مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
او در تیم ملی نتوانست نظر قطبی را جلب کند و خیلی وقت است از تیم ملی جدا مانده است، این بازیکن که اهل کاشان است در مورد مهمترین حادثه زندگیاش میگوید: «من و برادرم از نظر سنی تنها 2 سال با یکدیگر فاصله داشتیم و خیلی اوقات در کنار یکدیگر بودیم. او از این که من یک فوتبالیست موفق هستم، خیلی خوشحال بود و من هم سعیمیکردم تمام امکانات را برای او فراهم کنم. سال 82 اما اتفاق ناگواری افتاد، برادرم طبق معمول برای شنا کردن به استخر پایین خانهمان رفته بود، ناگهان دچار ایست قلبی شد و در همان مکان جان باخت. من لحظات و روزهای بسیار سختی را داشتم، باور نمیکردم برادرم که همیشه یاورم بود، حالا در کنارم نیست. این اتفاق بدترین حادثه زندگیام بود و تا مدتها نمیتوانستم بازی کنم، چون هر لحظه قیافه برادرم در ذهنم ظاهر میشد. حالا چند سال از آن ماجرا گذشته و من به نبودش عادت کردهام، اما هیچگاه فراموشش نمیکنم. گاهی به این فکر میکنم که اگر خدا به من بگوید حق داری چیزی را به حالت قبلی برگردانی، من بازگشت برادرم را میخواهم. هنوزم به یاد او هستم و از این که در کنارم نیست بشدت ناراحت و افسردهام و تمام گلهایی را که وارد دروازهها کردم، تقدیم او میکنم. امیدوارم روحش در آرامش باشد. یکروز بالاخره در آن دنیا به هم میرسیم.»
مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
وقتی «جوکر» هم دیگر جواب نمیدهد
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.