کاش می‌شد رادیوی محلی داشته باشیم

در سال‌های گذشته تغییراتی در تلویزیون به وجود آمد و برنامه‌سازان برنامه‌ها هم تغییر کردند و من به برنامه‌هایی که واقعا دوست داشتم دعوت نشدم و اجرای برنامه‌هایی به من پیشنهاد شد که علاقه‌ای به آنها نداشتم. به همین دلیل فکر کردم اگر یک دوره‌ای بیکار باشم، بهتر از آن است که هر نوع برنامه‌ای را اجرا کنم.

همیشه اجرای برنامه‌های تلویزیونی به من آرامش می‌دهد، وقتی جلوی دوربین می‌نشینم و با مخاطبم ارتباط برقرار می‌کنم هیچ‌گونه استرس و نگرانی ندارم و احساس خوبی به من دست می‌دهد. البته در رادیو هم این احساس را دارم، اما این دو حوزه کاملا باهم فرق دارند و هرکدام با توجه به مشخصات خودش تعریف خاصی دارد. مثلا فضای رادیو بسیار صمیمی و دوست‌داشتنی است و دلبستگی گویندگان به رادیو هم به واسطه فضای صمیمی رادیو است.

من رادیو را دوست دارم، اما نمی‌دانم، چرا شرایط کار در رادیو و تلویزیون این‌قدر باهم فرق دارد. شرایط مالی و برنامه‌سازی رادیو و تلویزیون یکسان نیست به همین دلیل مجری نمی‌تواند انتخاب واقعی برای کار در رادیو یا تلویزیون داشته باشد. در بسیاری مواقع برخلاف میلش و فقط به خاطر شرایط مالی بهتر مجبور است اجرای تلویزیونی را به کار در رادیو ترجیح دهد. با همه این‌ها همیشه رادیو برایم جایگاه ویژه‌ای داشته و دارد و من دلبستگی خاصی به فضای رادیو دارم، چون اجرای برنامه‌های رادیویی همیشه منحصر بفرد است. در رادیو می‌توان با مخاطب صمیمانه ارتباط برقرار کرد و این امتیاز را فقط رادیو داراست. در رادیو همیشه آرامش برقرار است و آنجا فقط صداست و گوینده باید با تمام توان خود تلاش کند تا مفهوم اصلی برنامه را به واسطه همین صدا به مخاطبش انتقال دهد.

من بیشتر در رادیو کار اجرا انجام دادم تا گویندگی، چون گوینده پایبند متنی است که به او داده می‌شود و گوینده باید به واسطه آن متن هدفش را بازگو کند، ولی در اجرا، مجری باید در یک لحظه تمام اتفاقاتی که پیش می‌آید را سامان دهد و ممکن است متنی وجود نداشته باشد. در این شرایط مجری باید با توانایی و تجربیاتش برنامه‌ای را اداره کند.

کسی که وارد کار طنز می‌شود باید ذوق طنز داشته باشد تا در لحظه بتواند موقعیت‌های طنز را خلق کند.

سال‌ها جای چنین برنامه‌هایی در تلویزیون خالی بود، امیدوارم این برنامه بتواند باعث دوستی و صمیمیت بیشتر بچه‌های رادیو و تلویزیون شود و چنین برنامه‌هایی به طور مشترک هم در رادیو و هم در تلویزیون ساخته و پخش شود.

برنامه‌سازان، گویندگان و مجریان رادیو معمولا دیده نمی‌شوند و مخاطبان رادیو تمایل دارند تصویر و چهره کسانی را که سال‌هاست صدای آنها را می‌شنوند، ببینند. برنامه‌هایی مانند «رادیو هفت» این امکان را برای مخاطبان رادیو فراهم می‌کند.

من با این عقیده مخالفم، چون خیلی مواقع پیش می‌آید که مخاطب صدایی را در رادیو می‌شنود که خیلی برایش جذاب نیست، اما وقتی اجرای آن شخص را در تلویزیون می‌بیند، برایش جذاب می‌شود یا صدایی را سال‌ها در ذهن خود ذخیره کرده و همیشه به آن علاقه داشته است، اما تصویری که کامل‌کننده آن صدا بود را نداشت، بنابراین این دو رسانه می‌توانند بسیاری مواقع مکمل مناسبی برای یکدیگر باشند.

حضور در فضای رادیو با تعریف تلویزیون حس جالبی است، رادیو هفت به دور از هیاهوی برنامه‌های تلویزیونی بدون استرس و با برنامه‌ریزی دقیق روال منسجم خودش را طی می‌کند و بسیار هم مورد استقبال قرار گرفته است.

برنامه‌هایی که من به عنوان گوینده احساس نزدیکی و رفاقت بیشتری با مخاطبم داشته باشم. برنامه‌ای که به دور از پیچیدگی‌های متنی و اجرا، بسیار روان و صمیمی باشد طوری که شنونده، مجری را باور کند و قبول کند که او با تمام عشقش پشت میکروفن رادیو نشسته و برنامه‌ اجرا می‌کند.

با این شرایط مجری یا گوینده به طور ناخودآگاه در معرض داوری قرار می‌گیرد بنابراین مدام باید مواظب کلمه به کلمه و جمله‌هایی که در برنامه مطرح می‌کند، باشد. این روش او را وادار به خلاقیت و نوآوری می‌کند.

کاش در رادیو شرایطی مهیا شود که بتواند رادیوی محلی داشته باشد. رادیوهای محلی می‌توانند به طور لحظه‌ای منعکس‌‌کننده وقایع روز باشند. به دور از ساختار برنامه‌سازی سنتی و چارچوبی که برای همه برنامه‌ها ترسیم شده، خیلی خودمانی و عامیانه برنامه تولید کنند. رادیوهای محلی می‌توانند در رفع مشکلات مردم، موثر باشند.