جنگ ستارگان

این بازی خون و خونریزی است. نگویید که این حرف را نزنید، بدآموزی دارد چرا که همه می‌دانند از ال‌کلاسیکو، بوی خون می‌آید. خونی فراتر از آنچه ژنرال فرانکو، دیکتاتور بزرگ اسپانیا بر زمین ریخت. تقریبا از همان موقع بود که دیدار بارسا و رئال بازی خاص لقب گرفت. اگرچه قبل از آن هم این گونه بود، اما جنایات فرانکو باعث رویارویی مردم و دولت شد. در آن زمان تنها پایگاه مردم، باشگاه بارسلونا بود و همین باعث شد از ال‌کلاسیکو به عنوان جدال و رویارویی دولت و مردم نام برده شود.

ال‌کلاسیکو تنها یک مسابقه فوتبال نیست. آنچه این رقابت را از دیگر دیدارها متمایز می‌کند، دشمنی ریشه‌دار مردم منطقه کاتالان با تیم سلطنتی رئال مادرید است.

این دو تیم از اولین روزهای برگزاری مسابقات فوتبال در اسپانیا به عنوان نمایندگان مناطق خود یعنی کاستیل و کاتالونیا شناخته می‌شدند که 2 ‌منطقه با تفاوت‌های عمده فرهنگی است.

مادرید محل زندگی پادشاه و خانواده اوست و رئال مادرید تیمی ‌سلطنتی به شمار می‌رود. در زمان ژنرال فرانکو نیز این شهر مرکز محافظه‌کاری و رئال مادرید نماد ملی‌گرایی اسپانیا محسوب می‌شد.در مقابل، بارسلون مرکز ایالت جدایی‌طلب کاتالان است. کاتالان‌ها زبان و فرهنگی متفاوت از سایر مناطق اسپانیا دارند و تیم فوتبال بارسلونا به مرور نمادی از این تفاوت شده است. نمادی از هویت ملی کاتالان‌ها. شاید به همین سبب باشد که بر فراز آرم باشگاه بارسلون این جمله خودنمایی می‌کند: «فراتر از یک باشگاه».

نبرد بارسلونا و رئال مادرید در سال ۲۰۰۹ میلادى از سوى فدراسیون بین‌المللى تاریخ و ارقام فوتبال به‌عنوان حساس‌ترین و پر‌بیننده‌ترین دربى جهان شناخته شد. طبق آمارهای ارائه شده بیش از 2‌ میلیارد نفر در جهان این دیدار حساس را تماشا می‌کنند.

برخی می‌گویند هر کسی ال‌کلاسیکو را نبیند نصف عمرش بر فناست، اما ما خیلی از افراد را می‌شناسیم که این بازی را ندیده‌اند و احساس فناشدگی هم نمی‌کنند. با این حال آنهایی که از چند کیلومتری توپ رد شده‌اند می‌دانند که از دست دادن این بازی چه اتفاق ناخوشایندی است. این همه حساسیت را رها کنی و نصفه شبی بگیری و بخوابی؟! اصلا حرفش را نزن.

برای این که فشار خونتان بالا برود بد نیست بدانید این رقابت منحصر به فرد در دنیاى فوتبال براى اولین بار در سال ۱۹۲۹ با نام ال‌کلاسیکو برگزار شد؛ البته در برخی منابع اعلام کرده‌اند اولین باری که رئال مادرید و بارسلونا در یک مسابقه برابر یکدیگر قرار گرفتند، 13‌می سال‌1902 یعنی حدود 108‌سال پیش بود.

به همین خاطر است که درباره تعداد ال‌کلاسیکوهاى برگزار شده اختلاف نظر وجود دارد؛ البته تعداد بازی خیلی مهم نیست. این دو تیم اگر هر روز هم با هم مسابقه دهند برای ما جذابیت دارد و از دیدن مسابقه سیر نمی‌شویم.

با این حال تماشاگران بارسلونا به برد 7 بر 2 در سال 1950، 6 بر 2 در سال2009 و 5 بر صفر در سال‌های 1945، 1994 و 2010 افتخار می‌کنند و رئالی‌ها پیروزی 8 بر 2 در سال 1935 و برد 5 بر یک در سال 1930 را به رخ می‌کشند. رئالی‌ها البته از برد 11 بر یک در سال 1944 هم می‌گویند که آن دیدار در دقیقه 88 به دلیل درگیری تماشاگران نیمه تمام ماند. این کری همواره وجود داشته و نه تنها در اسپانیا بلکه در کل جهان این گونه است.

کری‌خوانی هواداران دو تیم در ایران هم ازجمله موارد جالب توجه است. کافی است سری به فضای مجازی یا همان اینترنت خودمان بزنید تا ببینید کلوپ‌ها و سایت‌های هواداری این دو تیم چه می‌کنند. آنقدر برای همدیگر کری می‌خوانند که فکر می‌کنی وسط ورزشگاه نشسته‌ای. بدون شک کری‌خوانی ای که در این بازی انجام می‌شود در هیچ مسابقه دیگری در ایران وجود ندارد.

تصور این که رئال مادرید و بارسلونا در 18‌روز 4 بار رودرروی یکدیگر قرار بگیرند سخت و شاید محال بود. این اتفاق اما رخ داد و این دو تیم در چارچوب مسابقات لالیگا، جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا 4‌ جنگ را برابر هم انجام می‌دهند. حالا دیگر تب فوتبال در جهان بالا رفته است. حالا دیگر هر کسی هر کجا که باشد چشم به سانتیاگو برنابئو و نیوکمپ می‌دوزد تا شاهد این جنگ تمام عیار باشد.

به قول جواد خیابانی که علاقه خاصی به استفاده از کلمه داغ و گرم دارد، ال‌کلاسیکوهای داغی در انتظارمان است. این داغی آنقدر زیاد است که گاهی اوقات ما را می‌سوزاند، اما ارزشش را دارد. مگر چند سال به چند سال پیش می‌آید که این دو تیم در 18 روز 4 مسابقه برگزار کنند؟ یک بازی را که دیدید. حالا خودتان را برای 3 ال‌کلاسیکوی باقی‌مانده آماده کنید. بساط آجیل و تنقلات را فراهم کنید و از پای تلویزیون تکان نخوردید که اگر تکان بخورید درصد داغی بازی پایین می‌آید!