کدام مدارا؟ کدام تحمل؟

 روابط ایران و فرانسه قدمتی بیش از 230 سال دارد و مسلما مردم و افکار عمومی دو طرف هرگز نمی‌پسندند که یک فرستاده خبری به جرم حرفه‌ای بودن و خوب کار کردن در محل کار خود محدود شده یک روز از رفتن به پارلمان منع شود یک روز از حضور در کاخ الیزه، روز دیگر اجازه سفر به بیرون فرانسه از او سلب شود و سرانجام هم حکم اخراج بگیرد؛ آن هم از طرف دولتمردانی که مدعی‌اند تحت حاکمیت آنها بالاترین حد تحمل، دموکراسی، آزادی و جریان آزاد اطلاعات برقرار است.

حالا با اخراجی که در مورد نجف‌زاده صورت گرفته این سوال جدی پیش آمده ـ و البته پاسخ خود را هم یافته است ـ که آزادی و تحمل و جریان آزاد برای چه کسانی برقرار است و اصلا این چه نوع دموکراسی و آزادی است که صدای به فرض مخالف یا منتقد خود را تحمل نمی‌کند و باز هم می‌خواهد شعار آزادی بیان و وجود دموکراسی بدهد؟ نجف‌زاده در طول مدت اقامت خود حتی 18 ماه اجازه سفر به ایران را نداشته، مدعیان آزادی و دموکراسی گویی قصد گروگانگیری داشته‌اند.

باز هم خداوند را باید شاکر بود که کار به شکنجه و کتک به صورت روزانه و منظم نرسیده بوده است. واقعا که نمره درخشانی در آزادی و دموکراسی ادعایی غربی و این بار فرانسوی حاصل آمده است.

اگر بعضی‌ها در این دنیا فقط پایبند نیمی از ادعاهای خود باشند، آن‌گاه نباید شاهد اخراج حتی یک خبرنگار و نماینده افکار عمومی و وجدان‌های بیدار از هیچ کشور غربی و اروپایی باشیم. دولت فرانسه با این زخمی که به روح خبر و خبرنگاران وارد کرد حتی از ایتالیا دیگر همسایه اروپایی خود که در ماجرای معصومی‌نژاد کارنامه و نمره بدی کسب کرد ، نیز عقب‌تر رفت و بطلان ادعاهای خود را بیشترآشکار ساخت.

البته می‌دانیم که نجف‌زاده خوش‌روی ما دوباره با لبخندهایی که رو به دوربین می‌زند دل مدعیان دروغین تحمل و مدارا را خواهد سوزاند و همه اهالی خبر را خوشنود خواهد ساخت.