شهر آیین های عاشورایی

همه آنها که هجدهم ذیحجه را به دیدار از سادات محل می‌روند، یکدیگر را برای شرکت در مراسم «سقاخوانی» یادآور می‌شوند.سقاخوانی، سنتی است کهن، اما هیچ کس از ورود اولین سقاخوان و اولین اشعار سقاخوانی اطلاعی ندارد. کهنسالان به نقل از پدران خود می‌گویند که اولین مرتبه، این سنت توسط سیدی که ذاکر اهل بیت بود، از سفر به کربلا سوغات آورده شده است.

سقاخوانی، آیین عزاداری فاخری است که به صورت همخوانی فقط در رثای سید و سالار شهیدان در 12 شب آخر ذیحجه در حسینیه هیات حسینی برگزار می‌شود.

شهروندان نوش‌آبادی، در شامگاه عید غدیر، به صورت 3 دسته جداگانه و به اصطلاح استاد و شاگرد، کنار هم زانو به زانو نشسته و با ریتمی خاص شبیه آوای دشتی، همایون و بیات ردیف‌های موسیقی سنتی ایران به همسرایی می‌پردازند.

یکی از سقاخوانان نوش‌آبادی می‌گوید: پیش از این به رسم مناسبات فرهنگی، به شهرها و روستاهای دیگر برای سقاخوانی می‌رفتند، اما سال‌هاست که این سنت فراموش شده و سینه‌زنی با سنج و دهل جای آن را گرفته است.«حاج حسن چاوشیان» می‌گوید: جوان‌ها بیشتر طرفدار هیجان و حرکت هستند و از سقاخوانی چندان استقبال نمی‌کنند.

به گفته وی، بیش از 100 سال است که ما این سنت را سینه به سینه حفظ کرده‌ایم، اما شاید تا چند سال دیگر مثل سایر مناطق دیگر، سقاخوانی نوش‌آباد نیز به فراموشی سپرده شود.از دیگر آیین‌های مردم نوش‌آباد در ایام محرم، خیمه‌کوبی و خیمه‌برداری است که هر سال هزاران نفر را به این خطه کویری می‌کشاند، به گونه‌ای که باید به عنوان یکی از میراث معنوی ایران اسلامی به ثبت رساند.

خیمه‌کوبی، بازآفرینی ورود قافله حسینی به کربلاست که جمعیتی حدود 1000 نفر برای اجرای آن در قالب لشکریان حسین(ع)، لشکریان یزید و فرشته‌ها ایفای نقش می‌کنند‌.