سارکوزی در سه نبرد همزمان

به گزارش ایسنا، روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی درباره نبردهایی که کشور فرانسه به طور همزمان در ساحل عاج، لیبی و افغانستان با آن‌ها مواجه است، نوشته است:

«چند روز پیش پرچم کشور فرانسه برفراز لاشه یک تانک نابود شده متعلق به نیروهای وفادار به معمر قذافی در لیبی به اهتراز درآمد. سربازان حافظ صلح فرانسه در حمایت از نیروهای سازمان ملل شبانه به کاخ ریاست جمهوری ساحل عاج حمله کردند. در حالی که هواپیماهای فرانسه نیز همزمان سربازان رهبر لیبی را مورد حمله قرار می‌دهند. سربازان فرانسه در کنار آمریکا در افغانستان نیز در حال مبارزه با طالبان هستند.

فرانسواهیسبورگ، کارشناس مسائل دفاعی بنیاد تحقیقات استراتژیک در پاریس می‌گوید: این یک رخداد کاملا جدید است. دلایل این موضوع متفاوت است، اما ما اکنون به طور همزمان در سه نبرد مسلحانه در حال جنگ هستیم و من هرگزچنین چیزی را به یاد نمی آورم.

البته اکنون که لوران گباگبو در ساحل عاج به مذاکره بر سر تسلیم خود روی آورده است مداخله فرانسه در مستعمره سابق خود ممکن است چندان به طول نیانجامد.

فرانسه امیدوار است که در جنگ علیه قذافی که به نظر می رسد در مرحله تدارک برای آغاز مذاکره باشد نیز به همین میزان خوش شانس باشد.

در هر دو مورد، نیکلا سارکوزی، رییس جمهور فرانسه، حامی پروپا قرص اقدام نظامی است. اما سارکوزی و دولتش تاکید دارند که به نام سازمان ملل به اقدام نظامی روی آورده‌اند و هدف آن نجات انسان‌ها است نه انگیزه‌های استعماری. وی ادعا می‌کند که اعمال زور آنها توسط قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که خواهان حفاظت از شهروندان است، توجیه شده و این کار اجرای سریع ایده "حق محافظت کردن" است که یک دهه معلق مانده است.

اکنون هر دو قطعنامه 1973 و 1975 شورای امنیت که برای لیبی و ساحل عاج صادر شدند، سابقه‌ای برای اعطای مجوز به منظور پاسخ نظامی به بحران‌های انسانی هستند.

چین و روسیه که به مانند فرانسه از اعضای ثابت شورای امنیت سازمان ملل به شمار می‌روند تفسیر فرانسه از این قطعنامه ها را مورد انتقاد قرار داده و با اعمال زور این کشور در لیبی و ساحل عاج مخالفت می کنند.

عده‌ای این موضوع را مطرح کرده‌اند که نیکلا سارکوزی که اکنون با کاهش مجبوبیت زیادی در نزد مردم کشورش مواجه است و سال آینده انتخابات ریاست جمهوری فرانسه را در پیش رو دارد، به قصد تحریک احساسات وطن پرستانه این اقدامات را انجام می‌دهد.

دیدیه ماتیوس یکی از قانونگذاران مخالف سوسیالیست فرانسه و عضو کمیته امور خارجه پارلمان این کشور می‌گوید: اگر سارکوزی توان آن را داشت هر هفته یک جنگ جدید اعلام می‌کرد.

عده‌ای دیگر نیز این توضیح را ساده انگارانه تلقی می‌کنند و می‌گویند که مردم فرانسه به شدت نسبت به ادامه تعهد فرانسه به جنگ افغانستان نگران هستند و اغلب تصور می‌کنند که این جنگ با شکست رو به رو شده است. آنها می‌گویند که تاوان بالقوه بی تحرکی فرانسه نسبت به لیبی و ساح عاج ممکن است برای سارکوزی گران تمام شده باشد.

نیکی ویتنی، عضو شورای روابط خارجی اروپا خاطرنشان می‌کند که عکس العمل سریع سارکوزی می توانست از بروز شرمساری عمیقتر و عواقب سیاسی حادتر برای وی جلوگیری کند.

وی می‌گوید: شما با مداخله کردن محبوبیت مردمی را از دست نمی دهید، اما اگر ما همه ساکت بمانیم و حمام خون را در بنغازی شاهد باشیم، آن وقت ممکن است توسط آرای عمومی کشته شویم. پس از گفتن آنکه قذافی باید برود، اگر وی مخالفان را شکست دهد، آن وقت شرمندگی زایدالوصفی برای غرب باقی می ماند.

برونو ترتره، یک کارشناس دفاعی دیگر در فرانسه اظهار داشت که خط مشی سیاسی فرانسه در ساحل عاج مساله بزرگی برای رای دهندگان فرانسوی به حساب نمی‌آید. این یک مشغله معمول در آفریقا است و من تصور نمی‌کنم که وی (سارکوزی) به علت‌های مربوط به سیاست داخلی نسبت به لیبی عکس‌العمل نشان داده باشد.

