نذر و اهدای خون

در بسیاری از کشورها، مراکز انتقال خون برای تامین نیازهای بیماران و حادثه‌دیدگان به خون و فرآورده‌های خونی، به اهداکنندگان خون چشم دوخته‌اند.

کسانی که در مقابل این کار خود، هیچ پاداش مادی دریافت نمی‌کنند و انگیزه‌های انسانی و خیرخواهانه‌شان، تنها عامل مراجعه آنها به مراکز خونگیری است.

پس اگر فرض را بر این بگذاریم که مراکز انتقال خون در کشورهای دنیا، بدون اهدای خون داوطلبانه مردم قادر به ادامه فعالیت نیستند، مهم‌ترین سرمایه برای تامین خون و فرآورده‌های آن برای بیماران و نیازمندان را باید اهداکنندگان خون دانست.

شاخص مناسب اهدای خون در ایران بجز انگیزه‌های انساندوستانه که مشترک بین تمام مردم نوعدوست دنیاست، به یک عامل دیگر هم بستگی دارد که خاص همین مرز و بوم است و اگر کسی تا حدودی با فرهنگ اجتماعی مردم آشنایی داشته باشد، متوجه آن خواهد شد؛ موضوعی به نام «نذر».

در ایران، مراکز خونگیری در 2 نوبت از ایام سال با مراجعه وسیع اهداکنندگان خون مواجه می‌شوند؛ شب‌های قدر در ماه مبارک رمضان و ایام سوگواری حضرت اباعبدالله ‌الحسین بویژه در روزهای تاسوعا و عاشورا.

برخورداری از چنین موهبتی در هیچ جایی سابقه ندارد. مردم خون خود را برای اهدا به بیماران نذر می‌کنند. افزایش چشمگیر ذخایر خونی در این دو مقطع زمانی و بالارفتن آمار اهدای خون، نشان می‌دهد که اکثر مراجعان، نذر اهدای خون دارند. عزاداری در سراسر ایران برای امام حسین(ع) و اهل بیت بزرگوارش، حال و روز دیگری را به شهرها می‌دهد. اگر سیدالشهدا(ع) در روز عاشورا با اصحاب و خاندانش بزرگ‌ترین جلوه‌های انسانیت را به نمایش گذاشت و خون خود را در راه احیای اسلام داد، چه خوب که از او تأسی کنیم. اجازه دهیم یک پرتو کوچک از این چراغ هدایت هم نصیب ما شود.

اگر بدانیم که ما هم می‌توانیم احیاگر زندگی‌های زیادی باشیم و بدانیم که چشم‌های منتظری هستند که فقط با اهدای خون ما، ادامه زندگی برایشان میسر است، آیا باز هم درنگ را برای خود جایز می‌دانیم؟‌