از لندن تا غزه

یازدهم آوریل 2003،یک تانک اسرائیلی در حال نزدیک شدن به مسجدی در جنوب غزه بود. تانک اسرائیلی برای تخریب مسجد سرعت گرفته بود که چند نفر از نیروهای فلسطینی سعی کردند جلوی آن را

کد خبر: ۳۶۱۸۴

بگیرند;اما معلوم بود که جلوگیری از پیشروی یک تانک غول پیکر با دستان خالی کار بسیار سختی است.
در همین زمان 3 کودک خردسال فلسطینی روی تپه نزدیک مسجد بازی می کردند و در دنیای کودکانه خودشان کلمه ای به نام گلوله را نمی شناختند.

تام هارندال متوجه تک تیرانداز اسرائیلی بالای برج مراقبت شد.فاصله تپه تا برج مراقبت کمتر از 150 متر بود.تک تیرانداز هر جنبنده ای در آن حوالی را هدف قرار می داد.تام فهمید که جان بچه های بی گناه فلسطینی در خطر است.
بسرعت به طرف تپه دوید و سالم ،پسر بچه 5 ساله را به محل امنی منتقل کرد.سالم در بغل تام هم هنوز متوجه خطر نشده بود و هنوز می خندید.
تام برای نجات 2 دختر بچه که در حال بازی بودند به طرف تپه شنی برگشت.به چند قدمی تپه که رسید نیم نگاهی به تک تیرانداز انداخت.
حالا سرباز اسرائیلی با دوربین تلسکوپی سلاح مجهزش دقیقا پیشانی تام را نشانه گرفته بود.هیچ کس حق نداشت تفریح آن سرباز را خراب کند.
او تازه می خواست سلاح جدیدش را امتحان کند و از دقت دوربین تلسکوپی آن لذت ببرد.او حسابی از دست تام با آن جلیقه زردرنگ امدادگری اش عصبانی بود.
سرباز اسرائیلی ماشه را چکاند و گلوله درست وسط پیشانی تام نشست.تام هارندال ، دانشجوی عکاسی دانشگاه لندن ،درست جلوی پای 2 دختر بچه به زمین افتاد.
مردم با صدای گریه 2 کودک متوجه موضوع شدند و تام را به بیمارستان غزه رساندند.دوستان تام دوربین اش را که غرق خون بود بسختی از دستش جدا کردند.
تنها سلاح تام در غزه دوربین اش بود.تام هنگام رسیدن به بیمارستان قلب با ضربان ضعیفی هنوز کار می کرد. پزشکان تلاششان را آغاز کردند، اما تام هارندال به اغماء رفت.
فردا صبح در خیابان تافنل پارک لندن ، تلفن خانه خانواده هارندال به صدا درآمد.یکی از دوستان تام از غزه خبر بد را به سوفی ، خواهر تام داد.
در آن زمان مادر تام در مدرسه در حال درس دادن به بچه های کوچک بود،بچه هایی به سن و سال همان کودکان فلسطینی که تام به خاطر نجات آنها حالا در اغماء بود.
مادر تام کلاس را ترک کرد که به تلفن دخترش پاسخ دهد. ژاکلین هارندال پس از شنیدن خبر در حالی که اشک می ریخت مدرسه را ترک کرد و مستقیما به فرودگاه رفت تا با شوهرش به غزه برود.
چند ساعت بعد آنها در بیمارستان غزه بودند و به سمت بخش مراقبت های ویژه می رفتند.ژاکلین هارندال تام را میان انبوه دستگاه هایی که به بدنش وصل بود، پیدا کرد.
آنها چند بار تام را صدا زدند،اما تام قدرت عکس العملی نداشت. ژاکلین هارندال نفرت از جنگ و خشونت را هنوز در چهره تام می دید.

زمانی که باید رفت...

