چرا کودکان دروغ می گویند؛
جام جم انلاین : دروغ ، واقعیتی است که بی تردید همه از آن بیزارند. بله دروغ یک واقعیت است زیرا با آنکه حقیقتی دردرون آن نیست ، متاسفانه موجود است.
حتما شما هم با افرادی روبرو شده اید که این واقعیت ناخوشایند
آنچه مسلم است علل دروغ گوئی در بزرگسالان و کودکان متفاوت است ، اما باید به این نکته توجه داشت که همه این بزرگسالانی که اکنون به بهانه های مختلف و بنا به توجیه خودشان گاها مقتضی دروغ می گویند ، زمانی کودکانی بودند که دروغ نگفتن را به نیکی نیاموختند.
بهر حال بزرگسالان دروغ می گویند زیرا تصورشان این است که دیگران از دروغ بودن سخن آنها بی اطلاعند و در اکثر موارد هم همینطور است اما در مورد کودکان اینگونه نیست.
کودک ، زمانی که مرتکب تخلف یا نافرمانی می شود به دلائل مختلف به دروغ متوسل می شود و این ، یک پاسخ طبیعی است.
مهمترین دلیل این عکس العمل این است که او آنقدر قوی نیست که واقعیت را بیان کند و در حقیقت قادر به پذیرش مسئولیت خطائی که مرتکب شده و اقرار بدان نیست.
در لحظه ارتکاب اشتباه ، نفس خردسالانه وی تصویر ناخوشایندی از او ترسیم می نماید و کودک خود را گناهکار می پندارد ، اما مایل نیست این تصویر در برابر چشم دیگران نیز ظاهر شود.
او نمی خواهد اطرافیان گناهکارش بخوانند و تصور بدی از وی داشته باشند لذا به این دلیل کاملا طبیعی و از طرفی به لحاظ آنکه موقعیت دروغ گفتن را فراهم می بیند و راستگوئی را باعث به درد سر افتادن خویش می یابد ، دروغ می گوید.
کودکی که بخاطر یک یا چند بار اشتباه کودکانه در انباری خانه محبوس می شود ، هرگز به نوجوانی راستگو و فرمان بردار تبدیل نخواهد شد.
کودکی که بخاطر زدن غیر عمدی توپ به شیشه سیلی می خورد ، دیگر ارزشی برای تعالیم لفظی شما قائل نخواهد بود.
اگر فرزند شما از رفتن به دستشوئی می هراسد و حتی این طبیعی ترین نیاز خود را پنهان می کند مطمئن باشید زمانی را بخاطر می آورد که با ابراز آن با نگاه تلخ شما مواجه شده است.
چه باید کرد؛
در امر برخورد با فرزندان بخصوص در مواقع ارتکاب اشتباه ، والدین باید صبور باشند و از هرگونه عصبانیت و خشم پرهیز کنند.
بسیاری از پدر و مادر ها بی آنکه خود متوجه شوند زمینه دروغگوئی را برای فرزندشان فراهم می سازند.
زمانی که فرزند شما مرتکب عمل اشتباهی شده ، اظهار خشم و برخورد تند از سوی شما بهترین شرائط را مهیا می کند تا او به دروغ متوسل شود.
در واقع این شما هستید که او را در تله دروغ گیر می اندازید!.
باور کنید گاهی لحن صحبت کردن تان آمیخته با تیغ تیز خشم و کنایه و نگاهتان تحقیر کننده است، اما خود متوجه نمی شوید اما کودک یا نوجوانی که تحت تربیت نگاه و کلام شما قرار دارد به خوبی با این لحن تند و نگاه ناخوشایند آشناست.
اگر می خواهید فرزندتان راست بگوید ، باید بدانید که مهمترین و اولین قدم را شما باید بردارید «او را از راستگوئی نهراسانید».
با جدیت اما در نهایت آرامش و بی هیچ عصبانیتی با او در باره عملی که مرتکب شده صحبت کنید.
علت را جستجو نمائید اما از خشم و تنبیه شدید و هرگونه تهدید جدا بپرهیزید. با گفتن جملاتی مانند:«بله می دانم منظورت این نبود» ، «مطمئنم چنین قصدی نداشتی» و عباراتی از این قبیل ، به او اطمینان دهید که حتی اگر حقیقت تلخی را بر شما آشکار کند ، باز هم از اعتماد و حمایت شما برخوردار است و اینگونه احترام به نفس را در او ایجاد کنید.
