رسول خدا فرمود: «زبان من عربی است و شبر، عبری است.»جبرئیل گفت: «شبر در زبان عرب به معنای حسن است.»
آن حضرت(ع) در خردسالی در زمانی که هر کودکی برای امور کوچک و جزیی گریه میکند و در برابر غذا و گرسنگی بیتابی میکند، نهتنها یک شبانهروز بلکه 3 شبانهروز از غذای خویش میگذرد و همانند برادر خردسالش آن را به افراد فقیر و یتیم و اسیر میدهد. (انسان آیه8)این خصوصیت و منش اخلاقی که در کنف تربیت رسول خدا(ص) و امیرمومنان علی(ع) و فاطمه(س) پدید آمده بود، موجب شد که ایشان تا آخر عمر به عنوان یکی از محسنان و نیکوکاران روزگار مطرح باشد.