سفر به‌جزیره مجسمه‌های سنگی

این جزیره آتشفشانی دارای آب و هوای نیمه گرمسیری و معتدل است و به دلیل احاطه توسط دریا، خاک حاصلخیزی دارد و به خاطر همین نعمت خدادادی مانند بهشتی کوچک روی زمین است.

نظریات مختلفی هم در مورد مردم و مجسمه‌های این جزیره وجود دارد؛ زمین‌شناسان و تاریخدانان بر این باورند که مجسمه‌ها سمبل‌های قابل اعتمادی از تاریخچه ساکنان این جزیره هستند. اولین ساکنان جزیره مهاجرانی بودند که حدود 1500 سال قبل همراه جهانگردی به نام هوتو ماتو به این منطقه وارد شدند و آن را The Pito O Te Henua به معنای قلب دنیا نامیدند. آنها با جزیره‌ای سرسبز و پوشیده از انواع درختان و گیاهان مواجه شدند که تنها پناهگاه در این بخش از اقیانوس آرام برای پرندگان دریایی، طوطی‌ها و کبک‌ها بود. بعد از مدت‌ها و به‌تدریج جمعیت این منطقه به 10 هزار نفر رسید.

اما زمانی که در سال 1722 کاشف آلمانی به نام جکوب راگوین وارد این جزیره شد نام آن را Easter Island نامید. در آن زمان به دلیل بیماری، ساکنان بومی تلفات زیادی دادند و جمعیت آنها به 200 نفر کاهش یافت و حیات‌وحش و مناطق جنگلی نیز کم‌کم از بین رفتند.

بعدها ساکنان جزیره که اکثرا اهل شیلی هستند اولین مجسمه سنگی غول آسا به نام موآی (‌Moai‌) را از خاکسترهای آتشفشانی تراشیده و ساختند، به همین ترتیب مجسمه‌ها ساخته و تعدادشان بیشتر شد؛ مجسمه‌هایی که اکثرا 4 متر ارتفاع دارند، ولی بلندترین آنها 7‌/‌9 متر ارتفاع و 82 تن وزن دارد. بزرگ‌ترین موآی هم که به صورت خوابیده تراشیده شده 21 متر ارتفاع و 150 تن وزن دارد.

دلیل و فلسفه ساخت مجسمه‌های موآ هنوز هم برای دانشمندان و گردشگران روشن نشده است، بر طبق اطلاعات مشاهده‌ای تقریبا 1000 مجسمه موآ در این جزیره تراشیده شده که در منطقه ‌Ahu و به حالت پشت به دریا قرار دارند و مابقی در منطقه‌ Rano Raraku‌ قرار دارند.

این مجسمه‌های سنگی نظر گردشگران بسیاری را به خود جلب کرده و این نکته هنوز جای سوال دارد که چطور در آن زمان مردم بدون داشتن هیچ ماشین و ابزاری توانسته‌اند این مجسمه‌ها را حرکت دهند؛ برخی معتقدند که علت از بین رفتن درختان، بریده شدن آنها برای ساختن ارابه بوده تا بتوانند مجسمه‌ها را جابه‌جا کنند.

نکته جالب توجه این است که هیچ مجسمه‌ای شبیه به دیگری نیست و هرکدام نشان‌دهنده اجداد و پیشینیان خانواده و قومی است و حتی برخی از مجسمه‌ها کچل و بدون مو هستند که در واقع نشان‌دهنده چهره واقعی شخص مورد نظر بوده است.

این‌طور گفته می‌شود که در فرهنگ این مردمان، وقتی فرد بزرگ یک خاندان فوت می‌کرد، خانواده یا شاید هم همسر او به نشانه احترام یک مجسمه موآ می‌تراشیده است. در سال‌های اخیر، گردشگران از جزایر‌ هاوایی، سنگ‌های سفید مرجانی با خود آورده‌اند تا برای مجسمه‌ها چشم هم بگذارند و با این کار مجسمه‌ها جلوه و شکلی تازه می‌‌گیرند.

این جزیره بسیار زیبا و تاریخی، یادآور نسل‌های گذشته است که هنرمندانه به کار مجسمه‌سازی و تراشیدن تمثال بزرگان خود پرداخته‌اند تا یادشان را همیشه زنده نگه دارند و در واقع آنها با این کار مایه حیرت و شگفتی نسل امروز شده‌اند که جزیره‌ای با این تعداد مجسمه به موزه‌ای بی‌بدیل و خارق‌العاده تبدیل شده و گردشگران بسیاری را برای تماشا به این مکان آورده است.

‌www.learningboxs.com/history.htm

سمیه عیقرلو