ادبیات جنگ در مستطیل سبز

روزی که بازی دوستانه استقلال و پیروزی عنوان «دربی» یا «شهرآورد» و «دوئل» به خود گرفت و مستطیل سبز «آوردگاه» نامیده شد، روزی که مربی فوتبال یک تیم لقب «ژنرال» و مربی تیم دیگر عنوان «امپراتور» یا «سلطان» را از آن خود کرد، روزی که به یک دروازه‌بان یا مربی تیم صفت «خان» داده شد، طبیعی بود که حوزه فوتبال در سیطره بی‌چون و چرای یک عده «لقب یافته» و «عنوان گرفته» درآید.

کد خبر: ۳۹۶۰۹۵

همان روز انتظار می‌رفت که این ادبیات روزی باعث رویارویی یا جنگ «سلطان» با «امپراتور» یا نبرد «امپراتور» با «ژنرال» شود و این رویارویی ستیزه‌جویانه و منفعت‌طلبانه در «دربی»، «شهرآورد» یا «نبرد شهری» یا «آوردگاه» دور از ذهن نبود.ادبیات گفتاری هر دسته و گروهی بیانگر ذهنیت، نگرش‌ها و تمایلات آن دسته و گروه و به نوعی زمینه‌ساز رفتارهای فرد و گروهی آنهاست.از این رو وقتی ادبیات میدان جنگ در زمین فوتبال مثل نقل و نبات رواج یافت، و گفتار «سبقت‌جویانه» به سخنان «جنگ‌طلبانه» تغییر ماهیت داد.زمانی که «رجزخوانی»‌ تیم‌ها برای هم، با کلمات و عبارات تحقیرآمیز و نزدیک به توهین «کُری‌خوانی» خوانده شد.وقتی هواداری از یک تیم تا حد مرگ، امری مثبت تلقی گردید. زمانی که واژه‌های «حمله» و «دفاع» در مستطیل سبز حرف اول را زدند.

هنگامی که «برد» و «باخت» که ادبیات بازی است، به «شکست» و «پیروزی» که از ادبیات و اهداف جنگ است تبدیل شد، زنگ خطر در فوتبال ما به صدا درآمد و امروز فوتبال ایران قابل پیش‌بینی بود.همان موقع برخی از مردم‌شناسان، جامعه‌شناسان و روانشناسان اجتماعی این «رقابت گروهی» را «ستیزه» نامیدند و گفتند: نمی‌توان ادبیات و القاب و عناوین جنگ را در میدان فوتبال به کار برد، با ادبیات ستیزه به تشویق هواداران و بازیکنان پرداخت، ذهنیت و گفتار ستیزه‌جویانه و جنگ‌طلبانه در فوتبال داشت و آرزو کرد که «رقابت سالم» یا «سبقت‌جویی» در فوتبال حاکم باشد و این ادبیات خصمانه روزی رفتاری ستیزه‌جویانه را باعث خواهد شد که شد.در واقع آنچه امروز در فوتبال، بروز کرده ‌با توجه به ماهیت «پول‌محوری» آن، زاییده و نتیجه منطقی ذهنیت، گفتار و ادبیات ستیزه‌جویانه‌ای است که در فوتبال رایج شد و تعدادی از رسانه‌های زرد و برخی از ناکارشناسان و تعدادی از ناهواداران آن را ترویج دادند و بقیه سکوت را بهترین کار ممکن دانستند.