یاد

حزن فاطمیه

عظمت و شکوه مکتبی که محمدبن عبدالله(ص)‌ در عربستان پایه آن را گذارد، در طول تاریخ همواره تعجب و شگفتی بسیاری از متفکران مسلمان و غیرمسلمان را به‌خود واداشته است. عرب جاهلی از فقر فرهنگی شدیدی رنج می‌برد. هر چند مکتبی که پیامبر خاتم(ص)‌ آن را پایه‌گذاری کرد، خود یک دین است و هر دین بر پایه باورهایی است که مومنین به آن دین معمولا به آن باورها تعصب دارند، اما مکتب اسلام، در واقع قیامی بود بر علیه تعصبات غیرمعقول، اما پذیرفته شده و مرسوم، از جمله عبادت بت‌های بی‌جان، بندگی انسانی برای انسان دیگر، محکومیت دختران به مرگ در بدو تولد و... اگر با چنین دیدی به پیدایش اسلام بنگریم ـ که روشن‌اندیشان اسلامی‌ای چون شهید مطهری به خوبی به‌آن پرداختند ـ عظمت تحولی که پس از ظهور اسلام در بین اعراب ایجاد شد، جلوه‌ای متفاوت خواهد یافت.

کد خبر: ۳۹۶۷۳۲

پس از درگذشت نبی‌اکرم(ص)‌ معروف است که فاطمه‌زهرا(س)‌ تا آستانه رحلت خود، بسیار می‌گریست. این حزن و عزاداری غیرمعمول را تا چه حد می‌توان معلول محبت پدر و فرزندی دانست؟ به نظر می‌رسد، با توجه به وجه غالب عقلانی مکتب رسول اکرم(ص)‌، حزن زهرا(س)‌ را صرفا عزاداری برای رحلت پدر دانستن، صحیح نباشد. به‌نظر می‌رسد حزن مادر بیتی که کشتی نجات امت پیامبر است، به علت بینشی است که او نسبت به آینده مسیری که امت محمد(ص)‌ بعد از رحلت او در پیش گرفت، واجد است.

فاطمه(س)‌ شجاعانه در برابر ظلمی که به طمع دنیا به نزدیک‌ترین یار و همراه نبی‌اکرم(ص)‌ پس از رحلت ایشان صورت گرفت، می‌‌ایستد و سکوت نمی‌کند؛ چرا که این ظلم را سرسلسله ظلم‌های بزرگی می‌داند که انتهایی برای آن تصور نیست. نبی‌اکرم(ص)‌، در بین امت خود بنای فرهنگ غنی‌ای را گذاشت، و قید و بند و ادب و حفظ حرمت در رابطه بین انسان‌ها، از لوازم اصلی هر فرهنگ غنی‌ای است و حال آن که پس از رحلت نبی‌اکرم (ص)، به کرات در بین امت حرمت‌شکنی‌های وقیحانه را شاهدیم که ابتدا و منشأ آن، رفتار بی‌شرمانه و وقیحانه با نزدیک‌ترین یار نبی(ص)‌ و همسر اوست و فاطمه(س)‌ از آینده این ظلم محزون بود.