نقاش الفبای کودکی

سالار احمدیان در خارج از کشور مشهورتر است تا در وطن، گرچه او خطاطی را نزد مشاهیری چون استادان ساعتچی، غلامحسین امیرخانی و یدالله کابلی یاد گرفته و اکنون بیش از 40 سال است که به خطاطی، نقاشی و مجسمه‌سازی مشغول است. او تمام آثارش را در 2 نمایشگاه پیشین خود در ایران در فرهنگسرای نیاوران و گالری ماه مهر به فروش رسانده، اما خطاطی برای او با آنچه از خوشنویسان دیگر می‌شناسیم، متفاوت است. خطاطی برای او پس‌زمینه‌ای است که فضا را برای عرض‌اندام نقاشی فراهم می‌کند. هویتی که به پشتوانه آن، نقاشی می‌آید و می‌رود و به عشوه‌گری می‌پردازد؛ هویتی که از آن پشت، ملیت نقاشی خطاط را یواشکی در گوش بیننده زمزمه می‌کند. باید بگوییم کارهای احمدیان پیش از هر چیز، زیبا و چشمنواز است. مثل کاشیکاری‌ها و مینیاتورهای خودمان به رنگ نگاه می‌کند، خطوط واضح و بی‌تعارف است. نقاش دور نیست، اینجاست، با ماست، سلیقه ما را می‌داند و در عین حال خود را دربند مخاطب نمی‌کند. او در ابعاد بزرگ کار می‌کند، چون حس می‌کند در فضای کوچک نمی‌تواند حرف خود را بزند و هرچه فضا بزرگ‌تر باشد، بازی با رنگ برایش راحت‌تر است، هر کسی تا هر کجا بخواهد می‌تواند پا به پای او بیاید، از یک کودک مدرسه‌ای گرفته تا یک خطاط و نقاش برجسته و منتقدان با اهن و تلپ هنری و... .

همزمان با این نمایشگاه و کمی‌پیشتر، نمایشگاهی شامل کارهای احمدیان در جزیره کیش نیز برپا شده است. از 30 و چند کار این نمایشگاه، هیچ یک متعلق به دورانی نیست که او در ایران حضور داشته و خودش معتقد است که آن زمان، اصلا چنین نگاهی را نداشته و نوع نگاه فعلی او، نه فقط برای ایرانیان که در خارج از ایران نیز تازگی دارد.او می‌گوید:«در نقاشی امروز، زور بازو دیگر چندان اهمیتی ندارد، تکنیک هم چندان مطرح نیست، بلکه این فکر و ایده است که کار اصلی را انجام می‌دهد.»

در این نمایشگاه 3 نوع کار را می‌توان از یکدیگر تفکیک کرد: اول نقاشی‌های او از گل‌هاست، تابلوهایی که در ورودی نمایشگاه قرار گرفته و خود نقاش، چندان تمایلی به حرف زدن درباره آنها ندارد. اگرچه این کارها هم از نظر او، نوآوری خاص خود را دارند، چرا که چشم عادت زده ما را که گل را همیشه از روبه‌رو دیده، کمی‌ متعجب می‌کند و گل را از بالا نمایش می‌دهد.دسته دوم، کارهایی هستند که دو سه سال اخیر از آشغال‌تراش‌ها کشیده شده‌اند، آثاری که خود هنرمند می‌گوید در پاریس و لندن، بسیار مورد استقبال واقع شده‌اند و دسته آخر، آثار نقاشیخط هستند که بخش عمده کارهای نمایشگاه را تشکیل داده‌اند. هنری تلفیقی که این روزها در ایران و حراجی‌های بین‌المللی، هواخواهان بسیاری یافته است. اما آنچه از نقاشیخط در کارهای سالار می‌بینیم، الف‌ها، نون‌ها، ب‌ها، ه‌ها و حروف دیگری هستند که درهم تنیده‌اند، از هم آویزان شده‌اند، هیچ کلمه خاصی را تشکیل نداده‌اند و تنها به عنوان یک شیء زینتی به عنوان یک منحنی طناز و پرپیچ و خم به کار رفته‌اند. الفبایی که گاهی نقش‌های اسلیمی، گل و مرغی و دیگر عناصر نقاشی ایرانی هم از میانشان پیدا و پنهان می‌شود و درست با کرشمه چرخش مچ دست خطاط موقع نوشتن‌شان، روی بوم به بازیگوشی می‌پردازند. فارغ‌التحصیل انجمن خوشنویسان با مدرک فوق ممتازی، درست به نرمی‌رقص حروف زیر دستش، گاهی خود را خم می‌کند و گاهی دست دراز می‌کند تا دبستانی‌ها و همقطارانش، به یک سان از تماشای تابلوهای رنگارنگش لذت ببرند و این، افسونی است که از پیوند فرخنده قلم و قلم‌مو پدید آمده است. گالری مینا در خیابان پاسداران، گلستان دوم، شماره 120 قرار دارد.