مربی منچسترسیتی رفتنی است

سرمربی سابق اینتر میلان در همین ارتباط معتقد است که مسوولان امر باید هر چه زودتر وارد عمل شوند و از تعداد مسابقات تیم‌ها در انگلیس بکاهند زیرا فرسودگی‌ها و خستگی‌ها و مصدومیت‌ها سبب می‌شود‌ آنها از نتایج موردنظر خود و آن چه سزاوار آن هستند، بی‌بهره بمانند. وقتی منچسترسیتی در دهه اول اسفند ماه 89 با استون ویلا در دور یک‌هشتم نهایی جام حذفی انگلیس بازی داشت، بشدت نگران این مساله بود که در صورت مساوی شدن نتیجه باید به فاصله 10 روز از نو در یک بازی تکراری روبه‌روی ویلا قرار می‌گرفت. این در حالی بود که در همان روزها با فولام در لیگ انگلیس و دیناموکی یف اوکراین در لیگ اروپا هم بازی داشت و در صورت غلبه بر استون ویلا در دور بعدی جام حذفی انگلیس هم با برنده بازی اورتون ـ دیدینگ روبه‌رو می‌شد.

مانچینی که از 16 ماه پیش به جانشینی مارک هیوز به مربیگری منچسترسیتی منصوب شد، در اواسط بهار 2011 و در فاصله کمی تا پایان فصل جاری می‌گوید: «در تمامی سال‌های قبلی و موقعی که در جاهایی بجز انگلیس کار می‌کردم هرگز کشوری را ندیده بودم که شما به ماه‌های فوریه تا آوریل برسید و باز مجبور باشید در آن ایام هر دو، سه روز یک بار بازی کنید. این را فقط برای خودمان و به قصد کاستن از مشکلات سیتی نمی‌گویم زیرا تمامی باشگاه‌های بزرگ اینک این معضل را دارند و تعداد بازی‌هایشان بیش از حد است و به دلیل کوفتگی ناشی از این امر نمی‌توانند آن طور ظاهر شوند که در توان و ذات‌شان هست. توصیه اکید و مجدد من به مقام‌های بریتانیایی این است که در این وضعیت تجدیدنظر کنند و طوری برنامه‌ریزی کنند که تیم‌های نامدار دچار وضعیتی از این دست نشوند و تن به باخت‌ها و حذف‌هایی ندهند که اگر سرحال بودند، هرگز دچار آن نمی‌شدند. راه‌حل این مشکل، کم کردن از تعداد بازی‌ها است.»

مانچو به واقع این امر را حتی از سطح باشگاهی به درجات ملی نیز بسط می‌دهد و مثل بسیاری از کارشناسان و سایر مربیان معتقد است اگر مردان تیم ملی انگلیس مدتی است در مسابقه‌های بزرگ ملی قاره‌ای و جهانی می‌بازند و نتیجه نمی‌گیرند، براثر خستگی مفرط بازیکنانی است که توان و عصاره و جوهره وجودی‌شان در دیدارهای باشگاهی از آنها گرفته شده و جنازه‌شان به اردوی تیم ملی تحویل داده شده است. مانچینی که مربی سابق فیورنتینا هم بوده و سابقه بازی در انگلیس برای تیم لسترسیتی در اواخر دهه 1990 را هم دارد، می‌گوید: «شما ببینید که در ادوار اخیر جام‌جهانی و جام ملت‌های اروپا تیم ملی انگلیس مکررا ناکام و حذف شده است زیرا بازیکنانش بشدت خسته بوده و در پایان یک فصل طولانی بدون اشتها و انرژی توسط باشگاه‌هایشان به اردوی ملی فرستاده شده‌اند.

آنها دیگر توان و شور و انگیزه‌ای در پایان یک فصل طولانی که در آن هر 3 روز یک‌‌بار بازی کرده‌اند، برای مشارکت در یک جام مهم تازه را ندارند و حتی اگر بخواهند در آن عرصه ملی کسب افتخار کنند، بدن رنجور و مخدوش‌شان توان فرمان‌برداری از ذهن آنها را ندارد. این اتفاق در حالی دائما روی می‌دهد که شما موظف‌اید به یک فوتبالیست به عنوان اصل و جزء اصلی این ورزش احترام بگذارید و نه تنها موجب فرسودگی او نشوید بلکه طوری عمل کنید که او سر حال بماند و احساس رفاه نسبی کند و قادر به ارائه تمامی توانش در هر مرتبه‌ای باشد که به میدان می‌آید. این ورزشکاران نیازمند کمک و احترام‌اند و قدر مسلم این که مشتی ماشین و روبوت نیستند.»

مسایلی که مانچینی از آنها یاد می‌کند، سبب شده بود منچسترسیتی در ماه‌های مارس تا آوریل دائما 4‌‌ تا ‌7 مصدوم و حاشیه‌نشین داشته باشد و نتواند از تمامی دار و ندار و توانش بهره گیرد و این مربی اعتقاد دارد همین مساله در شکست 1ـ2 سیتی در مجموع 2 دیدار رفت و برگشت در برابر دیناموکی‌یف اوکراین در دور یک هشتم نهایی «لیگ اروپا» سهم عمده‌ای داشته است.

در حالی که خیلی‌ها معتقدند آمدن خوزه مورینیو مربی سختگیر رئال مادرید به منچسترسیتی قطعی است و فقط دیر یا زود و زمان آن مشخص نیست، مانچو دوست دارد فقط به ایام فعلی بنگرد و از مشکلاتی بگوید که به زعم وی فراتر و موثرتر از شیوه‌های مربیگری او موجب پس‌رفت و استمرار و تجدید ناکامی‌های نیمه آبی شهر منچستر در این فصل شده‌اند. او می‌گوید: «در مقاطعی از ماه‌های مارس و آوریل من فقط 15،16 بازیکن سالم و قابل استفاده در اختیار داشتم و بقیه آسیب دیده و حاشیه‌نشین بودند.

وقتی 18، 19 بازیکن داشتم، می‌توانستم نفرات تیم را عوض و بدل کنم و به هر یک از نفرات تیم کمی استراحت بدهم تا خالی از انرژی نشوند و برای هر مسابقه، یک ترکیب آماده را در اختیار داشته باشیم اما با داشتن 14، 15 بازیکن در تیم این طرح ناممکن است و دیگر جایی برای مانور نمی‌ماند و نهایتا بتوانم در هر بازی 3، 4 تغییر در ترکیب تیم اعمال کنم. من یقین داشتم که این وضعیت ما را سرانجام زمین‌گیر خواهد کرد و اینچنین هم شد، ما با این روال مجبور بوده‌ایم در فاصله اندک بین هر دو بازی فقط ریکاوری و ترمیم ضایعات کنیم و وقت برای کاری اساسی‌تر وجود نداشته است. بدتر این‌که نتایج برخاسته از این وضعیت ناگوار و بی‌رحمانه برنامه‌ریزی را هم به حساب مربیان می‌نویسند و آنها را مقصر ناکامی‌ها می‌دانند. من وقتی از یک مربی تبدیل به یک پزشک و پرستار برای شاگردانم می‌شوم و به جای مربگیری درمان می‌کنم، چطور می‌توانم تیم را به لحاظ فنی و کسب نتایج به چیزی برسانم که باشگاه تعیین کرده است و هواداران آن را لازم می‌دانند؟»