شام آخر ، روز اول

رئیس محترم مجلس در ارزیابی عملکرد مجلس ششم گفتند: مجلس ششم کارهای بی نظیر کرد ، قتلهای زنجیره ای را برملا کرد که با این اقدام عملا جلوی این کارها را گرفت ، حال آن که جریانهایی نظیر اتوبوس در دوره مجلس پنجم رخ داد و واکنشی نداشت . امروز که سالها از این اتفاقات تاسف آور می گذرد، کیست که نداند عناصر اصلی این اقدامات چه نیروهایی بودند. مگر عامل اصلی قتلهای زنجیره ای ، برنامه ریز و عنصر همراه در ستادهای انتخاباتی اصلاح طلبان نبود؛ اغلب عناصر دوره اخیر جریان اصلاح طلب نیز سابقه مسوولیت در نیروهای امنیتی را دارا هستند. ظاهرا سالهای اخیر ، سالهای طراحی های خفیه و سروصدای علنی است . این که چرا مجلس پنجم در مقابل این گونه رفتارهای نیروهای امنیتی واکنشی درخور نشان نداد، البته مقصر بوده است ؛ اما سوال این است که نیروهایی که خودسرانه دست به چنان اعمالی می زدند از کدام خانواده سیاسی کشور بودند؛سوالات دیگری را نیز می توان مطرح کرد؛ مثلا: کسانی که امروز داعیه پیگیری این موارد را دارند در آن زمان در زمره رجال سیاسی کشور بودند و بعضا مسوولیت های خطیری داشتند، اما در آن موقع سخنی نگفتند. آیا در آن زمان مصلحتی داشتند و امروز مصلحتی دیگر؛! اگر واقعا مجلس ششم قصد مبارزه با فساد را داشت ، چرا در مورد فساد مالی هیچ اقدامی نکرد؛ آیا مجلس ششم در مقابل داستان جزایری که یک وجه قوی آن به سوئاستفاده برخی نمایندگان باز می گشت نباید فریاد بر می آورد و پرچمدار اصلاحات می شد؛ اما نه تنها چنین نکرد بلکه عملا با سروصدا و دعوا، مانع برخورد جدی با این مفسده اقتصادی شد؛ هرچند از این جهت باید به قوه قضاییه نیز خرده گرفت که چرا با قدرت عمل نکرد. در روز افتتاح مجلس هفتم حوادث امروز جالبی نیز رخ داد. وزیر کشور در ارائه گزارش خود به شورای نگهبان توهین نمود که نمایندگان مجلس هفتم را به واکنش وادار کرد و درنتیجه در ادامه بیان مطالب خود آشفته شد. همچنین یکی از نمایندگان مجلس ششم در مقاله ای که در یکی از روزنامه های صبح پنجشنبه چاپ شده می گوید که ما نمایندگان مجلس ششم «شعله حیات ملی» بودیم ، و مردم ایران درآینده به این مجلس افتخار می کنند! شعله حیات ملی چیست؛ گفتار و رفتار خلاف منافع ملی در حضور نمایندگان کشورهای خارجی و رسانه های دیگران؛ چگونه وزیر کشور که بی سلیقگی در انتخاب زمان و مکان را بر کتمان واقعیات می افزاید ، نمی داند رای و پاسخ مردم ربطی به نظارت استصوابی ندارد؛ آیا در انتخابات شوراها که نظارت شورای نگهبان وجود نداشت و اجرا و نظارت در دست اصلاح طلبان (وزارت کشور و مجلس) بود رای مردم را ندیدیم؛ اتفاقا ضعف دوره ششم در همین نکته نهفته بود که نه تنها این مجلس شعله حیات ملی نبود ، بلکه «شادابی ملی و انقلابی» را خاموش کرد. در بلواسازی ، غوغاسالاری ، شایعه افکنی ، ندانستن موقف سخن ، پروا نداشتن از پراکندن اطلاعات در دست بیگانگان ، به جای خدمت ، سروصدا تحویل مردم دادن و...رگه های اصلی را تشکیل می دادند که همین حرکتهای یاس آور و ناامیدکننده ، واکنش مردم در اسفند 81 (انتخابات شوراها) و سپس در اسفند 82 (انتخابات مجلس) را به دنبال داشت. خوبست همه ما این پیام مردم را دریابیم که آنان زندگی آرام و حل مشکلات خود را طلب می کنند. لااقل بگذاریم عده ای دیگر که منتخبان جدید مردم هستند ، فرصت خدمت به آنان را بیابند.