تام هارندال ، دانشجوی عکاسی دانشگاه متروپلیتن منچستر بود.در فوریه سال 2003 او هم یکی از میلیون ها دانشجوی انگلیسی بود که در خیابان های لندن بر ضد جنگ در عراق تظاهرات می کردند.
تام همراه دوستانش در بیشتر گردهمایی ها شرکت می کرد. بزودی تام متوجه شد که نخست وزیر بریتانیا، بلر هیچ توجهی به تظاهرات دانشجویان ندارد و جنگ بزودی شروع خواهد شد.او تصمیم گرفت به عنوان عکاس به عراق برود و به ثبت حقیقت بپردازد.
مادر تام با شنیدن تصمیم او در ابتدا بسیار عصبانی شد;اما بالاخره در مقابل اصرارهای تام تسلیم شد و به تام اجازه داد به عراق برود.
تام اتاق راحتش را در لندن رها کرد و برای ثبت حقیقت راهی عراق شد. هر هفته ، نامه هایش از عراق به دست مادرش می رسید.
او در یکی از نامه هایش نوشت همه چیز در حال ساکت شدن است.تنها چیزی که در اینجا می توانم بشنوم صدای گریه مردم بی گناه است.من تمام این اشکها را در قلبم جمع خواهم کرد.
اما سربازان ارتش امریکا و انگلیس در عراق مرتب برای او مشکل ایجاد می کردند.سرانجام او از عراق به اردن رفت و در آنجا با چند جوان که عضو گروهی به نام جنبش بین المللی همبستگی (ISM) بودند ،آشنا شد.
پس از شنیدن حرفهای آنها، تام تصمیم گرفت به غزه برود و حقیقت جنایات رژیم صهیونیستی را از نزدیک ببیند.او که تنها 21 سال داشت وقتی به غزه پا گذاشت دیگر تنها یک عکاس نبود.
عضو ISM شده بود و کنار عکاسی به امداد و نجات زخمی های فلسطینی می پرداخت.او تصاویر بسیاری از شهیدان غرق در خون فلسطینی ،کودکان آواره و بولدوزرهایی که خانه ها را بر سر مردم خراب می کردند، ثبت کرد.
تنها 5 روز از اقامت او در غزه می گذشت که در عصر 11آوریل گلوله میان سرش جای گرفت.

