فیلمی که تئاتر شد

جالب است بدانید که من بر عکس آنچه خیلی از مردم می‌گویند با جادوگر شهر اُز بزرگ نشدم. من از بچگی و از همان اول به تئاتر علاقه داشتم. همین سه، چهار سال پیش بود که همسرم پیشنهاد داد جادوگر شهر اُز را روی صحنه ببرم. وقتی به فیلم جادوگر شهر اُز فکر می‌کردم تا ببینم آیا می‌توانم تئاتر آن را روی صحنه ببرم، دیدم آن فیلم کلی موسیقی داشته که من حالا یا آنها را از یاد برده بودم یا این که آهنگ‌هایش تکه‌تکه بودند. من از تمام تئاتر‌هایی که از داستان جادوگر شهر اُز روی صحنه به یاد داشتم، این بود که آن تئاتر‌ها در نقطه نامناسب به پایان می‌رسید. در آن تئاتر‌ها شخصیت دوروثی همیشه دم در شهر زمرد می‌ایستاد و تئاتر تمام می‌شد، ولی این پایان‌بندی به نظر من اصلا مناسب نبود و پایان مناسب برای این داستان این بود که جادوگر شهر اُز بگوید جاروی جادویی ساحره بدجنس غرب را برایم بیاورید. این تنش واقعی داستان است. این که آیا آنها به شهر زمرد می‌رسند یا نه نکته مهم نیست. ناگهان به ذهنم رسید که اگر قرار باشد این داستان در تئاتر موفق باشد باید آهنگ و ترانه به اندازه کافی داشته باشد. بنابراین به شرکت برادران وارنِر که به همراه شرکت EMI مالکیت معنوی آن را در اختیار دارند، رفتم و از آنها کسب اجازه کردم تا ببینم آیا می‌توانم برای نسخه تئاتری جادوگر شهر اُز ترانه‌های جدید بنویسم یا خیر. آنها به درخواست من جواب مثبت دادند، قراری هم که با من گذاشتند این بود که اگر تئاتر من کار موفقی از آب در بیاید آن را به عنوان نسخه تئاتری فیلم جادوگر شهر اُز معرفی می‌کنند و اگر کار موفقی از آب در نیاید که هیچ.

چهار و نیم ترانه جدید برای این تئاتر نوشتم، ولی برای تمام قسمت‌های آن آهنگ‌های جدید ساخته شده است. برای مثال، صحنه تورنادو مخصوص تئاتر ساخته شده است. ما نمی‌توانیم دقیقا عین صحنه‌های فیلم جادوگر شهر اُز را برای تئاتر بسازیم. کار کردن با تیم خیلی هیجان‌انگیز بود. در واقع ما از زمان ساخت فیلم اِویتا، در نوشتن ترانه با هم همکاری داشته‌ایم، ما با هم کار‌های زیادی نوشته‌ایم که شاید آن‌طور که باید توجهات را به خودشان جلب نکرده‌اند. یک‌بار نشستیم با هم حساب کردیم دیدیم ترانه‌هایی که نوشته‌ایم بیشتر از یک آلبوم می‌شوند، ترانه‌هایی که یا برای فیلم اویتا نوشته بودیم (این دو برای نوشتن ترانه‌های این فیلم برنده یک اسکار هم شدند)‌ یا برای کار‌های دیگر.

خب، به هر حال در این تئاتر صحنه‌هایی وجود دارد (مثل صحنه پایانی که جادوگر مدال پخش می‌کند) که نمی‌توان برایشان ترانه نوشت.

چیزی که من به عنوان یک آهنگساز از انجام دادن آن لذت می‌برم نوشتن تئاتر‌های تمام موزیکال است، چون به این ترتیب می‌توان موسیقی کار را در کنترل گرفت. برای من بهترین وضعیت این است که بتوانم تمام قسمت‌های تئاتر موزیکال را در کنترل خودم بگیرم. البته شاید همیشه آن‌گونه که باید روی بخش مختلف تئاتر موزیکال کنترل نداشته باشم، ولی دست‌کم از این بابت مطمئن هستم که وقتی با یک کار تمام موزیکال طرف هستم می‌توانم از خودم بپرسم: «آیا این موسیقی در جای مناسبی قرار گرفته؟» و به این اطمینان برسم که فلان موسیقی در جای مناسب به کار گرفته شده است. مثلا بعضی وقت‌ها به این نتیجه می‌رسم که ترانه‌هایی که در لابه‌لای دیالوگ‌ها خوانده می‌شود، می‌تواند در هر جایی از تئاتر به کار برده شود. من با دیالوگ مخالفتی ندارم، بعضی وقت‌ها واقعا به آن نیاز دارید، چون نیاز دارید که برای مدتی موسیقی را کنار بگذارید. فکر نمی‌کنم برای کار تئاتر هیچ قانون و قاعده‌ای وجود داشته باشد. آدم وقتی سنش بالا می‌رود، به این نتیجه می‌رسد که هیچ قاعده و قانون ثابتی برای کار تئاتر وجود ندارد.

دقیقا یا مثلا تئاتر سوپراستار. این تئاتر کمی‌اتفاقی نوشته شد، چون هرگز برای اجرای روی صحنه نوشته نشده بود؛ این تئاتر در اصل برای ضبط آلبوم نوشته شده بود چون ما نمی‌توانستیم کسی را پیدا کنیم که حتی خواب اجرای این تئاتر را در سر بپروراند. این تئاتر در یک کنسرت به بهترین شکل ممکنش قابل اجراست. امیدوارم این اتفاق تا پایان سال آینده رخ بدهد.

تئاتر خیلی خوبی بود، ولی به لحاظ تجاری ناموفق بود. البته من این بار تهیه‌کننده این تئاتر نیستم.

در حال حاضر هیچ کاری را در برنامه‌ام ندارم و دوست ندارم که کاری را شتابزده انجام بدهم. شاید فعلا از تئاتر موزیکال کنار بکشم و کمی ‌استراحت کنم.

سایت playbill 
مترجم: فرشید عطایی