مسافر زمان در فیلم سیرک چاپلین

کارشناسان نظرات مختلفی درخصوص این موضوع دارند. بسیاری از آنها می‌گویند این زن تنها سمعکی را در گوش خود فشار می‌دهد تا احتمالا بهتر بشنود. با این حال اخبار حواشی این مسافر احتمالی زمان آنچنان هیجان‌انگیز بوده است که کاربران اینترنتی در روزهای گذشته با انبوهی از خبرها و نظرها درباره آن روبه‌رو شده‌اند.

داستان این زن اولین بار در ویدئویی که در سایت یوتیوب منتشر شد، سروصدا به راه انداخت. بخشی از این ویدئو به پشت صحنه فیلم سیرک چارلی چاپلین (سال 1928) مربوط می‌شود که در یکی از سالن‌های تئاتر هالیوود در کالیفرنیا ساخته شده است. جورج کلارک، فیلمساز اتریشی که اول‌بار متوجه این اتفاق شده است، به زنی اشاره می‌کند که در حاشیه فیلم، دستگاهی را در دست نگه داشته که به عقیده وی می‌تواند تلفن همراه باشد، حتی نگاه دقیق‌تر به این قطعه ویدئویی نیز حکایت از آن دارد که این زن گویی مسافری در زمان است که دستگاه مدرن و امروزی سیاری را در کنار گوش خود نگه داشته است تا این‌که او را صرفا در حال استفاده از سمعک در نظر بگیریم.

البته باید نسبت به نظریه جالبی که کلارک در این خصوص ارائه کرده، به نکاتی نیز توجه داشت. آنچه که وی به آن توجهی نداشته، این است که این دستگاه می‌تواند یک سمعک ساده گوش نیز باشد. طی روزهای گذشته برخی از کارشناسان، اشیا و دستگاه‌های قدیمی و تاریخی مجموعه‌ای از تصاویر مربوط به سمعک‌های قدیمی را در اینترنت منتشر کرده‌اند که هریک از آنها می‌تواند همان دستگاهی باشد که گمان می‌رود این زن در حال استفاده کردن از آن باشد.

فیلیپ کورسکا از متخصصان آرشیو در کتابخانه پزشکی برنارد بکر دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیز می‌گوید: همان طور که با نگاهی ساده به تصاویر مربوط به سمعک‌های قدیمی بخوبی مشخص می‌شود، سیستم‌های مکانیکی ابتدایی سمعک‌های گوش و یاری‌رسان سیستم شنوایی لزوما بزرگ یا مدور نبوده‌اند. در آن دوران اشکال فشرده و مستطیلی‌شکل چنین سمعک‌هایی نیز ساخته شده بودند و ازاین‌رو نمی‌توان آنها را غیرعادی عنوان کرد.

کورسکا ادامه می‌دهد: حتی در نخستین دهه‌های قرن بیستم میلادی نیز سیستم‌های تقویت شنوایی و از جمله سمعک‌هایی که در قرن نوزدهم ساخته می‌شدند، به تولید انبوه می‌رسیدند (و البته این همان دورانی است که فیلم سیرک چارلی چاپلین ساخته شده است). در عین حال تغییرات عمده‌ای نیز در شکل و شمایل آنها صورت نمی‌گرفت و تنها تفاوتی که مدل‌های قبلی خود داشتند، مربوط به استفاده از موادی شبیه پلاستیک بوده است. گذشته از این تصور می‌کنم این زن بیش از 50 سال سن داشته باشد، ازاین‌رو استفاده وی از مدل ابتدایی سعمک گوش که در قرن نوزدهم ساخته شده است، اتفاق چندان عجیبی نیست.

حتی پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، سیستم‌های کمک‌شنوایی الکترونیکی نیز ساخته شده بودند که البته شمارشان بسیار اندک بود. کورسکا در این خصوص می‌گوید: البته نمی‌توانم توضیحی در این خصوص ارائه کنم که چرا این زن در حال صحبت کردن است؟

آنچه که کارشناسان را در روزهای اخیر به تحیر واداشته است، دقیقا از همین جا شروع می‌شود؛ یعنی اگر فرض شود این زن از سمعک استفاده می‌کند، پس چرا همزمان در حال صحبت کردن نیز هست؟ این اتفاق هرچه بوده باشد، نمی‌تواند از هیجان ذاتی نهفته در موضوع سفر در گذر زمان بکاهد. این نظریه سال‌هاست که ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است و از آنجا که ابعادی فرازمانی دارد، به یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات علمی یا علمی ـ تخیلی تبدیل شده است و دقیقا به واسطه همین هیجان است که در سال‌های اخیر، فیلم‌های مختلفی با موضوعیت سفر در زمان ساخته شده است.

برایان گرین، چهره‌ای شناخته شده در دنیای فیزیک است. این فیزیکدان که هم‌اکنون در دانشگاه کلمبیا مشغول تدریس و تحقیق است، کتاب پرفروشی به نام دنیای زیبا نوشته که اتفاقا در آن به موضوع سفر در زمان نیز پرداخته شده است. او از جمله فیزیکدانانی است که روی نظریه سفر در زمان کارهای زیادی کرده است. در این نظریه‌ها که بیشتر به سناریوهای علمی ـ تخیلی شباهت دارند، به این نکته پرداخته می‌شود که چگونه افراد ممکن است در شرایطی قرار گیرند که در زمان سفر کنند؟! او می‌گوید: نگاهی به این نظریه‌ها نشان می‌دهد که تمام آنها در حاشیه فیزیک قرار دارند. اکثر ما فیزیکدانان بر این باور هستیم که تمامی این نظریه‌ها قابل رد شدن هستند.

این نظریه‌ها درست یا ناردست، هرچه باشند؛ هیجان‌انگیز و بحث‌برانگیزند. یکی از این نظریه‌ها روی حفره‌های کرمی متمرکز هستند. این حفره‌ها همان تونل‌های فرضی زمان هستند که 2 منطقه زمان ـ مکانی را که می‌توانند 2 بخشی از یک دنیا یا حتی دو دنیای متفاوت باشند را به یکدیگر متصل ‌کنند. البته این کار بسیار سخت یا شاید حتی غیرممکن است.

میچیو کامو، استاد دانشگاه City University نیویورک و نویسنده کتاب‌هایی همچون فضای ماورائی و دنیاهای موازی که به ترتیب در سال‌های 1995 و 2006 منتشر شدند، با چنین نظری موافق است. او می‌گوید: خلق حفره‌های کرمی یا همان تونل‌های زمان آن هم با استفاده از فناوری‌هایی که در حال حاضر بشر در اختیار دارد، کاری ماورای توانایی انسان است.

عقیده بر این است که برای طراحی ماشین یا سازوکار مناسبی جهت سفر در زمان، به انرژی بسیار زیادی نیاز است؛ انرژی‌ای که شاید بتوان از ستارگان یا ماده‌ای با چگالی انرژی منفی! البته حتی اگر چنین ماده‌ای نیز وجود داشته باشد، احتمالا به میزانی نیست که برای کارکرد یک ماشین زمان کافی باشد.

صحنه‌ای که در حاشیه فیلم سیرک چارلی چاپلین دیده شده است، برای بسیاری از مردم سراسر جهان هیجان‌انگیز بوده است. آنها پیش از این صورت‌هایی مشابه صورت انسان را در مریخ دیده‌اند و ازاین‌رو از کنار موضوع هیجان‌انگیز دیگری همچون مسافر زمان احتمالی در سیرک چاپلین براحتی نمی‌گذرند.