وقتی هدف ، پیشانی پسرت باشد

پدر و مادر تام مدت 7 هفته را در غزه گذراندند.آنها با خانواده کودکانی که تام آنها را از مرگ نجات داده بود، ملاقات کردند.
نزدیکی خانه کودکان ، تپه شنی و برج مراقبت سربازان اسرائیلی را هم دیدند. آنها با دیدن جنایت ها در غزه تصمیم گرفتند نگذارند خون پسرشان پایمال شود.
تام اولین عکاس و خبرنگار غربی نبود که طی چند ماه گذشته غزه مورد حمله سربازان اسرائیلی قرار گرفته بود.در ماه مارس راشل کوری ، دانشجوی 23 ساله امریکایی که در غزه به سر می برد هم به وسیله یک بولدوزر ارتش اسرائیل کشته شد.
راشل کوری قصد داشت جلوی بولدوزر را بگیرد و اجازه ندهد خانه یک خانواده فلسطینی بر سرشان خراب شود.اما راننده بولدوزر در کمال خونسردی از روی او رد شد;ارتش رژیم صهیونیستی هم هیچ واکنشی نشان نداد و آن را تصادفی ساده اعلام کرد.
در ماه می هم جیمز میلر، تصویربردار 36 ساله انگلیسی در حالی با گلوله سرباز اسرائیلی کشته شد که روی جلیقه او علامت TV با حروف بزرگ به چشم می خورد.
افسر مافوق این سرباز هم کشته شدن میلر را اشتباه سرباز اسرائیلی در فهمیدن تفاوت دوربین و سلاح عنوان کرد و هیچ دادگاهی هم برگزار نشد.حالا نوبت تام هارندال بود.
خانواده هارندال در غزه بسرعت متوجه شدند که این یکی از سیاست های ارتش رژیم صهیونیستی است که به سربازان دیکته شده است.
آنها دستور دارند در هر موقعیت مناسب علاوه بر مردم فلسطین ، خبرنگارانی را که شاهدی بر جنایات آنها محسوب می شوند از میان ببرند.
پدر و مادر تام در غزه نتوانستند هیچ مقام مسوولی را پیدا کنند تا بفهمند چه کسی قاتل پسرشان است. بالاخره تصمیم گرفتند به لندن برگردند و شکایتشان را از آنجا و به وسیله دولت انگلیس مطرح کنند.
پدر و مادر تام ، او را در همان وضعیت اغماء به بیمارستان رویال لندن منتتقل کردند.پس از ورود به لندن هم با وجود گذشت یک ماه هیچ مسوول دولتی عکس العملی از خود نشان نداد و هیچ روزنامه ای هم مطلبی را به چاپ نرساند.
پدر تام به عنوان اولین قدم ، گزارش 50صفحه ای خود را از غزه به روزنامه گاردین برد. تمام خانواده هارندال یعنی پدر،مادر،برادر و خواهر تام به عنوان مخالفان جنایت های رژیم صهیونیستی شروع به فعالیت کردند.
آنها در هر جایی که ممکن بود، گردهمایی هایشان را برگزار می کردند.آنها حتی تولد 22 سالگی تام را با حضور دوستانش جلوی وزارت امورخارجه انگلیس در لندن برگزار کردند.در این جشن تولد نمادین ، ژاکلین هارندال سخنرانی کرد.
او رو به مردمی که در خیابان جمع شده بودند اعلام کرد که بیشتر خشم او به خاطر این است که آنچه برای تام اتفاق افتاده ، تنها یک بخش بسیار کوچک از جنایاتی است که رژیم اسرائیل در فلسطین مرتکب می شود.ارتش اسرائیل هیچ وقت نام سرباز تک تیرانداز را فاش نکرد.
آنها در ابتدا عنوان کردند تام مسلح بوده است و تک تیرانداز اسرائیلی فقط برای دفاع از خود تیراندازی کرده است ; اما پدر تام که خود وکیل است شهادت 15 نفر را در دست داشت که دیده بودند تام فقط یک دوربین به همراه داشته است.
پس از این دلیل ،افسر مافوق سرباز، حرفش را عوض و عنوان کرد تام کنار افراد مسلحی بوده است. بالاخره خانواده هارندال با فعالیت های شبانه روزی به دیدار جک استراو، وزیر امور خارجه بریتانیا رفتند;هر چند جک استراو با آنها اظهار همدردی کرد اما دیدار او هم مشکلی را حل نکرد.
حتی ارتش اسرائیل اجازه دخالت بازپرسان اسکاتلندیارد را که می خواستند برای تحقیق به غزه بروند، نداد و اعلام کرد به هیچ پلیس دیگری هم اجازه دخالت در پرونده را نمی دهد.

فاصله اغماء تا مرگ

پس از گذشت 9 ماه ،پزشکان به خانواده هارندال اعلام کردند هیچ امیدی به بهبود تام وجود ندارد.
خانواده هارندال هم از ماهها پیش با دیدن وضعیت تام در اغماء به این موضوع پی برده بودند.آنها پس از 9 ماه در اغماء بودن دیگر نمی خواستند درد کشیدن و عذاب تام را مشاهده کنند.
تام دچار مرگ مغزی شده بود و هیچ کاری از دست هیچ کسی بر نمی آمد.و بالاخره در شب 13 ژانویه دستگاه های متعدد پزشکی از بدن تام جدا شدند و خانواده هارندال با وجود تلخی ،مرگ قطعی تام را پذیرفتند.
با اعلام خبر مرگ تام ، در غزه کودکان فلسطینی در حالی که عکس تام را در دست داشتنند مراسمی را برای یادبود او برگزار کردند پس از خبر مرگ او بود که مسوولان ارتش رژیم صهیونیستی اعلام کردند قرار است سرباز اسرائیلی به جرم دفاع از روی خشم محاکمه شود!
جریمه او اگر دادگاه عادلانه باشد و بر ضد او حکم صادر شود، برای این جرم فقط یک سال حبس خواهد بود.خانواده هارندال هنوز امیدی به محکومیت سرباز اسرائیلی ندارند.
آنها اعلام کرده اند که قصد آنها از این فعالیت ها این بوده است که سربازان اسرائیلی بفهمند نمی توانند هر کسی را که دلشان خواست بسادگی به قتل برسانند و به وسیله دولتهای غربی مردم را در چاردیواری خبری خود حبس کنند.آنها نمی توانند همه شاهدهای جنایت هایشان را به قتل برسانند.