[...].

مهران جباری، 23 ساله: [...]برای بودن با تو، تمام لحظه‌هایم را پر از یاد تو می‌سازم. برای پر کردن هر لحظه‌ام از یاد تو، من قایقی از خاطرات با تو بودنم می‌سازم[...].

مرهم: پس از مدت بسیار طولانی فهمیدم که نامه‌هام نمی‌رسیده! اما من باهات قهر بودم چون فکر می‌کردم تو از قصد نامه‌هام رو نمی‌چاپی! بعد [از] کلی تفکر اونم از نوع عمیقش به این [نتیجة] مهم رسیدم که احتمال داره نامه‌هام تحویل داده نمی‌شده! ولی هنوزم مطمئن نیستم. دلم خیلی واسه‌ت تنگ شده، خیلییییی! هر دوشنبه چاردیواری رو می‌گرفتم اما شدیداً جای خالی خودم رو حس می‌کردم![...].

نسترن، 15 ساله: قطار زندگی وقتی سوارش شدیم، مسیرش مشخص بود. اگه الآن سردرگم و سرگردونیم به خاطر اینه که ما مسیر رو اشتباهی سوار شدیم[...].

مهرنوش از کرج: من نمی‌دونم بعضیا چرا فقط دوست دارن بشینن هی ناله کنن و از این و اون چیز بنالن و غر بزنن. خب عزیز من، یه تکونی به خودت بده اگه مدام داری به قول خودت بد می‌یاری. یه دوست دارم همین‌طوریه. دیگه خسته شدم ازش. رومم نمی‌شه بهش بگم. نمی‌دونم... شایدم دلم می‌سوزه واسه‌ش.