اشتباه نکنید منظور این نیست که بر اشتباه او صحه گذارید و نسبت به آن بی تفاوت باشید ، اما اگر می خواهید از این اشتباه عبرت بگیرد مطمئن باشید راهش توسل به خشم و سرزنش نیست.
فرزندان شما می ترسند و تصور می کنند اگر به انکار خطای خود ادامه دهند ، از اینکه دیگران تصویر ناخوشایندی از آنان داشته باشند ، می گریزند. پس به آنها بفهمانید که تصویری که شما از اایشان ساخته اید بسیار زیبا و دلنشین است و با ارتکاب خطا و از سوی آنها تغییر نمی کند.
تنها تصویر آن اشتباه رادر نظرشان زشت جلوه دهید نه خود شان را.
در بسیار ی موارد تکرار دروغ و یا خلق داستان های غیر واقعی به منظور جلب توجه بیشتر است.
بنابراین اگر واقعا می خواهید فرزندانتان در صورت انجام یک اشتباه یا در موقعیت های معمول زندگی به دروغ متوسل نشوند :
از برخورد تند با آنها بهنگام آگاهی از خطایشان بپرهیزید.
هرگز و تحت هیچ شرائطی ، در خلوت و یا در حضور دیگران آنها را دروغگو خطاب نکنید.
به آنها بفهمانید که دروغ گفتن در باره یک اشتباه از خود آن عمل بدتر و ناخوشایند تر است و زمانی این را ثابت می کنید که در صورت آگاهی از آن عمل ، خشم خود را کنترل کنید و راه بحث و جدل در پیش نگیرید.
موقعیتی را برای دروغگوئی ایجاد نکنید اگر قوانین وضع شده در منزل موجبات دروغ را فراهم ساخته ، کمی آنها را تعدیل کنید چرا که وضع قوانین سخت و تاکید تحکم آمیز بر آنها شرائط پنهان کار ی را مهیا می سازد.
البته باید از همان کودکی ، فرزندان را با تعالیمی که مورد تایید شماست آشنا کنید و درست و غلط را به آنها نشان دهید.
به گونه ای که همزمان با رشد جسمی و ذهنی کودک ، این تعالیم جزء پذیرفته های او در آید ، اما مطمئن باشید نگاه خشم آلود ، زبان تند و پرخاشگر و بکار بردن الفاظ سبک خصوصا در حضور دیگران ، بسرعت شما را به نتیجه ای معکوس می رساند.
در نهایت فرزندتان به جائی می رسد که با علم به اینکه عملی اشتباه است آن را مرتکب می شود ، بدون آنکه دیگران «حتی شما» مطلع شوید.
آموزش را با صبر و آرامش با و لحن خوش ، آراسته کنید شرائط انزجار آنها را از دروغ فراهم سازید.
کاری کنید که شما را بهترین پناهگاه حتی برای بازگفتن خطاهایشان بیابند اما در عین حال راستگوئی را به آنان بیاموزید.
و بالخره اینکه اگر می خواهید فرزندانی راستگو داشته باشید ، خود هرگز دروغ نگوئید.
چه بسیار مادران و پدرانی که تنها معلم لفظی فرزندان خود هستند در حالیکه عملا مربی خوبی برای دروغگوئی ، بد زبانی ، تندی و پرخاشگری می باشند ، در حالیکه خود جز این می اندیشند و زمانی که با نوجوانی دروغگو ، نافرمان و پنهان کار مواجه می گردند ، شگفت زده می شوند!.
آموزش ، جدیتی را می طلبد که به زینت آرامش ، حوصله و نرم خوئی آراسته باشد.
بسیاری از پدر و مادر ها بی آنکه خود متوجه شوند زمینه دروغگوئی را برای فرزندشان فراهم می سازند.
زمانی که فرزند شما مرتکب عمل اشتباهی شده ، اظهار خشم و برخورد تند از سوی شما بهترین شرائط را مهیا می کند تا او به دروغ متوسل شود.
در واقع این شما هستید که او را در تله دروغ گیر می اندازید!.
باور کنید گاهی لحن صحبت کردن تان آمیخته با تیغ تیز خشم و کنایه و نگاهتان تحقیر کننده است، اما خود متوجه نمی شوید اما کودک یا نوجوانی که تحت تربیت نگاه و کلام شما قرار دارد به خوبی با این لحن تند و نگاه ناخوشایند آشناست.
