یک شروع قدرتمند

واقعیت آن است که با وجود تدوین و اجرای چندین برنامه توسعه، کشور تاکنون از یک الگوی واحد پیشرفت که مختصات آینده ایران و ایرانی براساس جغرافیا، تاریخ، اقتصاد، آداب و سنن و سرانجام دین و مذهب در آن ترسیم شده باشد، محروم بوده است و همین امر باعث بلاتکلیفی و شاید تناقض در انتخاب مسیر حرکت در بسیاری بخش‌ها بویژه اقتصاد شده است.

به عبارت دیگر چون الگو نبوده راه مطلوب حرکت را سلیقه دولت‌ها و مدیران آن معین می‌کند و علاوه بر تغییر مسیرهای مکرر پر هزینه و چه‌بسا زیانبار، امکان استفاده از همه ظرفیت‌ها و ذخایر کشور فراهم نبود.

اما تدوین الگوی پیشرفت علاوه بر تعیین تکلیف راه پیشرفت و مقصد نهایی و مدینه فاضله کشور، جلوی سلیقه‌ها و تناقض‌ها و تغییر مسیرها را می‌گیرد و همه ذخایر و امکانات را به سویی واحد رهنمون می‌سازد.

امروز ذخایر انسانی شامل تجربی و دانشی، مهم‌ترین ذخایری است که بشر در اختیار دارد اما چگونگی استفاده از این ظرفیت‌ها و بهره‌برداری حداکثری از آن چالشی بزرگ پیش روی همه حکومت‌هاست.

الگوی اسلامی- ایرانی پیشرفت ابزارهایی را پیش‌بینی می‌کند که لاجرم تمام سلیقه‌های فکری و اجرایی، هر یک در حد متعادل خویش در ساختن کشور و کمک‌رسانی به حرکت در مسیر مطلوب سهیم شوند و از این نگاه این الگو راه دسترسی به تمام ذخایر کشور را باز کرده و وحدت آفرین است.

با این وجود هم‌اکنون که در آغاز راه تدوین این الگو هستیم و سازمان و ستاد ویژه آن در حال تولد و شکل‌گیری است این نگاه باید نهادینه شود که تمام سلیقه‌های فکری، فارغ از جناح‌بندی‌ها، تنگ‌نظری‌ها و رقابت‌های سیاسی در تدوین الگوی پیشرفت سهیم شوند. کلید زدن تحقیقات حساس، زمان‌بر و پیچیده الگوی پیشرفت و با آن نگاه تازه، خاص و شاید نامانوسی که به جایگزینی واژه پیشرفت به جای توسعه دارد، فقط و فقط از عهده بالاترین مقام کشور ـ مقام معظم رهبری ـ برمی‌آید و شاید این‌کار اگر توسط هر سازمان یا مقام دیگری آغاز می‌شد به جایی نمی‌رسید لذا ستاد ویژه تدوین این الگو با توجه به امکانات لازمی که در اختیارش قرار خواهد گرفت، می‌باید از این شروع قدرتمند نهایت استفاده را بکند و از تمام توان علمی و پژوهشی کشور در دو بخش حوزه و دانشگاه با سعه صدر نهایت استفاده را ببرد.