طرح اولیه هردوتایشان یکی است. خیلی از سکانسها هم شبیه هم هستند. اما فیلم من 130 دقیقه است در حالی که نسخه قدیمی 84 دقیقهای بود. پس من چیزهای بیشتری برای گفتن داشتم. وقت نوشتن فیلمنامه نمیدانستم برای چه بازیگرانی نقش را مینویسم. این کار آدم را محدود میکند چون ناخودآگاه در حیطه توانایی بازیگر مینویسی. تازه شانس پیدا کردن بازیگر را هم کاهش میدهد. برای من این اهمیت داشت که فیلمنامه بتواند در بازیگر ایجاد احساس کند. بعد یک فهرست کوتاه از بازیگرانی نوشتم که میخواستم به سراغشان بروم. یکی از آنها راسل کرو بود.