مرگ یک ماهواره

می‌شد چند صباحی دیگر با این سوخت باقیمانده، گاه‌گاهی موتورها را روشن و مدار ماهواره را تصحیح کرد و بعد هم این غول 6 تنی را در مداری به ارتفاع 600 کیلومتر به حال خود رها کرد تا بشود بخشی از خانواده منفور پسماندهای فضایی. اما صاحبان ماهواره تصمیم گرفتند از خیر چند ماه بگذرند و در عوض با روشن کردن موتورهای UARS در جهت عکس حرکت، باعث کاهش ارتفاع ماهواره به نزدیکی جو زمین شوند. آنقدر نزدیک که پس از تنها 6 سال، ماهواره برای همیشه در کام آتشین اتمسفر گرفتار شده و بسوزد. آنچه در آن روزگار به آن توجهی نشده بود بخشی از قطعات این ماهواره بزرگ بود که حتی اگر با سرعت 28 هزار کیلومتر بر ساعت هم با اتمسفر زمین برخورد می‌کرد، از بین نمی‌رفت. همین چند قطعه که می‌توانست با سرعت 150 کیلومتر بر ساعت بر سقف خانه‌ای فرود آید، شد دستمایه نگرانی خیلی‌ها. ناسا هم با اعلام اخبار ناامیدکننده‌ای اعلام کرد که اصلا نمی‌تواند پیش‌بینی کند که اتوبوس ارواحش کی و کجا به زمین برخورد خواهد کرد. شایعات شروع شد و نگرانی‌ها اوج گرفت. آخرین مردمی که قرار بود شب ناآرامی را از ترس افتادن یک بلای آسمانی بر سرشان به صبح برسانند، شهرک‌نشینان اطراف منطقه کالاگاری در غرب کانادا بودند. اما این بار شانس یار زمینیان بود و گویا طبق آخرین اخبار، ماهواره بزرگ ناسا در اقیانوس آرام سقوط کرده است. دانشمندان معتقدند که برای پرهیز از چنین وقایع اضطراب‌آوری باید ضمن اجبار صاحبان ماهواره‌ها به لزوم سقوط کنترل شده، سازندگان را نیز به ساخت ماهواره‌هایی ترغیب کرد که در صورت برخورد با جو زمین کاملا سوخته و خطری را متوجه ساکنان زمین نکنند.

در تیتر خبری که روز یکشنبه در همین باره در این صفحه چاپ شده نام ماهواره به اشتباه دیسکاوری درج شده بود که به این وسیله از خوانندگان عزیز پوزش می‌طلبیم.