خااااک عااالم به سرم!

یکی داستان است پر آب چشم/ دل سنگ از استاد آید به خشم/ شنیدم که استاد پر عز و جاه/ به بردش زده نمره بعد از دو ماه/ خرامان و شاد و شجاع و دلیر/ به دیدار نمره شدم همچو شیر/ نبیناد چشمانتان روز بد/ ز دیدار نمره شدم روی زرد/ که این 9 چه باشد که آورده‌ام؟!/ که باور ندارم که افتاده‌ام!/ چو شیر آمدم گشتم اما چو موش/ که بانگی به ناگه رسیدم به گوش/ که این ناله و زاری از بهر چیست؟/ که افتاده از درس بیچاره نیست/ دو ره گویمت تا بگردی تو پاس/ یکی پاچه‌خواری، یکی التماس/ کمی در سخنهایم اندیشه کن/ دو راهی که گفتم تو [آن] پیشه کن/ ز گفتار آن مرد نیکو سرشت/ شبم روز گشت و جهنم بهشت/ شدم سوی استاد امیدوار/ چو نور است امید در قلب تار/ اجازه گرفتم ز استاد و داخل شدم/ شگفتا به دیدار استاد نائل شدم/ زدم زیر گریه به محض ورود/ که شاید کند اشک تمساح، سود/ که بیچاره‌ام من، ذلیلم، خرم!/ همه خاک عالم شده بر سرم!/ زدم بر سر و چاک کردم لباس/ به یک نمره کردم بسی التماس/ ز گفتارم استاد آزرده گشت/ زمین شش شد و آسمان گشت هشت!/ به من گفت: دانشجوی ناخلف/ چرا می‌کنی وقت من را تلف؟/ نکرد آه من در دل او اثر/ که آتش نسوزاند هرگز حجر/ ز فرط حماقت شدم پاچه‌خوار/ که استاد عالم، منم جان‌نثار!/ توئی آلبالوی خوشرنگ و رو/ منم سیب‌زمینی، تو هستی هلو/ تو خورشید علمی، زمین گرد تو/ دو صد ابن سیناست شاگرد تو/ نگردد ز لطف و کمال تو کم/ کنی کز سر لطف، گر 10، نُه‌م/ ز گفتارم استاد خرسند شد/ دلش مثل یک دبه آب، قند شد/ به خنده به من گفت: صد آفرین!/ نگفتی به عمرت سخن به از این/ حقیقت بود آنچه گفتی جوان/ ولیکن بود حسن من بیش از آن/ تو را بخشم این بار بر این قصور/ ولی زود از پیش چشمم شو دور.م- الف

وای... خااااک عاااالم به سرم!! یه همچی سلسله‌جبال‌های نمکی هم داشتییییم و خبر نداشتییییم؟!! افتخار نمی‌دیناااا. (سبک حماسی به شیوة شاهنامه، لطف همچی طنزهائی رو کم می‌کنه. یه نمه هم رو ابیاتت بیشتر کار کنی به جاهای خوب خوبی می‌رسی. من که سوادم به این چیزا قد نمی‌ده ماااادر؛ طناز و صاحبنظرم که خودتی بااااباااا! ولی به نظرم اگه یه چیا رو یه جورا بگی مثلاً تو این مایه‌ها: « بیا تا بگویم تو را چاره چیست » یا «گلابی منم، تو هلو... آلبالو.../ منم سیب‌زمینی و تو شفتالو»! ابیاتت روونتر و بهتر می‌شه) در انتظار طنزهای دیگه‌ت لحظه‌شماری می کنم شَدییییید! .