پُستخانه

وا! مگه این‌همه خانومی رو ندیدی که واسه خودشون شرکت و بنگاه بازرگانی و هنری و... فعالیت اقتصادی دارن و مثل آقایون بیزنس و تجارت و درآمدسازی می‌کنن؟ تو این دوره و زمونه که دیگه جنسیت کسی رو با داشتن قرض یا طلب تشخیص نمی‌دن ماااادر...! (ببخشید دیگه... ولی انگار چشمت همچینام روشنِ روشن نشد حالا باز فردا بیا بگو: هااااا، پس حتماً خانومی!)

یکُم شهریور تو جواب فرید دانش‌فر (که مثل تو یه همچی علاقه و پرسشی داشت و الآنم اصن معلوم نیست کجا انداخته رفته!) راهش و قدم اولش رو گفتم. اون قدم اول رو بردار، بقیة راه رو خودت تشخیص می‌دی (کی می‌دونه؟ چه بسا فرید هم راه رو تشخیص داده و حالا واس خودش یه صفحه‌ای تو روزنامه‌ای جایی راه انداخته که دیگه ما رو تحویل نمی‌گیره... هوم؟ چی می‌گی؟!).‌ خودم معتقدم خیلی بیشتر از تحصیلات مربوطه، اطلاعات مبسوطه‌‌ که به کار آدمای موفق می‌آد. به همین دلیلم هر جا دنبال همکاری برای انجام کاری گشته‌م نه به تحصیل و ساعت حضور و غیاب، بل‌که به مهارت و آگاهی و انجام کار درست و بموقع طرف توجه داشته‌م؛ ولی خب... نگاه خیلیها حضور-غیابی و مدرک‌گراست!

تموم شد؟ من هنوز منتظر خوندن شعرت بودم که! حالا ایراد گرفتن یا نگرفتن ازش هم، اونم با یه همچی شیوه‌ای که می‌گی، به کنار! (نمییییی‌خواااااممممم... آخه من کی ایراد بنی‌اسرائیلی گرفته‌م؟! خوبه همین‌جور الکی، اشک آدم رو درمی‌یارین؟ عِهِه!...عِهه! عِ...هِ!)

بفرما! اینم کتاب تاریخ! همون‌طور که می‌بینی تعداد معدود و آحاد محدود و افراد مفرودی! هستند که رو زبونشون مو هست! بس که یه چی رو هی تکرار کردنش (حتی اینشتین هم اگه به اون عکس معروف زبون‌درازی کردش نگاه کنی می‌بینی که جزو این افراد نیس!). غیر از من، گمونم رو زبون عطار و خیام هم مو دراومده باشه بس که تو همین صفحه یکصدا گفتیم: اگه می‌خواین کاری بکنین، اول اصولش رو یاد بگیرین. اصول پایة شعر کلاسیک رو بیشتر بخون، با تصویرسازی یا همون صور شعر بیشتر آشنا شو، بعد برو سراغ شعرهای نو و سپید و... (اگه هم نمی‌خوای که دیگه دعوا نداریم آبجی! تو کار خودت رو بکن، مخاطب هم انتخاب خودش رو می‌کنه!)

این دفعه که رفتی از بقالی محل ماست بخری، افتخار همکاریت رو ببر بذار رو ترازوش! یکی از صفحات بروبچ رو هم با خودت ببر، بگو بذاردش رو اون یکی کفه! ببین چه اتفاقی می‌افته (می‌بینی؟ در برابر افتخار آشنایی من با کسانی مثل تو که یه جورایی تو این خونه، سابقه یا سواد بیشتری نسبت به من دارین و خودتون صاحبخونه‌این، دو مثقال هم نمی‌شه و اصن به حساااااب نمی‌یااااد! حساب ارادت این پاسخگوی بیسواد به بروبچ، حساب یه کیلو و یه تن و یه وانت و یه کامیون و هیژده چرخ و... اینا نیس که! اصن فکر نکردی دانشمندای ناسا برا چی شاتل به اون عظمت رو بازنشست کرده‌ن؟ خب بیچاره زیر بار همین ارادت من به بروبچ موند دیگه!) مرد حسابی! من کلی ذوقمرگ می‌شم وقتی یه نامه‌ای از تو یا بروبچ دیگه‌‌ می‌بینم اون‌وخ این بروبچ مطلبی بفرستن و اسمی ازشون نبرم؟ قوة تحلیلت کجاس برادر؟ (منو باش که هرچند بخوبی از عهدة تشخیص بسیاری از خرافات برمی‌یام، هی با خودم می‌گفتم: دیدی! آخرش این خیام با اون جواب 29 شهریور و به هم ساییدنِ ناخنهای دو تا دستش، بین من و این شاعر ماهر رو به هم زد و رفت پی کارش! ولی افسوس...! افففففسووووس... که مییییی‌دااااانم... آخرش بازم این حوض نقاشی منه که همیشه بی‌ماهی می‌مونه!) قطعی بدونین که اگه بعد از اون یکی‌دو ماهِ قانون هفتم، اسمتون رو ندیدین، نامه یا ایمیلتون به دستم نرسیده.