اگر می خواهید فرزندتان راست بگوید ، باید بدانید که مهمترین و اولین قدم را شما باید بردارید «او را از راستگوئی نهراسانید».
با جدیت اما در نهایت آرامش و بی هیچ عصبانیتی با او در باره عملی که مرتکب شده صحبت کنید.
علت را جستجو نمائید اما از خشم و تنبیه شدید و هرگونه تهدید جدا بپرهیزید. با گفتن جملاتی مانند:«بله می دانم منظورت این نبود» ، «مطمئنم چنین قصدی نداشتی» و عباراتی از این قبیل ، به او اطمینان دهید که حتی اگر حقیقت تلخی را بر شما آشکار کند ، باز هم از اعتماد و حمایت شما برخوردار است و اینگونه احترام به نفس را در او ایجاد کنید.
اشتباه نکنید منظور این نیست که بر اشتباه او صحه گذارید و نسبت به آن بی تفاوت باشید ، اما اگر می خواهید از این اشتباه عبرت بگیرد مطمئن باشید راهش توسل به خشم و سرزنش نیست.
فرزندان شما می ترسند و تصور می کنند اگر به انکار خطای خود ادامه دهند ، از اینکه دیگران تصویر ناخوشایندی از آنان داشته باشند ، می گریزند. پس به آنها بفهمانید که تصویری که شما از اایشان ساخته اید بسیار زیبا و دلنشین است و با ارتکاب خطا و از سوی آنها تغییر نمی کند.
تنها تصویر آن اشتباه رادر نظرشان زشت جلوه دهید نه خود شان را.
در بسیار ی موارد تکرار دروغ و یا خلق داستان های غیر واقعی به منظور جلب توجه بیشتر است.
بنابراین اگر واقعا می خواهید فرزندانتان در صورت انجام یک اشتباه یا در موقعیت های معمول زندگی به دروغ متوسل نشوند :
از برخورد تند با آنها بهنگام آگاهی از خطایشان بپرهیزید.
هرگز و تحت هیچ شرائطی ، در خلوت و یا در حضور دیگران آنها را دروغگو خطاب نکنید.
به آنها بفهمانید که دروغ گفتن در باره یک اشتباه از خود آن عمل بدتر و ناخوشایند تر است و زمانی این را ثابت می کنید که در صورت آگاهی از آن عمل ، خشم خود را کنترل کنید و راه بحث و جدل در پیش نگیرید.
موقعیتی را برای دروغگوئی ایجاد نکنید اگر قوانین وضع شده در منزل موجبات دروغ را فراهم ساخته ، کمی آنها را تعدیل کنید چرا که وضع قوانین سخت و تاکید تحکم آمیز بر آنها شرائط پنهان کار ی را مهیا می سازد.
البته باید از همان کودکی ، فرزندان را با تعالیمی که مورد تایید شماست آشنا کنید و درست و غلط را به آنها نشان دهید.
به گونه ای که همزمان با رشد جسمی و ذهنی کودک ، این تعالیم جزء پذیرفته های او در آید ، اما مطمئن باشید نگاه خشم آلود ، زبان تند و پرخاشگر و بکار بردن الفاظ سبک خصوصا در حضور دیگران ، بسرعت شما را به نتیجه ای معکوس می رساند.
در نهایت فرزندتان به جائی می رسد که با علم به اینکه عملی اشتباه است آن را مرتکب می شود ، بدون آنکه دیگران «حتی شما» مطلع شوید.
آموزش را با صبر و آرامش با و لحن خوش ، آراسته کنید شرائط انزجار آنها را از دروغ فراهم سازید.
کاری کنید که شما را بهترین پناهگاه حتی برای بازگفتن خطاهایشان بیابند اما در عین حال راستگوئی را به آنان بیاموزید.
و بالخره اینکه اگر می خواهید فرزندانی راستگو داشته باشید ، خود هرگز دروغ نگوئید.
چه بسیار مادران و پدرانی که تنها معلم لفظی فرزندان خود هستند در حالیکه عملا مربی خوبی برای دروغگوئی ، بد زبانی ، تندی و پرخاشگری می باشند ، در حالیکه خود جز این می اندیشند و زمانی که با نوجوانی دروغگو ، نافرمان و پنهان کار مواجه می گردند ، شگفت زده می شوند!.
آموزش ، جدیتی را می طلبد که به زینت آرامش ، حوصله و نرم خوئی آراسته باشد.
گفت و گو
