در آبهای آرام
بعضی از سوژهها در سینمای ایران هستند که تا به حال دربارهشان فیلمی ساخته نشده است چون یا کسی به دیدنشان نمیرود یا معمولا خوب از آب در نمیآیند.
اما از طرفی هم اگر بعضی از این سوژههای ناب ساخته شوند، نمیتوانیم بگوییم که این فیلمها، فیلمهای بدی هستند، درست است که خوب نیستند اما سرگرمکنندهاند و یکی از هدفهای هنر سینما هم همین سرگرمی است و البته این روزها مردم هم دنبال سرگرمی هستند. اگر هم کمی چاشنی درام به این فیلمها اضافه کنید که چه بهتر. فیلم «آناهیتا» که این روزها اکران سینماهای ایران است این طور فیلمی است؛ فیلمی که حاشیههایی هم پشتش هست و شاید همین حاشیهها هم به فروشش کمک کند.
داستان فیلم «آناهیتا» درباره چند دانشجوست که در حال تحقیق روی مولکولهای آب هستند و حین این تحقیق چیزهای جالبی را درباره آب کشف میکنند، مثل اینکه آب دارای شعور و احساس است.
گویا عزیز الله حمیدنژاد ، نویسنده و کارگردان فیلم که 5 سال پیش هم فیلم خوب و تحسین شده «اشک سرما» را ساخته بود برای ساخت «آناهیتا» تحقیقات علمی زیادی را انجام داده تا نکند تیرش به سنگ بخورد و مخاطب عام هم بتواند با فیلم، ارتباط خوبی برقرار کند.
به عبارت دیگر کارگردان قصد داشته تا با استفاده از یک واقعیت علمی که ریشه در علوم جدی مثل نانوتکنولوژی و شبیهسازی دارد به واکاوی ناهنجاریهای رفتاری و اجتماعی بپردازد.
حمیدنژاد در جلسه نقد و بررسی «آناهیتا» گفته است که مطالعات بسیاری برای ساخت این فیلم از طریق کتابهای آقای ایموتو (پژوهشگر ژاپنی که به دلیل ادعاهایش در مورد بلور یخ شناخته شده است) انجام داده است تا بتواند داستان فیلم را به گونهای باورپذیر کند.
حمیدنژاد در این اثر میخواسته است بگوید همه اشیا در دنیا درک دارند و میتوانند تاثیرپذیر و تاثیرگذار باشند، شاید استفاده از ژانر جنایی هم ابزاری باشد برای این کارگردان و اثرش تا مخاطب را بتواند با داستان همراه کند.
رضا عظیمی
جامجم
گفت و گو
