آخرین نمونه از اجرای این سنت حسنه (!) را در اعلام نرخ بیکاری بهار 89 شاهد بودیم.
آنجا که مرکز آمار ایران نرخ بیکاری بهار امسال را با 3.5 درصد رشد نسبت به بهار 1388 معادل 14.6درصد اعلام و اذعان کرد شمار جمعیت جوان بیکار کشور از مرز 3.5 میلیون نفر عبور کرده است.
این اعلام بلافاصله با واکنش عبدالرضا شیخالاسلامی، وزیر کار و امور اجتماعی مواجه شد و وی عنوان کرد که این ارقام دارای اشکال و اشتباه در محاسبه است و آن را قبول ندارد؛ اما با بیمیلی آن را خواهد پذیرفت.
هرچند وجدان بیدار وزیر کار اجازه نداد که محوریت مرکز آمار در ارائه آماری از این دست زیر سوال برود و یک روز بعد آمار نرخ بیکاری را رسما پذیرفت اما با این حال ناظران اقتصادی کشور حتما مصوبه 13اردیبهشت ماه امسال در سی و ششمین جلسه شورای عالی آمار را به خاطر دارند که در آن بصراحت مقرر شد «مرکز آمار ایران به عنوان مرجع نهایی و رسمی تهیه، اعلام و انتشار آمارهای رسمی از جمله حسابهای ملی و نرخ تورم شناخته میشود.»
لذا به نظر میرسد نپذیرفتن آمارهای مرکز آمار ایران از سوی دستگاهها و از جمله وزارت کار و امور اجتماعی چندان محلی از اعراب نداشته و فقط باعث پاک کردن صورت مساله میشود.
اگر امروز گزارش شده که در میان قشر جوان 3.5 میلیون بیکار وجود دارد، این 3.5 میلیون، صرفا یک عدد نیست، بلکه یک کارنامه و بازتاب فعالیت یک یا چند دستگاه مسوول است که حتما نیاز به اصلاح رویه، تغییر سیاستگذاری و نگرش دارد.
پس باید این اصلاح فرهنگی در مجموعه مدیریتی کشور ایجاد شود که آمارها را آینه عملکرد خود دیده و صادقانه در رفع نقاط ضعف تلاش کنند.
باید بپذیریم آمارهای درست دشمن نیست و با آمار منتقد صادق است که میتوان بازتاب عملکرد خود را در آن مشاهده و هشدارهای آن را به جان خرید لذا این که سعی در انکار، کم نشان دادن، نقص در محاسبه یا ضعیف نشان دادن سازمان قانونی تهیه و انتشار آمار در کشور داشته باشیم، جز به پاک کردن صورت مساله و رشد مشکلات در زیر پوست واقعیت منجر نخواهد شد.
سید علی دوستی موسوی
گروه اقتصاد