ای‌ کاش ‌پلیس را خبر می‌کردم

مقتول را از قبل می‌شناختی یا این‌که قتل به صورت اتفاقی رخ داد؟

از نزدیک او را نمی‌شناختم اما مدتی بود که او مزاحم همسرم می‌شد. من با پیگیری‌هایی که انجام دادم از این موضوع بو بردم و با او آشنا شدم.

نه این طور نیست من با همسر او کاری نداشتم، فقط می‌خواستم مقتول بداند چه بر سر من آورده است.

من شماره او را تعقیب کرده بودم و متوجه شدم چه کسی است. او باید تقاص کارهایش را پس می‌داد.

آن موقع خیلی عصبی بودم، نباید این کار را می‌کردم البته می‌خواستم فقط او را تنبیه کنم و نمی‌خواستم او را بکشم.

همدستم برای این آمده بود که به من کمک کند تا حساب آن مرد را کف دستش بگذاریم. او نقشی در قتل نداشت.

من توضیح دادم آن پیامک‌ها را برای این‌که کار مقتول را تلافی کرده باشم می‌فرستادم و اصلا منظورم این نبود که مزاحم زن دیگری بشوم. آن زن اصلا مرا نمی‌شناخت.

نه این طور نیست. او چند بار از من پرسید شما چه کسی هستید؟ و چرا برای او پیامک می‌فرستم.

مدتی بود که این خانواده را تحت نظر داشتم و یک روز وقتی که داشت بیرون از خانه با تلفن عمومی صحبت می‌کرد و شماره‌اش را به کسی می‌داد آن را حفظ کردم و از آن به بعد مزاحم آن زن می‌شدم.

نه این درست نیست. من از روی علمک گاز داخل خانه رفتم و بعد مقتول را غافلگیر کردم. آن زن از اینکه چه اتفاقی می‌افتد خبر نداشت و خواب بود. من به اتفاق همدستم او را به قتل رساندم.

زمانی که سر و صدا بلند شد و مقتول سعی کرد مقاومت کند همسر او بیدار شد. من همدستم را سراغ او فرستادم تا او را آرام کند. همدستم دست و پای زن جوان را بسته بود. وقتی بالای سر او رفتم با تهدید چاقو از او خواستم که سر و صدا نکند چرا که خودش هم کشته می‌شود. ما او را کتک هم زدیم و زخمی هم شده بود.

من از همسر مقتول خواستم تلفن را جواب دهد و منکر همه چیز شود. آن زن مجبور بود به خواسته من عمل کند. اگر این کار را نمی‌کرد او را هم می‌کشتم.

نه آنها خواب بودند و بیدار هم نشدند. بچه‌های مقتول هر دو عقب‌مانده ذهنی هستند و اگر هم بیدار می‌شدند نمی‌توانستند کاری بکنند.

من در این باره فکر نکردم. آن موقع خیلی عصبی و ناراحت بودم و فقط می‌خواستم از مقتول انتقام بگیرم، ضمن این‌که من چند بار تاکید کردم نمی‌خواستم او را بکشم و فقط می‌خواستم تنبیه‌اش کنم.

نه اصلا به این موضوع فکر نمی‌کردم و فقط به انتقام فکر می‌کردم.

نه من فقط به او گفتم می‌خواهم مردی را تنبیه کنم. از من پرسید برای چه این کار را می‌کنی من هم گفتم مساله ناموسی است. دیگر سوالی نپرسید و ما نقشه را طراحی کردیم.

بله ما هنوز هم زن و شوهر هستیم. من بچه هم دارم و خیلی دلواپس او هستم.

همسرم از بچه‌ام نگهداری می‌کند و پیش خانواده خودش است، خانواده خودم و همسرم از آنها حمایت می‌کنند. زنم در آخرین ملاقات به من گفت بچه‌مان خیلی بهانه‌گیری می‌کند و دلش برایم تنگ شده.

او واقعیت را می‌داند. همسرم می‌داند من به خاطر او این کار را کردم و خواستم مزاحم او را از سر راهمان بردارم. او می‌داند که خیانت نکردم. من همسرو فرزندم را دوست دارم.

همسرم ترسیده بود، به همین خاطر هم دروغ گفت. اگر حالا او را بخواهند و بازجویی کنند او قطعا واقعیت را خواهد گفت. همسرم مرا دوست دارد و به من اعتماد زیادی دارد.

می‌دانم اشتباه کرده‌ام. همدستم هم مجبور است به خاطر من چندین سال زندانی شود اما در آن زمان نمی‌توانستم درست فکر کنم. اگر به پلیس و دستگاه قضایی اطلاع می‌دادم حتما می‌توانستم موضوع را بهتر پیگیری کنم و مقتول هم ادب می‌شد. من اشتباه کردم و از این کارم پشیمان هستم.

نمی‌دانم چه بگویم. از آنها خواهش می‌کنم مرا ببخشند. از آنها می خواهم به مادرم و فرزندم رحم کنند. قصاص من باعث تنبیه خانواده‌ام می‌شود و آنها آزار می‌بینند.

خیلی سخت. در یک سلول ماندن و منتظر اجرای حکم قصاص شدن به شدت آدم را آزار می‌دهد. این سرنوشت تلخ را خودم برای خودم به وجود آوردم و می‌دانم راه برگشتی هم ندارم.

بله می‌دانم و دلشوره دارم. خیلی می‌ترسم. نمی‌دانم خانواده‌ام چطور می‌توانند این موضوع را تحمل کنند. آنها هم در دلواپسی و نگرانی زندگی می‌کنند. من مقصر تمام این ماجراها هستم.

از آنها می‌خواهم مرا ببخشند. به خاطر خدا این کار را بکنند. به خاطر بچه‌ام که بی‌پدر می‌شود و معلوم نیست بعد از من چه بلایی سرش بیاید. او گناهی ندارد، من گناهکارم. حاضرم هر چند سال که آنها بگویند در زندان باشم اما درخواست می‌کنم با اعدام من بچه‌ام را مجازات نکنند.