آیا داور نوشابه نوشیده؟

 یا مثلا مسابقات فوتبال سالنی که تحت عنوان مسابقات آموزشگاه‌ها برگزار می‌شد و تیم‌های مدارس مختلف در آن شرکت می‌کردند. اتفاقی که معمولا بعد از بازی می‌افتاد این بود که تماشاگران طرفدار تیم بازنده داور را از الطاف خود بی‌نصیب نمی‌گذاشتند. شعار معروف آن روزها «داور نوشابه خورده» بود. این شعار در محله‌ها متولد شده بود. یعنی جایی که مسابقه‌های بین کوچه‌ها و محله‌ها با توپ‌های پلاستیکی 2 لایه شده و با حداکثر تشریفات ممکن برگزار می‌شد و البته نوشابه هم نوشیدنی گوارا و محبوبی بود که می‌شد با آن داور را وسوسه کرد. پس طرفداران تیم بازنده یک صدا فریاد می‌زدند داور نوشابه خورده. این شعار همپای فوتبال ایرانی رشد کرد و متاسفانه اشکال بی‌ادبانه‌تر و ابعاد گسترده‌تری گرفت. گاهی می‌شود نشانه‌هایی دید که عریض و طویل شدن دستگاه فوتبال تنها در حد سازمان و لیگ و تشریفات بوده و انگار اهالی مستطیل سبز هنوز همان بچه‌های «گل کوچیک » هستند. قصد این نوشته دفاع از داوران و داوری نیست. ادعای صریح مدیر یکی از باشگاه‌های بزرگ کشور بعد از شکست تیمش هم ادعای تازه‌ای نیست. او دوستی داور و مربی رقیب را عامل باخت تیم خود می‌داند. راحت‌ترین و نخ‌نما‌ترین دلیل شکست تیم‌های ایرانی هم به اشتباهات داوری برمی‌گردد. البته آنجا که پیروزی و طعم شیرین برد در کار است معمولا تشکری هم از سوت زدن داور می‌شود، اما در ناخودآگاه بازیکنان و مربیان و مدیران باشگاه‌ها انگار همان ادعای نوشابه خوردن داور وجود دارد.

اگرچه بیشتر ایرادها به‌غیرحرفه‌ای بودن داورها برمی‌گرددتا‌ به ‌نوشابه خوردن، اما ظاهرا احترام به رای داور هم یکی از خصیصه‌های حرفه‌ای بودن است.

در فوتبال ما و در جریان برگزاری لیگ حرفه‌ای اشکال از داور و تهمت به آن تبدیل به یک رسم و بی‌اعتمادی به داور و فرافکنی باخت‌ها و شکست‌ها به اشکالات داوری جزو خصلت‌های فوتبال ما شده است.