شیشه ،کاهش وزن به قیمت جان

حدود یک دهه پیش وقتی حرف از اعتیاد می‌شد بیشتر مردم، دور زنان، دختران و ورزشکاران را خطی قرمز می‌کشیدند، چرا که واژه معتاد در اذهان عمومی ‌همیشه خطاب به مردی بیگانه با ورزش و تفریح‌های سالم بود. آمارها هم این باور عمومی‌ را اثبات می‌کرد و نشان می‌داد شمار زنان و اقشاری که اهل ورزش باشند در میان معتادان بسیار اندک است.

اگر شما جای تولیدکنندگان مواد مخدر بودید و به بازار مصرفی تازه فکر می‌کردید از این آمارها چه نتیجه‌ای می‌گرفتید؟ احتمالا شما هم می‌فهمیدید که باید با ماده مخدری جدید، اقشاری که کمتر درگیر اعتیاد هستند را به خود جلب کنید. همین استدلال، زمینه‌ساز تولد ماده مخدر جدیدی به نام شیشه شد.

پس از ورود شیشه به ایران، تولیدکنندگان مواد مخدر با توجه به نوع جمعیت هدفشان، تبلیغات این مت‌آمفتامین را در باشگاه‌های ورزشی، سالن‌های آرایش و حتی محافل زنانه آغاز کردند. این تبلیغات به زنان و حتی مردان ورزشکاری که دغدغه کاهش وزن و تناسب‌اندام داشتند وعده می‌داد ماده‌ای به نام شیشه، آرزوهایشان را در این زمینه برآورده خواهد کرد.

قاچاقچیان، شیشه را به عنوان ماده‌ای که مورفین ندارد و بنابراین مخدر نیست به مشتریان بالقوه‌‌شان معرفی کردند و همزمان با تبلیغات گسترده‌شان، آن را ابتدا در باشگاه‌ها و سالن‌های بدنسازی و سپس در سطح جامعه توزیع کردند و کار به جایی رسید که این ماده پس از مدتی به ترکیب قرص‌های لاغری تایید نشده از سوی وزارت بهداشت نیز اضافه شد و کانال‌های ماهواره‌ای آن را در قالب قرص‌های لاغرکننده تضمینی به مردم فروختند.

این ماده مخدر در ابتدای ورود به ایران، گرانقیمت و کمیاب بود، اما قاچاقچیان مواد مخدر در 3 سال گذشته قیمت آن را تا گرمی‌ 8000 تومان پایین آوردند تا مشتری‌های بیشتری جذب کنند.

شیشه، ماده محرکی بسیار قوی و بشدت اعتیادآور است و به دلیل آسیب‌رسانی جدی‌اش به مغز، به گواه بسیاری از کارشناسان حوزه درمان اعتیاد، خطرناک‌ترین ماده مخدر محسوب می‌شود. معمولا حتی یک‌بار مصرف شیشه، فرد را درگیر اعتیاد می‌کند و امکان دارد این ماده، پس از مدتی با تاثیر بر سیستم روانی، فرد مصرف‌کننده را به تجاوز، قتل یا سرقت وادار کند.

همان‌طور که پیشتر گفتیم برخی از قرص‌های غیرمجاز لاغری که در بازار پخش شده‌اند حاوی شیشه هستند. همچنین این ماده در قالب گردهای مخصوص بدنسازی در برخی باشگاه‌ها توزیع می‌شود، اما معتادان حرفه‌ای، شیشه را در بسته‌بندی‌های نایلونی بسیار کوچک خریداری می‌کنند. واحد اندازه‌گیری این ماده مخدر در میان معتادان سوت است. مزه‌ای تلخ دارد، بی‌رنگ و بی‌بوست و خرده‌های آن شبیه تکه‌های یخ است.

این مت‌آمفتامین با نام‌های آیس، کریستال، یخ و مت نیز در مهمانی‌ها توزیع می‌شود.

مصرف‌کنندگانش گاهی آن را به شکل قرص همراه با مشروبات الکلی می‌خورند، گاهی پودرش را بو می‌کنند و در خطرناک‌ترین شکل تزریقش می‌کنند، اما رایج‌ترین شیوه مصرف شیشه، دود کردنش با استفاده از وسیله‌ای به نام پایپ یا هر نوع حباب شیشه‌ای دیگر مثل لامپ‌‌های خالی و سوخته است.

مصرف شیشه در کوتاه‌مدت سبب خونریزی بینی، اضطراب، توهم، گرفتگی فک، پارگی زبان، سرگیجه، کابوس‌های شبانه، بی‌خوابی‌های طولانی، افزایش دمای بدن، تهوع، افزایش ضربان قلب، گشاد شدن مردمک‌ها، اختلالات جنسی، بی‌بند و باری جنسی (مدت کوتاهی پس از مصرف)، ساییدن دندان‌ها به هم و تخریب حافظه کوتاه‌مدت می‌شود، اما در درازمدت این عوارض جای خود را به مشکلاتی جدی‌تر می‌دهند؛ مشکلاتی مانند افسردگی شدید، میل به خودکشی، آسیب‌های مغزی مانند تخریب سلول‌های عصبی و سکته مغزی، آسیب‌های جدی به کلیه و کبد، کاهش شدید و غیرطبیعی وزن، توهم، هذیان ، اختلال در بینایی و شنوایی، پرخاشگری، وسوسه، کم‌خونی، احساس خستگی مزمن، سقط جنین، ناتوانی شدید جنسی و سوءظن بیمارگونه که معتادان به شیشه را به سمت جنایت‌هایی فجیع سوق می‌دهد.

داروهایی مانند متادون، بوپرونورفین یا شربت تریاک برای معتادان به شیشه کاملا بی‌اثر است و پزشکان هنوز الگوی درمان قطعی برای اعتیاد به آن پیدا نکرده‌اند و به همین دلیل ناچارند با استفاده از داروهای مختلف تنها عوارض مصرفش را در فرد برطرف کنند یا کاهش دهند. با این حال برخی صدماتی که این ماده مخدر به مغز می‌زند، حتی در کسانی که استعمالش را متوقف می‌کنند قابل جبران نیست.

امروزه یکی از روش‌های ترک اعتیاد به این مت‌آمفتامین در کشورمان، قطع مصرف آن زیرنظر مستقیم روانپزشک، درمان بیماری‌های روانی ظاهر شده در بیمار با استفاده از داروهای روانپزشکی و گروه درمانی است.