رویاپردازی در ورزش

1ـ رویاپردازی فی‌نفسه در ورزش بد نیست، اما این رویاپردازی‌ها زمانی در مقام عمل کاربرد خواهد داشت که لوازم و ابزار آن نیز موجود باشد و بعید به نظر می‌رسد در 10 و 15 سال آینده بتوانیم به زیرساخت‌های لازم دست یابیم. 2ـ بی‌شک در سایه خواستن و همت و غیرت ایرانی می‌توان از غیرممکن‌ها، ممکن ساخت. اما صرف این ویژگی نمی‌تواند عاملی برای فائق آمدن بر کاستی‌های موجود باشد. 3ـ ورزش در سایه برنامه محوری به اهداف بلند خود خواهد رسید. موضوعی که کمتر سراغی از آن را در ورزش ایران شاهد هستیم. 4ـ می‌پرسیم برنامه ورزش برای حضور در بازی‌های المپیک 2012 لندن چیست و با چه راهبردی می‌خواهیم در این بازی‌ها حاضر شده و موقعیت خود را به لحاظ مدالی ارتقا بخشیم؟ 5ـ علی‌آبادی در فردای بازی‌های آسیایی 2006 دوحه قطر، صحبت از کسب مقام چهارم در بازی‌های آسیایی 2010 گوانگجوی چین به میان آورد و تمام ورزش در راه رسیدن به این هدف بسیج شد، اما امروز صحبت از این است که اگر در گوانگجو ششمی دوحه را نیز تکرار کنیم هنر کرده‌ایم ! 6ـ چین قدرت بلامنازع ورزش آسیا که نه، بلکه جهان است. قدرتی که نیروی انسانی عظیمی دارد و با سرمایه‌گذاری در ورزش‌های پایه و پرمدالی چون شنا، ژیمناستیک، دوومیدانی، تیراندازی، دوچرخه سواری، تیر و کمان، قایقرانی و... مدال‌های زیادی را به خود اختصاص می‌دهد. آیا براستی موجودیت ورزش ما می‌تواند در عرض 15 سال با قدرت این کشور برابری کند؟ هر چند چشممان آب نمی‌خورد اما امیدواریم حداقل در فرجه زمانی 30 ساله به این هدف برسیم. 7ـ‌ علی سعیدلو به تداوم مدیریتش در راس ورزش حتی برای 4 سال بعد، اطمینانی ندارد چه برسد به این‌که بخواهد قولی را برای 15 سال بعد بدهد. بی‌شک انداختن توپ در زمین دیگران منطقی نیست. آن هم در شرایطی که ورزش ایران تابع تصمیمات شخصی است تا برنامه‌های کلان و بلندمدت.