به سلامت!

وقتی این تعریف از سلامت را در نظر می‌گیریم و آن را در هفته‌ای که به همین عنوان در کشور نامگذاری شده مقایسه می‌کنیم (البته بگذریم که در تقویم رسمی کشور تنها با روز سلامت سر و کار داریم و نه هفته) درمی‌یابیم که توجه به «سلامت جسم» حضور پررنگ‌تر و گاه مطلقی دارد که نمود آن را براحتی می‌توان در نامگذاری روزهای این هفته و همچنین برنامه‌ها، شعارها و اهداف تعیین شده رصد کرد.

هنگامی که سلامت جسم انسان بیشتر از دیگر موارد سلامتی مورد توجه قرار می‌گیرد به طور طبیعی نقش و عملکرد انفرادی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در حفظ «سلامت» مردم و جامعه به همان میزان بیشتر می‌شود، گویی که تنها این جامعه پزشکی، بهداشتی و درمانی کشور است که در قبال سلامت مردم مسوولیت دارد.

این اتفاق در حالی است که امروزه در جهان و بر اساس آمار رسمی، تعداد افراد مبتلا به افسردگی، اضطراب، فشارهای عصبی و... در مقایسه با بیماری‌های جسمانی رشد بیشتری داشته است؛ بیماری‌هایی که به هیچ وجه ریشه در اختلالات جسمی و فیزیکی ندارند و عامل ایجاد آنها را باید در رویدادها و پدیده‌های سیاسی، اجتماعی و حتی اقتصادی جستجو کرد؛ به عنوان مثال فردی که بیکار است قطعا بر اساس تعریف جهانی و امروزین «سلامت» انسانی در معرض خطر است یا ترکیب‌هایی چون «سلامت معنوی» در جامعه ما کاملا مهجور مانده است.

به نظر می‌رسد مسوولان و برگزارکنندگان روز یا هفته «سلامت» باید ضمن پایبندی به شعار جهانی در هر سال مانند «شهرنشینی و سلامت ‌/‌ 2010» یا «مقاومت در برابر داروهای ضد میکروبی ‌/‌ 2011» برنامه‌هایی را تعریف کنند تا حفظ «سلامت» و ارتقای آن در جامعه تبدیل به دغدغه‌ای ملی شود و همه سازمان‌ها، نهادها و در راس آن همه مردم خود را در برابر آن شریک و مسوول بدانند؛ مردمی که همیشه و در هنگام خداحافظی از یکدیگر این واژه را تکرار می‌کنند: به «سلامت»!