کابوس قصاص خیلی آزارم می‌دهد

زمانی که بازداشت شدم 17 ساله بودم و حالا 19 ساله‌ هستم. این مدت خیلی برایم سخت بود و خیلی اذیت شدم.

نمی‌دانم چرا این اتفاق افتاد. همه چیز در یک لحظه رخ داد و من اصلا نمی‌دانم چرا دست به چنین کاری زدم. اصلا قرار نبود که درگیری رخ دهد.

نه نمی‌شناختم. البته این اواخر با او آشنا شده بودم. چندبار با او ‌‌و دوستش درگیر شده ‌بودم.

با مقتول درگیر بودم. دوستش برای دفاع از او آمده ‌بود.

آن چاقو را برای کشتن کسی نخریده‌ بودم. آن را با خود بردم که بتوانم از خودم دفاع کنم. فکر نمی‌کردم مقتول وقتی چاقو را ببیند دوباره به من حمله کند.

درگیری ادامه یک اختلاف قدیمی بود. نمی‌خواستم درگیر شوم اما وقتی آنها سراغم ‌آمدند چاره‌ای نداشتم بجز این‌که از خودم دفاع کنم.

فکر می‌کردم خودم می‌توانم آنها را آرام کنم. البته اشتباه می‌کردم. از همان ابتدا باید همه را در جریان قرار می‌دادم.

می‌ترسیدم به من بخندند و بگویند از پس چند نفر هم بر نمی‌آید و برای هرکاری از خانواده‌اش کمک می‌گیرد. از این‌که آبرویم برود و به عنوان یک فرد ترسو شناخته‌ شوم خیلی می‌ترسیدم و این موضوع من را خیلی ناراحتم می‌کرد.

داشتم از آن محل رد می‌شدم که مقتول و دوستش را دیدم. آنها جلو آمدند و مرا زدند. من هم برای این‌که بتوانم حریف آنها شوم چاقو کشیدم. دوست مقتول دستم را از پشت گرفت و من هم برای این‌که بتوانم از دستش رها شوم تقلا کردم و همین هم باعث شد که چنین اتفاقی بیفتد.

چاقو بود اما چون بزرگ‌تر از چاقو‌های معمولی بود قاضی آن را قمه تشخیص داد.

ترسیدم. خیلی ترسیدم. اصلا نمی‌دانستم کار درست چیست به همین خاطر هم فرار کردم و چند ساعت بعد هم بازداشت شدم.

بله، بدون این‌که دروغ بگویم همه چیز را توضیح دادم و گفتم که چه اتفاقی افتاده‌است و چرا مقتول را زدم. چاقو را هم تحویل دادم. البته قبول دارم کاری که کردم اصلا درست نبود.

مادرم خیلی حالش بد شد. همه خیلی تعجب کرده‌بودند و نمی‌دانستند که باید چه کارکنند. البته خودم هم شوکه شده ‌بودم. خیلی شرایط بدی داشتم. چند روز اول اصلا نمی‌توانستم تحمل کنم. حالم بد بود و شرایط روحی بدی داشتم. آنقدر بدحال بودم که ماموران به من دلداری می‌دادند. مرتب گریه می‌کردم حتی در زمان بازجویی‌ها هم نمی‌توانستم درست صحبت کنم.

به دستور بازپرس قرار شد تا زمانی که به سن قانونی برسم در کانون اصلاح و تربیت باشم. وقتی به کانون رفتم آرام شدم و دیگر مثل سابق نبودم. به‌شرایط عادت کردم ضمن این‌که بچه‌هایی در سن خودم دیدم که مثل من گرفتار شده ‌بودند. مسوولان کانون برای این‌که بتوانم به محیط عادت کنم خیلی کمکم کردند. از وقتی به کانون منتقل شدم خانواده‌ام هرهفته به من سر می‌زدند و همه چیز خیلی خوب بود.

خانواده‌ام خیلی سعی‌کردند که با اولیای دم تماس بگیرند و از آنها درخواست بخشش کنند اما اولیای‌دم تاکنون رضایت نداده‌اند. با این حال خانواده و مددکارانم تمام تلاش خود را می‌کنند تا قبل از این‌که به زندان بزرگسالان بروم رضایت بگیرند.

از آنها درخواست دارم که مرا ببخشند و بدانند که سال‌های زندان خیلی مرا اذیت کرده‌است. با قصاص من فرزند آنها زنده‌ نمی‌شود، زمانی که مرتکب قتل شدم خیلی کم سن بودم و نمی‌توانستم خشم خودم را کنترل کنم. هرشرطی که آنها بگذارند قبول می‌کنم. هرچه بخواهند انجام می‌دهم. کابوس مرگ و قصاص خیلی آزارم
می‌دهد. از آنها خواهش می‌کنم از این کابوس رهایم کنند. هر شب خواب آن حادثه را می‌بینم و با وحشت و اضطراب از خواب می‌پرم. حتی داروهای آرامبخش که به من می‌دهند نمی‌تواند آرامم کند و همیشه در عذاب هستم.

مرجان لقایی