مشکل اساسی آدریانو ناسازگاری‌ها و بی‌مسوولیتی‌هایش بوده است

خواب بازگشت به تیم ملی برزیل

آدریانو در جدیدترین نسخه از بی‌نظمی‌ها و انتقال‌هایش از این قاره به آن قاره، با آ.اس.رم نیز قطع ارتباط کاری کرده و تا اطلاع‌ ثانوی به کشور زادگاهش ـ برزیل ـ بازگشته است. قرارداد مهاجم درشت اندام 29 ساله‌ای که به خاطر اقتدار فیزیکی و بازی قدرتمندانه در سال‌های اوجش امپراتور خوانده می‌شد، با رم، 3 ساله بود و امیدهای زیادی هم به وی می‌رفت، اما او پس از گذشت فقط 6 ماه از زمان الحاقش به قرمزهای شهر رم و انجام تنها 5 بازی برای آنان، این تیم را هم اواسط اسفند 1389 ترک کرد و قرارداد مذکور بر اساس صلاحدید طرفین فسخ شد.

کد خبر: ۳۹۴۶۶۴

به محض جدایی آدریانو از رم شایعاتی پیرامون الحاق عاجل او به یک باشگاه انگلیسی و بویژه نیوکاسل و تاتنهام شنیده شد، اما آدریانو در مصاحبه‌ای با کوریره دلو اسپورت یکی از پرتیراژترین روزنامه‌های ورزشی ایتالیا این فرضیه و راهکار را رد کرده و گفته است که فعلا بنا و هدف او ماندن در برزیل است و به نفع او نیست که از این کشور برود.

وی افزوده است: «هم الزام‌های شغلی و هم گرایش‌های خانوادگی ایجاب می‌کند که فعلا در برزیل بمانم. خانواده‌ام در اینجا راحت‌تر هستند و اگر قرار باشد به بهانه کار و بازی در اروپا دائما از آنها دور باشم، بر آنان سخت خواهد گذشت و رضایت هم نمی‌دهند که برای درازمدت در اروپا ساکن شوند.

از طرف دیگر مجموعه نامرادی‌هایم در فوتبال اروپا طی 3 سال گذشته که در تضاد با 3 سال نخست استقرارم در ایتالیا بود، مرا به ادامه اقامت در این کشور بدبین و از این کار تا اطلاع‌ثانوی منصرف کرده است. جمع‌بندی تمامی مسائل به من می‌گوید که فعلا باید به بازی در لیگ برزیل بپردازم و سپس برای آینده دورتر، از نو برنامه‌ریزی کنم.»

ناسازگاری‌ها

با این حال مشکل اساسی آدریانو در سال‌های اخیر ناسازگاری‌های خودش و بی‌مسوولیتی‌هایی بوده که در رفتارهای حرفه‌‌ای او به کرات مشاهده شده است. او 3 سال و اندی پیش در حالی که در اینتر موفق بود و گل‌های حساس و زیادی برای این تیم‌زده و در قهرمانی‌هایش شریک شده بود، ناگهان بنای ناسازگاری گذاشت و ظاهرا برای تعطیلاتی کوتاه‌مدت به برزیل رفت، اما دیگر به ایتالیا بازنگشت و سران اینتر را وادار به فسخ یک‌طرفه قرارداد فیمابین کرد.

امپراتور در این حدفاصل و پیش از بازگشتش به کالچو و عضویت نافرجامش در رم، در باشگاه فلامنگو بازی کرد و با این تیم در لیگ برزیل به موفقیت‌هایی هم رسید و حتی مورد توجه مجدد سران تیم ملی برزیل هم قرار گرفت و چند بازی ملی جدید را به کارنامه‌اش افزود، اما همیشه عامل عدم استمرار، بلای جان وی می‌شد و غیبت‌های توجیه‌ناپذیر و اعلام نشده، او را از مسیر مناسب خارج می‌کرد.

خود وی در بهار 2011 می‌گوید: «یک عامل مهم که اجازه نداد در رم جا بیفتم و در این تیم بدرخشم، مصدومیت‌های مکرر و مزمن من بود. از آنجا که به خاطر مشکلاتی از این دست از رم جدا شدم، امیدوارم هواداران این تیم دچار رنجش مفرط از من نشده باشند. من مجبور شدم از آنجا بروم زیرا حضورم در آنجا کم‌اثر شده بود.

از این قطع همکاری هم من بهره خواهم برد و هم باشگاه رم. تقدیر نخواست من در رم بمانم و موفق باشم. با این که سابقه مصدومیت‌هایم زیاد است و در این زمینه ید طولایی دارم، اما سریال آسیب‌دیدگی‌هایم در رم به گونه‌ای بود که می‌توانم آن را بی‌نظیر بنامم. ناگفته پیداست که با ترک رم و آمدن به تیمی کم‌امکانات‌تر در برزیل به لحاظ میزان درآمد و دستمزد، ضرر زیادی خواهم کرد و به این سبب خیلی‌‌ها خلاف من حاضر بودند در عین توقف و ناکامی در رم بمانند و آن درآمد را از دست ندهند، اما من در فوتبال چیزهای دیگری را می‌جویم.

خوشبختانه برخلاف مرتبه قبلی که ایتالیا را با ذائقه‌ای تلخ ترک کردم، این‌بار با خاطری آسوده‌تر از این کشور رفته‌ام و کسی هم از دست من به طور خاص ناراحت نیست. من حتی امیدوارم با درخشش مجدد در لیگ برزیل حضورم را در تیم ملی کشورم نیز از سر گیرم و اوایل تابستان 2011 برزیل را در مرحله پایانی جام ملت‌های آمریکای جنوبی در خاک آرژانتین که همواره رقیب بزرگ ما بوده است، همراهی کنم و دائما رویای این مهم را می‌بینم. درست است که برای دومین بار به فوتبال باشگاهی ایتالیا پشت کرده‌ام، اما این به معنای پایان فعالیت‌های من در رشته فوتبال نیست و به این زودی‌ها هم بازنشسته نمی‌شوم.»