ویروس­ های مرگ آفرین عمو سام

هیلاری کلینتون، وزیر خارجه و کاتلین سبلیوس، وزیر بهداشت و خدمات انسانی آمریکا از مردم این کشور آمریکای مرکزی و گواتمالایی‌های ساکن آمریکا رسما عذرخواهی کردند!

کلینتون و سبلیوس در اعلامیه‌ای مشترک گفتند: «اگرچه این رویدادها بیش از 64 سال پیش رخ دادند، اما از این که چنین پژوهش شرم‌آوری می‌توانسته با ظاهر بهداشت عمومی انجام شود، خشمگین هستیم. ما از این که چنین اتفاقی رخ داد عمیقا متاسفیم و از همه افرادی که تحت تاثیر چنین شیوه‌های پژوهشی نفرت‌انگیزی قرار گرفتند، عذرخواهی می‌کنیم.»

کشف این ماجرا به ماجرای نفرت‌انگیز مشابه دیگری مربوط می‌شود که از سال 1932 تا 1972 در داخل خود آمریکا روی عده‌ای سیاهپوست فقیر انجام شد. آن ماجرا که در جریان آن دولت آمریکا 399 مرد فقیر سیاهپوست ساکن منطقه «میکن کانتی» در آلاباما را به بیماری‌های عفونی‌آمیزشی مبتلا می‌کرد به تجربه «توسکه‌گی» در آمریکا معروف شد.

مسوولان این برنامه هرگز به قربانیان بدبخت خود نگفتند چه بلایی بر سرشان آورده‌اند.دانشمندان فدرال فقط به آنان گفته بودند خونشان کثیف است و پژوهشگران مدت 4 دهه برای بررسی عوارض سیفلیس درمان نشده روی مردان سیاهپوست مبتلا به این بیماری، روی افراد فوق تحقیق می‌کردند. این پژوهشگران حتی پس از این که معلوم شد داروی ارزان و سهل‌‌الوصول پنی‌سیلین در درمان سیفلیس موثر است هرگز اقدام به درمان بیماران نگون‌بخت فوق نکردند. به بیمارانی که در پژوهش فوق شرکت کرده بودند غذای رایگان داده می‌شد و مدام تحت آزمایش بودند و پس از مرگ نیز دولت مخارج کفن و دفن آنان را می‌داد. این ماجرای شرم‌آور که از 1932 شروع شده بود تا 1972 که مطبوعات به آن پی بردند، ادامه داشت.

یکی از کارشناسان شناخته شده درباره رسوایی توسکه‌گی، سوزان ریوربای، استاد مطالعات زنان و جنسیت در کالج وسلی است که دو کتاب درباره این ماجرا نوشته و به چاپ رسانده است. وی در حالی که درباره کتاب دوم خود تحقیق می‌کرد از ماجرای گواتمالا باخبر شد که در جریان آن پژوهشگران سرویس بهداشت عمومی آمریکا روی 696 مرد و زن بیمار ساکن یک بیمارستان بهداشت روانی دولتی گواتمالا آزمایش می‌کردند. دانشمندان آمریکا بیماران روانی فوق را به سیفلیس و سوزاک آلوده می‌کردند و حتی بسیاری از بیماران را تشویق می‌کردند این بیماری‌ها را به دیگران منتقل کنند.وی گفت از این ماجرا تصادفی اطلاع یافتم. داشتم در بایگانی دانشگاه پیتسبورگ دنبال اسناد پزشکی قانونی وقت می‌گشتم که به اوراق مربوط به مردی به نام «جان کاتلر» برخورد کردم که در مطالعه توسکه‌گی هم شرکت داشت. وقتی جعبه‌های اوراق کاتلر را باز کردم چیزی درباره کاسکه‌گی در آنها نبود، اما همه چیز درباره ماجرای گواتمالا در آن وجود داشت.ریوربای گفت خوش‌اقبالی باعث افشای این بی‌آبرویی بزرگ شد. من شخص مناسب، در زمان مناسب و در مکان مناسب بودم. اما آیا اینها آخرین مورد از این جنایات در گذشته، حال و در آینده است؟