مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
این خلاصهترین معرفی است که میتوان از او داشت. اگرچه برای کتابخوانها معرفی دریابندری مثل توضیح واضحات است، اما باز هم اگر بخواهیم با یک اشاره (یا نشانه) به نام نجف دریابندری برسیم میتوانیم بگوییم: «پیرمرد و دریا». این نشانه آنقدر قوی شده است که اگردر کتابفروشی بشنویم «پیرمرد و دریا» دریابندری (البته با احترام به حقوق آقای همینگوی) نباید تعجب کنیم. نجف، فرزند ناخدا خلف دریابندری و اهل آبادان است. در شناسنامه متولد شهریور 1308 است ولی به گفته خودش «گویا» در زمستان 1309 متولد شده! یک بار در درس املای انگلیسی مردود میشود و تا به امروز مشغول درس «حاضر کردن» است. اولین مشوق جدی او معلم شیمیاش بوده که از قضا به ادبیات هم علاقهمند بوده است. زندگی نجف دریابندری مثل زندگی همه آدمهای بزرگ یک داستان آموزنده و خواندنی است و اگر بخواهیم نتیجهای ازآن بگیریم و بگوییم موفقیت یعنی شکست، تلاش برای پیروزی و رسیدن به هدف احتمالا کلیشهای خواهد بود؛ ولی این داستان هم مثل داستان بظاهر ساده پیرمرد و دریا در لایههای زیرین خود پر از حرفهای تازه و عمیق است. هفته پیش دریانوردان از این پیشکسوت عرصه فرهنگ تقدیر کردند. هر چه نباشد او زاده جنوب است و پدرش از اولین دریانوردان ایرانی.
مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
وقتی «جوکر» هم دیگر جواب نمیدهد
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.