سلسله‌جنگجویان

سلسله‌جنگجویان برای اولین بار، سال 97 و برای کنسول پلی استیشن معرفی شد که در واقع در سبک مبارزه‌ای ساخته شده بود؛ سبکی که شاید در حال حاضر اصلا به آن شبیه نباشد، چرا که از شماره‌ دوم سازندگان تصمیم گرفتند بازی را به اکشن بزن و بکش تغییر سبک بدهند، روندی که تاکنون ادامه داشته است.

قابل پیش‌بینی بود که در این نسخه هم همه چیز تکراری و گفت و گوها خسته‌کننده‌ باشد که البته همین موارد این بازی را در بین بازی‌کننده‌های حرفه‌ای بدنام کرده است. شاید با دیدن بازی برای اولین‌بار جا بخورید که آیا این دیسکی که در کنسول گذاشته‌اید نسخه‌ششم بازی است یا نه همین بازی‌ای است که بتازگی خریده‌اید! روند بازی دقیقا همان است که از نسخه‌دوم بازی در PS2 از نزدیک به 10 سال پیش به این طرف شاهد آن بوده‌ایم و این اصلا اتفاق خوبی نیست. این که از عناصر خاص یک عنوان دوباره استفاده کنیم اصلا اتفاق بدی نیست. موضوع اینجاست عناصری که شرکت Omega Force مدام در حال تکرار کردن آنهاست اصلا شاخص نیستند که قابل وقت گذاشتن دوباره و سه‌باره باشند. به هر حال بازی دارای دو حالت اصلی داستانی و غلبه‌بر دشمنان است.

بخش داستانی به 4 مرحله تقسیم می‌شود که داستان هر قسمت مجزا و بسیار هم طولانی است. تنها نقطه ‌قوت بازی شاید نحوه‌روایت داستان باشد که بر اساس رمان «سه پادشاه» است که یک داستان رمانتیک چینی را بیان می‌کند و در قرن 14 و توسط لو گانژونگ نوشته شده است. البته قلمروی چهارمی به نام جین به بازی اضافه شده است. بخش آموزش و دایره المعارف هم برای اطلاعات کامل‌تر در بازی وجود دارد.

بخش غلبه بر دشمن، همان هسته‌اصلی بخش داستانی را دنبال می‌کند با این تفاوت که به جای سیر در داستان بازی، در طول نقشه‌حرکت می‌کنید تا در محله‌های مختلف با مبارزات گوناگون مواجه شوید و محل را از دشمنان پاکسازی کنید. بازی در این بخش هم زمان زیادی را از بازی‌کننده خواهد گرفت. این مرحله را به صورت چندنفره با دوستان تان هم می‌توانید بازی کنید که البته به امتحانش نمی‌ارزد زیرا مشکلات تاخیر و لگ‌زدن و ناپدید شدن ناگهانی دشمنان و این حرف‌ها لذتی باقی نمی‌گذارد. در کل لذت بردن از بازی شاید به بیش از 10 دقیقه نرسد. هوش مصنوعی از این بهتر نمی‌تواند عمل کند! فکر کنید در حال مبارزه با حدود 100 سرباز هستید، اما نهایتا 2 تا 3 نفر از آنها خودی در برابرتان نشان می‌دهند و بقیه به صورت داوطلب می‌ایستند تا نوبت‌شان بشود و افتخار مردن با شمشیر شما را پیدا کنند! البته زمانی که در حال قطعه قطعه کردن سربازهای بیچاره هستید، هیچ خونی از دماغ هیچ‌کدام نمی‌ریزد تا زیاد هم غمزده نشوید! البته مبارزه با فرماندهان آنها کمی پیچیده می‌شود که آن هم با فشردن متوالی یکی دو دکمه و استفاده از ضربات مخصوص کاملا قابل حل است. کلا این بازی سرآمد بازی‌های یک دکمه‌ای است و اگر قرار بر فشار دادن دکمه‌های کنترلر باشد، شاید هیچ عنوانی نتواند با سلسله جنگجویان برابری کند. در این راه حتی روی قسمت ساده شده‌بازی مارول در برابر کپکام 3 را هم کم می‌کند. تنوع اسلحه‌ها بد نیست طوری که می‌توانید آنها را ارتقا بدهید و با شخصیت‌های متنوعی بازی کنید؛ ولی اگر فکر می‌کنید در روند بازی تاثیری ایجاد می‌شود، در اشتباه به سر می‌برید.

گرافیک بازی قدیمی است و در دوردست‌ها دید خوبی نخواهید داشت. از نظر فنی هم هر چند جزئیات محیط خوب رندر می‌شود، ولی اگر به نقشه به صورت مستمر نگاه نکنید، ممکن است به طور ناگهانی با چند نفر از دشمنان مواجه ‌شوید، در حالی که نقشه به نظر خالی می‌رسید. صدا و موسیقی بازی هم با این که قابل تحمل هستند ولی مثل روند بازی، داشتن بیش از حد مشکل لوپ (تکرار) آنها را بی‌ارزش می‌کند. به نظر اگر اسم بازی را «سلسه‌جنگجویان 7: تکرار» می‌گذاشتند مخاطب‌ها و طرفداران با این نسخه راحت‌تر کنار می‌آمدند. البته گویا این قضیه درژاپن زیاد صدق نمی‌کند ؛ چون با توجه به همه‌مشکلات، باز هم فروش خوبی دارد و یک جور عرق ملی محسوب می‌شود. سلسه‌جنگجویان 7 محتوای کافی برای طرفداران پر و پا قرص این سری را دارد و می‌تواند آنها را تا مدت‌ها سرگرم کند؛ ولی برای تازه‌کارها و بازی‌کننده‌های معمولی، هیچ حرفی برای گفتن نخواهد داشت.

فرهنگ هدایتی