وی اظهار داشت که سارکوزی ممکن است به جبران شکست دیپلماسی فرانسه در تونس در حالی که فرانسه با مشاهده قیام گسترده مردمی همچنان از حکومت دیکتاتور این کشور پشتیبانی می‌کرد، این کار را انجام داده باشد.

برنار کوشنر، وزیر خارجه سابق دولت نیکلا سارکوزی که وابسته به جناح مخالف سوسیالیست است قبول دارد که سارکوزی پس از بی‌تفاوتی نسبی در برابر اعتراضات تونس و مصر تمایل داشته که سریعا عکس العمل نشان دهد.

کوشنر از اشاعه و ارتقای دکترین حق محافظت کردن چه زمانی که وزیر دولت فرانسه بود و چه پس از آن پشتیبانی می‌کرد.

برنار کوشنرتصریح کرد: سارکوزی پیش از این حق مداخله جویی را محکوم کرد، اما چندی بعد خود اقدام به مداخله کرد. جنگ و دلیل آن منطقی است حتی اگر هدف آن مغشوش باشد. کوشنر همچنین گفت که مخالف بازدید قذافی از پاریس در سال 2007 بوده است در حالی که وی با برپایی چادری در این شهر موجب شرمندگی مهمان‌ها شد و به خاطر قراردادهای سودآور زیر وعده‌های خود زد.

فرانسوا هیسبورگ در حمله نظامی دولت سارکوزی به لیبی نوعی انتقام را مشاهده می‌کند. در حالی که برنار کوشنر در آن نوعی استهزاء می‌بیند. کوشنر اظهار می‌دارد سخت است که ناگهان چرخشی 180 درجه‌ای انجام شود زمانی که شما از قذافی برای ملاقات‌ دعوت می کنید و بعد به بمباران وی روی می آورید.

وی البته از سارکوزی درباره موضعش نسبت به ساحل عاج دفاع می‌کند. وی با اشاره به این که فرانسه در جنگ داخلی این کشور سهیم نیست، گفت: ما اقدام درستی را در این کشور انجام می‌دهیم. ما گفتیم که از دستورات سازمان ملل حمایت می‌کنیم و این کار را انجام دادیم.

بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل خواهان کمک نظامی فرانسه برای نابودی سلاح‌های سنگینی شد که گباگبو آنها را علیه مردم ساحل عاج استفاده می‌کند.

کوشنه بیان داشت: ما یک بار به بمباران اقدام کردیم و این چندان کار قابل توجهی نبود. ما در حال محافظت از شهروندان هستیم نه فقط فرانسوی‌ها.

مقام‌های فرانسه ابراز نگرانی کردند که به درازا انجامیدن نبردها در ساحل عاج ممکن است سبب خلق کشتارهای وسیع بین گروه‌های قبیله‌ای نظیر آنچه که در غرب ساحل عاج و در منطقه دوئه کوئه افتاد و مسئولیت بخشی از آن متوجه نیروهای آلاسان واتارا بود، شود.

آبیجان، پایتخت اقتصادی ساحل عاج، کانون حامیان گباگبو است و نبرد طولانی مدت بر سر تصرف آن می‌تواند تلفات سنگینی را در پی داشته باشد.

حدود 12 هزار خارجی و افرادی با تابعیت دو گانه در آبیجان زندگی می‌کنند و فرانسه گفته است که می‌خواهد ضامن حفاظت از آنان شده و مانع به گروگان گرفته شدن آنها شود.

دیدیه ماتیوس، قانونگذار سوسیالیست فرانسه عقیده دارد سارکوزی در ساحل عاج در حال بازی با آتش است و گزارش‌ کشتارهایی که به آلاسان واتارا منتسب می‌شود طالع چندان خوبی برای وی نیست.

هر چند که اکنون دخالت نظامی فرانسه در لیبی از طرف مردم فرانسه حمایت می شود اما اگر نبردها به طول انجامد ممکن است عقیده‌ها تغییر کند به ویژه در مواجهه با هزینه‌هایی که این مداخله‌های نظامی برخلاف طرح‌هایی که فرانسه به منظور کاهش مخارج و بودجه ‌های نظامی‌اش در نظر گرفته، روی دست این کشور می‌گذارد.

ترتره در این باره اظهار می‌دارد: اکنون بسیار سخت است که کاهش هزینه‌های نظامی را مورد بحث قرار دهیم.

دیدیه ماتیوس خاطرنشان می‌کند که تاکنون درباره هزینه‌هایی که این ماجراجویی های نظامی برای فرانسه در پی داشته یک کلمه نیز حرفی به میان نیامده است.»